Σελιδοδείκτης [21.09.2015]

Σελιδοδείκτης 66ος

Αγγέλα Καστρινάκη
Και βέβαια αλλάζει
αφήγημα για τη μεταπολίτευση
εκδόσεις ΚΙΧΛΗ, Αθήνα 2014

γράφει η Γιάννα Σαββίδου.

Η συγκίνηση της ανάγνωσης

Επέστρεψα. ‘Αδειασα τη βαλίτσα.  Στο αεροδρόμιο αγόρασα το βιβλίο της Αγγέλας (Καστρινάκη) Και βέβαια αλλάζει! (Κίχλη)και διάβασα το μισό στη διάρκεια της τρίωρης πτήσης. Με συγκίνηση και ενδιαφέρον. Πάντα εκείνη η ωραία γραφή της που γνώρισα στην Πάροδο από τα «Ημερολόγια μιας φοιτήτριας». Που πορεύεται και «βέβαια αλλάζει» κι ωριμάζει και βαθαίνει».

Ετσι έγραφα στο δικό μου ημερολόγιο καταστρώματος, στο τέλος του Φλεβάρη. Συνέχισα την ανάγνωση με την ευχαρίστηση την οποία παρέχουν εκείνα τα κείμενα που παρακινούν και επιτρέπουν μια πολυεπίπεδη σχέση μαζί τους. ‘Οπως το ορίζει ο υπότιτλός του, πρόκειται για ένα «αφήγημα για τη Μεταπολίτευση». Ωστόσο, το να το διαβάσουμε μόνο ως μαρτυρία γύρω από μια ιστορική περίοδο, θα ήταν περιοριστικό, αφού ξεχωρίζουν καθαρά δύο ισοβαρείς κατευθυντήριες γραμμές : Από τη μια, η εξέλιξη της έφηβης Ειρήνης και η πορεία της προς την κατανόηση του κόσμου και του εαυτού της στη διάρκεια των γυμνασιακών της χρόνων, κάτι που μοιάζει με récit initiatique ή récit d’apprentissage [1]. Από την άλλη, η πορεία ενός μέρους της Αριστεράς και πιο συγκεκριμένα της νεολαιίστικης οργάνωσης «Ρήγας Φεραίος», που αντανακλούν τα πολιτικά δρώμενα των πρώτων μεταπολιτευτικών χρόνων, αν και αρχίζουν ένα χρόνο πριν την πτώση της Δικτατορίας με τους απόηχους του Πολυτεχνείου. ‘Ετσι, ανοίγει ένας διπλός διάλογος μέσα από τις προσωπικές αναζητήσεις της ηρωίδας και μέσα από την περιγραφή της ατμόσφαιρας της μεταπολίτευσης. Καθώς το διάβαζα, μου γεννήθηκε η ανάγκη να αποτυπώσω τις αναγνωστικές μου αντιδράσεις. Κατ’ αρχήν για μένα. Στη συνέχεια για κείνη. Και κατόπιν για τη γενιά και τα δρώμενα που απανθίζονται στις σελίδες του βιβλίου της.

Σε Α´ πρόσωπο για τη Μεταπολίτευση

Η Αγγέλα  Καστρινάκη  μιλάει σε Α´ πρόσωπο για τη Μεταπολίτευση και για το βιβλίο της "Και βέβαια αλλάζει! Αφήγημα για τη Μεταπολίτευση", Εκδόσεις Κίχλη

 

Σε Α´ πρόσωπο για τη Μεταπολίτευση

Μια μέρα, η μικρή μου ηρωίδα, η Ειρήνη, καθισμένη στο σαλόνι της γιαγιάς της, συζητά με τη μητέρα της για τη δυνατότητα αλλαγής του κόσμου και της κοινωνίας. Η μικρή, δεκαπεντάχρονη περίπου, πιστεύει ότι αφού αλλάζουν οι "παραγωγικές δυνάμεις" και οι "παραγωγικές σχέσεις" σίγουρα θα αλλάξει και ο άνθρωπος και η κοινωνία. Η μαμά της διατυπώνει τον σκεπτικισμό της: "δεν αλλάζει τόσο εύκολα ο άνθρωπος". Οπότε η Ειρήνη θυμώνει, κορώνει, αλλά και προβληματίζεται. Αυτά συμβαίνουν στην Αθήνα του 1976, στην εποχή της περιώνυμης Μεταπολίτευσης. 

Περίπου 40 χρόνια αργότερα κάθισα και έγραψα τις αναμνήσεις μου από εκείνη την εποχή, προβάλλοντας στην αυτοβιογραφική μου Ειρήνη τις σκέψεις, τις αγωνίες, τα όνειρα μιας νεολαίας που με ενθουσιασμό και κάποια αφέλεια, μικρότερη ή μεγαλύτερη, πάλευε τότε "να αλλάξει τον κόσμο".