Τα δεύτερα, δικά μου! 01.05. 2015

Κλείνει η παρένθεση.

Ανοίγει τις μικρές φτερούγες του

πάνω απ` το πέλαγος.

Με μια κρυφή πληγή

στην λευκή κοιλιά του. [ Δ. Αργυράκης ]

υγ. διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α. ΣΤΕΓΟΣ [01.05.2016]

Σήμερα, ένα νέο μου διήγημα με τίτλο Η ΑΠΩΛΕΙΑ

Χρίστος Ρουμελιωτάκης Η μόνιμη θλίψη

για την ανάγκη η μνήμη να παραμένει ζωντανή, 

ικανή να πυροδοτεί τις καθημερινές αντιστάσεις 

απέναντι στους "φασισμούς" που μας καταδυναστεύουν... 

για την ανάταση... για την ανάσταση...

[από το εξαιρετικό ιστολόγιο Πλανόδιον-Ιστορίες Μπονζάι, το διήγημα του Χρίστου Ρουμελιωτάκη]:

Ἡ μό­νι­μη θλί­ψη

Hμα­σταν τρεῖς. Ἡ Μα­ριά­ννα (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Νί­κη), ὁ Πέ­τρος (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Δη­μή­τρης), κι ἐ­γὼ (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Χρῆ­στος). Ποι­ὸς εἶ­χε τὴν ἐ­πα­φὴ δὲν ξέ­ρα­με. Ὑ­πο­θέ­τω ἡ Μα­ριά­ννα, για­τί μιὰ μέ­ρα μᾶς στα­μά­τη­σε γιὰ με­γά­λο δι­ά­στη­μα χω­ρὶς ἐ­ξή­γη­ση.

Τὰ θυ­μή­θη­κα τὸ πρω­ὶ στὴν ἀ­να­καί­νι­ση, κα­θὼς πί­σω ἀ­πὸ τὴν ντου­λά­πα βρῆ­κα τὰ πορ­τραί­τα τοῦ Βλα­δί­μη­ρου Ἴ­λιτς καὶ τοῦ Μπερ­τό­δου­λου Μπρε­χτ,  στὴν πα­λιὰ κλα­σι­κὴ ἀ­πει­κό­νι­ση, πού μοῦ εἶ­χε χα­ρί­σει ἡ Μα­ριάννα. Φερ­μέ­να ἀ­πὸ τὸ Ἀ­να­το­λι­κὸ Βε­ρο­λί­νο.

Τί ἀ­πο­γί­να­με, στο­χά­ζο­μαι τώ­ρα. Ὁ Πέ­τρος (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Δη­μή­τρης) ἔ­γι­νε ὑ­πο­θη­κο­φύ­λα­κας Νέ­ας Φι­λα­δελ­φεί­ας, ἡ Μα­ριά­ννα (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Νί­κη) ἔ­γι­νε νο­μι­κὸς σύμ­βου­λος στὴν Ἐ­θνι­κὴ κι ἐ­γὼ (πραγ­μα­τι­κὸ ὄ­νο­μα Χρῆ­στος) δι­κη­γό­ρος, μὲ εἰ­δι­κό­τη­τα στὸ δί­και­ό τοῦ ἀν­τα­γω­νι­σμοῦ καὶ τὴ ναυ­α­γι­αί­ρε­ση.

Ἄ, ναί, ἡ Μα­ριά­ννα, ὅ­ταν κα­μιὰ φο­ρὰ τὴ συ­ναν­τῶ στὸ δρό­μο, ἔ­χει τὴ μό­νι­μη ἐ­κεί­νη θλί­ψη ποὺ εἶ­χε καὶ τό­τε. Στὰ μά­τια της καὶ στὸ χα­μό­γε­λο.

Τα δεύτερα, δικά μου! 17.04.2016

Στιγμές κατάνυξης

 
Κλείνει η παρένθεση.

Ανοίγει τις μικρές φτερούγες του

πάνω απ` το πέλαγος.

Με μια κρυφή πληγή

στην λευκή κοιλιά του. [ . Αργυράκης ]

υγ. διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ [17.04.2016]

 

 

Σήμερα, ένα διήγημά μου με τίτλο ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ

 

Εξομολογήσεις...

Πρόσφατες κινήσεις στον πάτο της πολιτικής ζωής 

επανέφεραν στην επιφάνεια του μυαλού, το παρακάτω κομμάτι.

Σαν να σκαλίζω τα συρτάρια μου ή τις γλάστρες της βεράντας.

Ας διαβαστεί αυτόνομο από τις σκέψεις που με οδήγησαν εκεί. 

Άλλωστε με όσα ζει η χώρα, 

οι παρατάξεις είναι ελλιπείς και οι πολιτικοί ολίγιστοι.

Ηράκλειο, 03.02.2016

Εξομολογήσεις

Όλα ξεκίνησαν από εκείνη την ξαφνική του επίσκεψη. Ή μήπως από την ιδιορρυθμία του; Ο Φ. αντιπαθούσε το τηλέφωνο. Άνοιξε το σπίτι με το δικό του κλειδί και αντίκρισε την Ε. μαζί με τον Α. και τον Β. Ήξερε τα πάντα για αυτή τη σχέση, αλλά πίστευε βαθιά ότι αυτό το τετράγωνο δεν θα εκφυλιζόταν ποτέ σε ένα ποταπό τρίγωνο. Ένιωσε αμέσως μια στρογγυλεμένη κορυφή. 

Εκατόφυλλο ρόδο

Εκατόφυλλο ρόδο

Εσπέρα αργά της 27ης Μαϊου 1564, ο Πιερ ντε Ρονσάρ, πιέζοντας με ερωτική βία την υψιπέτιδα πένα του, άρχισε να γράφει: "Mignonne, allons voir si la rose qui ce matin avait declose...".

Εκεί ακριβώς δίστασε, αλλά, συνειδητοποιώντας, με εσωτερικής ανάγκης φυλλομέτρημα, ότι το εν λόγω ρόδο που, μαζί με την καλή του είχε προσεκτικά παρατηρήσει και εισπνεύσει, ήταν εκατόφυλλο, συνέχισε και ολοκλήρωσε το ποίημά του, λιγότερο για ένα άνθος και πιο πολύ για το πέρασμα του χρόνου που το μαραίνει. 

Γιάννης Ευσταθιάδης ΕΚΑΤΟ, εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2013

από τις σημειώσεις του βιβλίου:

σελ.20 " Εκατόφυλλο ρόδο" Οι στίχοι του Ronsard σημαίνουν: "Μικρούλα μου, πάμε να δούμε αν το ρόδο, που το πρωί ακόμα ήταν κλειστό..."

Τα δεύτερα, δικά μου! [03.01.2016]

Ανταμώνουν οι φίλοι, 

αναζητούν οι ποιητές, 

σε κάποιες γειτονιές ανάβουν τα φώτα.

Η πόλη ξυπνάει

στο κορμί σου

Κυριακή πρωί

ΥΓ.1 Καλό ταξείδι! 

ΥΓ2. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

 

Α.ΣΤΕΓΟΣ 03.01.2016

Σήμερα,  ένα διήγημά μου με τίτλο "Μισή ώρα"

Τα δεύτερα, δικά μου! 27.12.2015

"Θα αλλάξεις", μου λέει με την πιο γλυκιά της φωνή.

Το πιστεύει, το ξέρει;

Το λέει, αυτό έχει σημασία.

Άλλο είναι το ερώτημα που με απασχολεί: Είμαι έτοιμος;

  ΥΓ.1 Κλείνει για το `015 η στήλη. Καλά διάφορα, συνταξιδιώτες!

ΥΓ2. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ 27.12.2015

Σήμερα,  ένα διήγημά μου με τίτλο Η ΛΙΣΤΑ

Τα δεύτερα, δικά μου! 20.12.2015

"Θα αλλάξεις", μου λέει με την πιο γλυκιά της φωνή.

Το πιστεύει, το ξέρει;

Το λέει, αυτό έχει σημασία.

Άλλο είναι το ερώτημα που με απασχολεί: Είμαι έτοιμος;

ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ 20.12.2015

Σήμερα,  ένα διήγημά μου με τίτλο ΤΟ ΦΟΡΤΙΟ

 

Eνα κόκκινο τριαντάφυλλο [προδημοσίευση]

γράφει ο Ηλίας Μαγκλίνης

Σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της «Εστίας» ένα νέο βιβλίο του κορυφαίου μας εν ζωή Ελληνα πεζογράφου, του Θανάση Βαλτινού. Πρόκειται για τη συλλογή διηγημάτων «Επείγουσα ανάγκη ελέου», από την οποία επιλέξαμε να προδημοσιεύσουμε ένα μικρό δείγμα της: το διήγημα «Ενα κόκκινο τριαντάφυλλο» [την παρθενική του εμφάνιση είχε κάνει το πεζό αυτό στο περιοδικό «Το Δέντρο» (τχ. 141-142, Μάιος-Ιούλιος 2005)].
Ο στενός χώρος μιας εφημερίδας δεν προσφέρεται για τα μεγάλα πετάγματα του πεζογραφικού λόγου και από αυτή την άποψη δυσκολευτήκαμε για να επιλέξουμε και να μπορέσουμε να προσαρμόσουμε στις σελίδες της «Κ» ένα από τα διηγήματα αυτής της θαυμάσιας συλλογής. Κυρίως δυσκολευτήκαμε διότι ήταν δύσκολο να επιλέξεις ανάμεσα στα κομψοτεχνήματα που απαρτίζουν τον ανά χείρας τόμο, ο οποίος, όπως και τα δύο προηγούμενα βιβλία του Θανάση Βαλτινού («Ο τελευταίος Βαρλάμης», 2011, και «Ανάπλους», 2012 – όλα από την «Εστία»), επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο τη σπάνια στόφα, τις υπόγειες, εσωτερικές καύσεις και τον ιδιότυπα συγκινητικό λόγο ενός μεγάλου αφηγητή.

Τα δεύτερα, δικά μου! 29.11.2015

Οι ήσυχες μέρες είναι ένας μεγάλος μύθος. Ένας έρωτας  θα έρθει στη ζωή σου. Μια κληρονομιά. Ένας θάνατος. Μια ελπίδα. Μια μετακόμιση, μιαν αναστάτωση, μια τρικυμία. 

Στον έρωτα και στον θάνατο αδύναμος

Στην κληρονομιά ανέτοιμος

Στην ελπίδα ανοικτός, στην μετακόμιση μόνος

Στην αναστάτωση ακμαίος

Στην τρικυμία στην στεριά. 

ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ 29.11.2015

Τα αιωνόβια δέντρα - Αργύρης Χιόνης

Τα αιωνόβια δέντρα 

Στον Σάμη, στη Βάσω και στον Φοίβο

ΤΑ ΔΕΝΤΡΑ, γενικά, είναι σοφά πλάσματα, και είναι σοφά γιατί έχουν μεγάλη υπομονή. Γεννιούνται απ'το χώμα, μικρά μικρά, σαν χορταράκια, και, σιγά σιγά, δένουν κορμό, δένουν κλαδιά και γίνονται τεράστιοι γίγαντες, έτσι που να μπορούμε να καθόμαστε τα καλοκαίρια κάτω απ' τη σκιά τους να δροσιζόμαστε. Ακόμη όμως πιο σοφά είναι τα αιωνόβια δέντρα, αυτά δηλαδή που ζουν χρόνια πολλά, ολόκληρους αιώνες. Τα κυπαρίσσια, για παράδειγμα, και τα πλατάνια κι οι ελιές κι οι δρύες... Καταλαβαίνετε πόση σοφία έχουν θησαυρίσει αυτά τα δέντρα μέσα στους αιώνες, τι έχουν δει τα μάτια τους;

Τα αιωνόβια δέντρα ήταν κιόλας εδώ, όταν ο άνθρωπος ταξίδευε ακόμη με τα πόδια ή καβάλα σε υποζύγια, άλογα, δηλαδή, μουλάρια ή γαϊδούρια. Κι όσο περνούσανε τα χρόνια, τον είδαν να ξυπνά, σιγά σιγά, και να ανακαλύπτει, πρώτα, τα κάρα και τις άμαξες και, ύστερα, τα τρένα, τ' αυτοκίνητα, τ'αεροπλάνα, τα διαστημόπλοια...

Οι άνθρωποι ανακαλύπτανε και φεύγανε` τα αιωνόβια δέντρα μένανε πάντα εδώ, συγκεντρώνοντας, ανάμεσα στους αλλεπάλληλους κύκλους του κορμού τους, γνώσεις ανεκτίμητες. Γίνανε κάτι σαν βιβλιοθήκες` μέσα στα κύτταρά τους είναι γραμμένη όλη σχεδόν η ιστορία του ανθρώπινου είδους.

Δεν είναι όμως μόνο γι' αυτό σοφά τα αιωνόβια δέντρα. Οι ρίζες τους, έτσι που χώνονται βαθιά, όλο και πιο βαθιά, μέσα στο χώμα, βρίσκονται πολύ κοντά στην καρδιά της γης και συνομιλούν μαζί της και μαθαίνουν απ' αυτήν μυστικά που είναι άγνωστα στον Επάνω Κόσμο. Τα κλαδιά τους, πάλι, τα πανύψηλα κλαδιά τους, που χαϊδεύουν με τα φύλλα τους το μέτωπο του ουρανού, ακούνε ιστορίες που τους λένε τ' άστρα, ιστορίες που ποτέ τους δε θα μάθουνε οι άνθρωποι, όσους πυραύλους και αν στείλουν στο διάστημα, ιστορίες που μπορούν να καταλάβουν μόνο οι ποιητές και τα παιδιά, κι όσοι από τους μεγάλους μείνανε παιδιά.

Τα αιωνόβια δέντρα γνωρίζουνε ακόμη την παγκόσμια μουσική και ιστορία και γεωγραφία, γιατί, εκτός από τα ντόπια πουλιά που καθημερινά κουρνιάζουν πάνω τους, έρχονται εκεί , κατά εποχές, να ξαποστάσουν πουλιά χωρίς πατρίδα, ταξιδιάρικα πουλιά, μεταναστευτικά, όπως τα λένε. Από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου φτάνουνε τα πουλιά αυτά, κι ώσπου να πάρουνε ανάσα, για να συνεχίσουν το ταξίδι τους, προσφέρουν, ως αντίδωρο για τη φιλοξενία, κελαηδισμούς πρωτάκουστους και μαγικές περιγραφές άγνωστων τόπων και λαών.

Ω, ναι, τα αιωνόβια δέντρα ξέρουνε τα πάντα για τη ζωή των σκουληκιών κάτω απ' το χώμα, για τη ζωή των μυρμηγκιών και των θηρίων πάνω στο χώμα, για το τραγούδι των πουλιών και του ανέμου πάνω απ' το χώμα. Τα αιωνόβια δέντρα είναι πάνσοφα` γι' αυτό και υποδέχονται, μ' ένα χαμόγελο επιείκειας, τον ξυλοκόπο που τα σωριάζει στο χώμα.

Αργύρης Χιόνης  Όντα και μη Όντα εκδόσεις Γαβριηλίδης Αθήνα 2013 

Κονσέρβες

Γιάννης Ευσταθιάδης ΕΚΑΤΟ, εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2013

"Ας εξετάζουμε" είπε ο καθηγητής, "το χρόνο ζωής των κονσερβοποιημένων τροφίμων. Είναι προφανές ότι αυτός ποικίλει ανάλογα με το είδος και τα χαρακτηριστικά της κατηγορίας. Υπάρχουν τροφές πιο ανθεκτικές και τροφές πιο ευπαθείς , όπως τα λαχανικά και τα φρούτα. Οι μπάμιες, φερ` ειπείν, και τα μούρα έχουν ημερομηνία λήξης που δεν ξεπερνά τους 18 μήνες -κατά προσέγγισιν- ασφαλώς. Αντιθέτως, τα βερίκοκα και τα δαμάσκηνα φτάνουν τους 24 μήνες, όπως και οι ντομάτες και τα σύκα. Προσέξτε τώρα... Ροδάκινα και αχλάδια αγγίζουν τους 28. Και μόνο τα μήλα -παρακαλώ- τους 30. Κατά προσέγγισιν πάντα."

"Διαφωνώ" ακούστηκε μια φωνή.

"Για την κλίμακα γενικώς;"

"Όχι` για τα μήλα."

"Με το 30 δηλαδή;"

"Ακριβώς."

"Και τι ισχυρίζεστε;"

"100!"

"Εκατόοο; Μπρείτε να μου αποδείξετε πως τα μήλα μπορούν να διατηρηθούν 100 μήνες;"

"Όχι μήνες` 100 έτη φωτός" είπε ο Αδάμ. 

"Φωτο Αστήρ" μεγεθύνσεις

γράφει ο Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος

Στο πατρικό μου, ενώ η μάνα κοιμάται καπνίζω στο μικρό κουζινάκι. Απέναντι μου μια παλιά φωτογραφία που την βλέπω τόσες δεκαετίες που πια δεν της έδινα σημασία. Ο παππούς και η γιαγιά. "Φωτο Αστήρ" μεγεθύνσεις. Δύο φωτογραφίες ταυτότητας που ενώθηκαν άτεχνα, μετά τον θάνατο εκείνου. Δεν είχαν βγει ποτέ μαζί φωτογραφία.

Πέθανε νωρίς και δεν τον γνώρισα. Ήρθε από Μικρά Ασία βαριά τραυματισμένος από την σπάθα ενός τσέτη για να πεθάνει σε ελληνική εξορία ποτισμένος μουρουνόλαδο.

Εκείνη γυναίκα κοντή, αεικίνητη, σταφιδεργάτρια. Την μικρή τους κόρη μέσα στην κατοχή την βάφτισαν Οκτωβριανή με νουνό έναν καπετάνιο του ΕΛΑΣ και τριγύρω ένοπλους.  Άφησε τα δυό της κορίτσια σε συγγενείς και πήρε το δρόμο της εξορίας.

Την κατάφεραν να υπογράψει δήλωση λέγοντας πως η μικρή πεθαίνει. Δεν το συγχώρησε σε κανέναν, ούτε στον εαυτό της φαντάζομαι.

Και τα δυο της κορίτσια παντρεύτηκαν χωροφυλάκους.

Από τότε την θεία μου την φωνάζουν Νίτσα

σημείωση: Ο φίλος Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος γράφει και δημοσιεύει. Είναι τιμή για το "τετράδιο εξόδου" να φιλοξενεί αυτό το σπάνιο διαμάντι. Η φωτογραφία είναι του ίδιου, διακρίνεται  μάλιστα και η...κόκκινη υπογραφή του. Ανακαλύπτουμε τη "δουλειά" του στο "Εινονοστοιχεία και λέξεις". Άνθρωποι όπως ο Παναγιώτης δεν χωρούν σε στοιχεία βιογραφικών σημειωμάτων. Τα καθιστούν ανεπίκαιρα μέρα με την ημέρα με τις πράξεις τους.