Στρατοκράτης

αφιερωμένο

γράφει ο Ηλίας Κανέλλης

"Τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια ιδιαίτερα διαδεδομένα ήταν τα κινήματα «του στρατού», που διεκδικούσαν δικαιώματα εντός των στρατοπέδων αδιανόητα έως τότε - όπως, π.χ., το δικαίωμα στην ελεύθερη ανάγνωση εφημερίδων. Γύρω στα 1980, εμφανίστηκαν για πρώτη φορά ένστολοι κληρωτοί στις πορείες του Πολυτεχνείου. Αργότερα, η Αριστερά υιοθέτησε, στο όνομα της εναρμόνισης με τα ευρωπαϊκά ισχύοντα, και τις κινήσεις άρνησης στράτευσης.

Αλλά την εποχή που η ευρωπαϊστική Αριστερά υπεράσπιζε τις ενδεικτικές περιπτώσεις εντός της χώρας που μάχονταν για δικαιώματα, εύκολα διαδιδόταν ένας ακροδεξιός λόγος, βαθύτατα μιλιταριστικός, εγκαθιδρυμένος στα κόμματα που εναλλάσσονταν στην εξουσία - στη ΝΔ και στο λεγόμενο «πατριωτικό» ΠΑΣΟΚ. Σε εποχές κρίσης, μάλιστα (π.χ., Ιμια, διάλυση της Γιουγκοσλαβίας και εγκλήματα της Σρεμπρένιτσα, δημοψήφισμα του 2004 στην Κύπρο για το σχέδιο Ανάν), διαδόθηκαν ιδιαίτερα. Ευρύτατη διάχυση πήραν και μετά το 2011, μέσα στον αντιευρωπαϊσμό των λεγόμενων Αγανακτισμένων.

Η σερβιτόρα και ο υπουργός

γράφει ο Ηλίας Κανέλλης

Η Λέλα (Γιαννακέα) που πέθανε την Πρωτομαγιά στην Καρδαμύλη, το όμορφο παραθαλάσσιο χωριουδάκι της Μεσσηνιακής Μάνης, ήταν (για τα μέτρα του στενού κύκλου του χωριού της) διάσημη. Δεν ήταν επιστήμων, δεν ήταν καλλιτέχνις, δεν ήταν σελέμπριτι. Ηταν άνθρωπος της δουλειάς. Μαγείρισσα και γκαρσόνα. Και πιο πριν ήταν οικονόμος, φρόντιζε το σπίτι ενός πλούσιου και διάσημου Βρετανού, του Πάτρικ Λι Φέρμορ, μυθικού προσώπου της αντίστασης κατά των Γερμανών, που είχε το σπίτι του στην περιοχή.

Στα μέσα της δεκαετίας του 1970 η Λέλα, έπειτα από χρόνια υπηρεσίας στον Λι Φέρμορ, άνοιξε ένα ταβερνάκι. Πέτρα και απλά τραπέζια, καθαρά σερβίτσια. Μαγείρευε τα απλά μανιάτικα φαγητά με τα ντόπια υλικά. Μαγείρευε και σέρβιρε. Η ταβέρνα της σήμερα είναι σημείο αναφοράς κάθε ταξιδιώτη στη Μάνη. Η δουλειά και η φροντίδα γι' αυτήν την καταξίωσε και της προσέφερε άνεση στη ζωή.
 

Η δήλωση δήθεν εθνικής υπερηφάνειας του Νίκου Βούτση, «δεν θα γίνουμε γκαρσόνια της Ευρώπης», προσέβαλε πρωτίστως την αόκνως εργαζόμενη Λέλα, και μαζί όσες και όσους εργάζονται όπως εκείνη, με αφοσίωση. Προσέβαλε βαρύτατα τους Ελληνες που δεν ζουν ως στελέχη κομμάτων, που δεν πήραν πρόωρες συντάξεις, που δεν διεκδικούν επιδοτήσεις με ψεύτικα χαρτιά, που δεν ονειρεύονται τη λούφα την παραλλαγή μιας δημόσιας θέσης χωρίς αξιολόγηση, που σπουδάζουν για έναν ανταγωνιστικό κόσμο και όχι για το ελληνικό βόλεμα.

Η Λέλα Γιαννακέα, άξια μαγείρισσα και άξια σερβιτόρα της Ελλάδας και της Ευρώπης, κέρδισε και υπερηφάνεια και αξιοπρέπεια και αγάπη και χρήματα με την εργασία της. Η συμβολική προσβολή του υπουργού δεν την αγγίζει, επειδή οι άνθρωποι που στηρίζονται στις ικανότητες και στη δουλειά τους δεν περιμένουν επιβράβευση από γραφειοκράτες πολιτικούς τους οποίους μια ζωή το κόμμα τούς «προστάτευε» από την αναμέτρηση με την πραγματική ζωή.

Πηγή: εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ [έντυπη έκδοση]

Η αριστερά των παρελάσεων...

γράφει ο Ηλίας Κανέλλης

 

Ο υπουργός Παιδείας Αριστείδης Μπαλτάς μοίρασε στα σχολεία της χώρας μια εγκύκλιο, στην οποία περιγράφει το κατά τη γνώμη του (ή την κατά τη γνώμη της Αριστεράς που εκπροσωπεί) νόημα της επετείου της εθνικοαπελευθερωτικής επανάστασης του 1821. Το κείμενο κάνει μνεία στον Διαφωτισμό και παραδέχεται ότι η ελληνική επανάσταση δημιούργησε σε μεγάλο βαθμό τον λαό που την έκανε. 

 

Αλλά δεν είναι αυτό το νόημά του. Η αταξική ολότητα που δεσπόζει στον λόγο του υπουργού, ο κυρίαρχος λαός, ο οποίος, αν χρειαστεί, θα αποτινάξει κάθε λογής τυραννία, είναι ο κορμός του εθνολαϊκισμού. «Ενας λαός», λέει ο κ. Μπαλτάς, «ίσως χρειαστεί ξανά και ξανά να επιβεβαιώσει τον εαυτό του: κάθε φορά που θα είναι αναγκασμένος να υπερασπιστεί την ανεξαρτησία του, την κυριαρχία του, την αξιοπρέπειά του και την περηφάνια του, τη δημοκρατία του, την πολιτική του ύπαρξη, κάθε φορά που θα χρειαστεί να ξαναπούμε όλοι μαζί: «Εμείς, ο λαός»». 

 

Στο σημείο αυτό, ο υπουργός υποβαθμίζει συστηματικά δυο ουσιώδεις έννοιες. Την έννοια του πολίτη και την έννοια των θεσμών και του ρόλου τους στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία. Διαγράφει, επίσης, την εξέλιξη της χώρας μέσα στην υπερεθνική Ευρωπαϊκή Ενωση, προκειμένου να δώσει έμφαση σε μια Ελλάδα-κοινότητα αίματος και θυσιών, σε μια συλλογικότητα πολεμιστών.

Ο λαός του κ. Μπαλτά είναι ό,τι το έθνος του Πάνου Καμμένου. Μια κατασκευή ομοιογενής και περιούσια, με στρατιωτική δομή, έτοιμη να πολεμήσει εναντίον κακών, αντιπάλων, εχθρών. Τώρα το ξέρω καλά: η Αριστερά των παρελάσεων είναι η ίδια με τη Δεξιά των παρελάσεων. Δυνάμει πολεμικές παρατάξεις που συμμάχησαν για να υπερασπίσουν τη φενάκη του Χρήστου Σαρτζετάκη: το ανάδελφον, τον εξαιρετισμό, την απομόνωση. Ο λαός του κ. Μπαλτά είναι ένα σχήμα λόγου, πάνω στο οποίο στηρίζονται ιδεολογίες όχι ανοιχτής κοινωνίας αλλά ολοκληρωτισμού.

Πηγή: Μεταρρύθμιση

Το έγκλημα της Σρεμπρένιτσα στην Βουλή των Ελλήνων

Το μακρινό 2005, μια ομάδα πολιτών "διεκδίκησε την αλήθεια για την Σρεμπρένιτσα", υπέγραψε ένα κείμενο, έφερε στην επικαιρότητα την τραγική στιγμή του 1995. Το έγκλημα κατά της ανθρωπότητας παραμένει ακόμη και σήμερα ανεξιχνίαστο. Ειδικότερα, τη διερεύνηση της συμμετοχής ελλήνων παραστρατιωτικών, την καλύπτει απόλυτο σκοτάδι. Σήμερα, εννέα χρόνια μετά, η δικαστική έρευνα που διεταχθεί, κάτω από την πίεση των γεγονότων, παραμένει "λευκό χαρτί", ουδείς γνωρίζει αν και ποια αποτελέσματα απέφερε. 

Το κείμενο του 2005 υπέγραψαν καθηγητές, δημοσιογράφοι, πολίτες, και μόνο έξι δρώντες εκείνη την εποχή πολιτικοί: ο Aνδρέας Aνδριανόπουλος, η Άννα Καραμάνου, ο Πέτρος Κουναλάκης, ο Στέφανος Μάνος, ο Νίκος Μπίστης και ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης.Το γεγονός ανέδειξε ο Ηλίας Κανέλλης, μέσα από τις σελίδες του the books` journal και από την τακτική του αρθρογραφία στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ. 

Την "κόκκινη κλωστή έπιασε" η φίλη Μαρία Γιαννακάκη, βουλευτής Β`Πειραιά της Δημοκρατικής Αριστεράς, η οποία κατέθεσε ερώτηση στον αρμόδιο υπουργό.[ ε δ ώ,  από την επίσημη και φροντισμένη ιστοσελίδα της ].

Αν το 2005 ήταν παρήγορο το γεγονός ότι πολιτικοί από τρία κόμματα συνέπραξαν με πολίτες ενός ευρέου φάσματος για την διερεύνηση του εγκλήματος, σήμερα είναι ανησυχητική η μοναξιά της Μαρίας στην Βουλή των Ελλήνων.