Έγινε η γραφή πιο αποσπασματική τώρα.
Κι οι λέξεις ούτε έναν ήχο δεν κάνουνε.
Α.ΣΤΕΓΟΣ 03.04.2016
1. Ο Χρίστος Λ. στα γραφεία τιυ Κόμματος. Πάντα εκεί ήταν. Με μια κούπα καφέ στο ένα του χέρι και την πίπα του στο άλλο. Τριγύριζε στις αίθουσες, πείραζε τους νεολαίους, αναπαμό δεν έβρισκε. Έπαιρνε -πρώτη σειρά τη θέση του για την ολομέλεια του Οργάνου. Μα σηκωνόταν αμέσως, όσο απαιτούνταν η πρώτη καταμέτρηση. Ήταν κοντά στην πλειοψηφία, με μια άνεση κινήσεων, Σηκωνόταν - κάτι είχε ξεχάσει στην τσάντα του, να βάλει νερό στον καφέ του, να πάρει ένα σημείωμα από το Οργανωτικό, να γεμίσει με καπνό το τσιμπούκι του. Σηκωνόταν και άφηνε μια θέση κενή. Κατέβαινε στον 4ο χωρίς καμιά επαρκή δικαιολογία. Να δει, λέει τον σ. Ντίνο, να δει ξανά την ομιλία του, χωρίς ξενά μάτια γύρω.
Εκεί, έμεινε. Χωρίς άλλα μάτια γύρω του. Μόνος, με το βλέμμα όλων μας πάνω του.