Σοσιαλδημοκρατία: Η αριστερή απάντηση στον παρακμιακό μεταμαρξισμό.

γράφει ο Παύλος Τζιάς

Στην εποχή της κρίσης, της σήψης, της παρακμής και της αποϊδεολογικοποιημένης, οπαδικής, πολιτικής παραφροσύνης, ο καθένας δηλώνει πως είναι, ό,τι θέλει. Μάλλον, ό,τι θα ήθελε να είναι. Ενίοτε, για να δικαιολογήσει την αποτυχία των επιλογών του, ή να αποφύγει τις ερινύες, που στοιχειώνουν την ψήφο του στις εκλογές. Έτσι, επιχειρείται να χαρακτηρισθεί ως ο κύριος φορέας έκφρασης της Σοσιαλδημοκρατίας το υβριδικό πολιτικό νεφέλωμα του ΣΥΡΙΖΑ. Ύβρις! Πολιτική, ιδεολογική, ιστορική.

Η αντιμετώπιση του ιδιότυπου φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ προϋποθέτει τον προσδιορισμό των ιδεολογικών, πολιτικών και κοινωνικών χαρακτηριστικών του. Δύσκολη η προσπάθεια ένταξης στον ιδεολογικό χάρτη του πολιτικά καινοφανούς και ιδεολογικά ανάδελφου μορφώματος. Ο πλησιέστερος προς την πραγματικότητα όρος, που θα μπορούσε να αποδώσει το φαινόμενο, είναι «παρακμιακός μεταμαρξισμός».

Ο τρίτος δρόμος του μεταρρυθμιστικού σοσιαλισμού

γράφει ο Ανδρέας Γιάνναρος

Οι αιτιάσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης, καθώς και της κυβέρνησης περί νεοφιλελεύθερης στροφής της Ν.Δ, ξεκινούν από μια φοβική και αμυντική θεώρηση των πραγμάτων, ερμηνεύοντας λανθασμένα τόσο τις σημερινές κοινωνικές τάσεις ,όσο και το πολυσύνθετο οικονομικό περιβάλλον, ιδίως από τότε που η Ελλάδα υπάχθηκε στο μνημόνιο.

Φοβική, γιατί προσπαθούν με ξεπερασμένα εργαλεία ανάλυσης να ερμηνεύσουν τις πολιτικές διεργασίες που συντελούνται, θεωρώντας ότι έτσι βάζουν διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην πρόοδο και την συντήρηση ενισχύοντας το κοινωνικό τους προφίλ και αμυντική γιατί αδυνατούν να δουν πέραν του εθνικού πλαισίου, όπου σε όλο τον κόσμο, η διεθνοποίηση της οικονομίας και το κύμα των αποκρατικοποιήσεων-διαρθρωτικών αλλαγών (αναμόρφωση παιδείας-ασφάλισης, κοινωνικού κράτους) αποτελεί πλέον κινητήρια δύναμη όχι μόνο για τις χώρες που χρειάζονται παρεμβάσεις λόγω αδύναμων οικονομιών, αλλά και για αυτές που ήδη σημειώνουν υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Μεταρρυθμίσεων Αποτίμησις

Αν το έχομε σκεφτεί να το κάνουμε πράξη. 

Εκεί κρίνεται όλη η προσπάθεια. 

Προσυπογράφουμε το κείμενο του φίλου Θ.Μαχιά.

"τετράδιο εξόδου"

γράφει ο Θανάσης Μαχιάς

Το τέλος κάθε χρονιάς προσφέρεται για αποτιμήσεις, πολύ περισσότερο όταν συμπίπτει με μια πενταετία κρίσης και «αδύνατων» μεταρρυθμίσεων.  

Θυμάμαι πάντα τα λόγια του Λ. Κύρκου, ότι ο μεταρρυθμιστής δεν είναι αυτός που σχεδιάζει μια μεταρρύθμιση, αλλά αυτός που θα την φέρει σε πέρας, που την προσαρμόζει σύμφωνα με τους συσχετισμούς, έτσι ώστε να αποκτήσει μια ευρύτατη βάση στήριξης και να της δώσει γερά θεμέλια για παραπέρα αλλαγές. Το οικονομικό και το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, είναι προφανώς υπαρξιακό, κεντρικό και θεμελιώδες. Το πρόβλημα αυτό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αντιμετωπιστεί (με χρεοκοπία ή όχι, με ευρώ ή δραχμή, με περισσότερη ή λιγότερη δυστυχία).  

Αυτό που μου φαίνεται μόνιμο, σισύφειο, ανεπίλυτο και ανακυκλούμενο πρόβλημα είναι η αναπαραγωγή της θεσμικής υπανάπτυξης της Ελληνικής κοινωνίας.

Ίσως είναι ακόμα νωρίς, αλλά μετά την λαίλαπα των εξελίξεων και του καλοκαιριού του ’15, έχει πιστεύω αξία μια κριτική αποτίμηση των (προσπαθειών) μεταρρυθμίσεων στα τελευταία 5 χρόνια. Η παλινδρόμηση αλλαγών θέτει αντικειμενικά το ερώτημα του πώς και γιατί αυτή τροφοδοτείται και τί πρέπει να αλλάξει στο μέλλον. Η κεντρική ιδέα των παρακάτω βασίζεται στην διερεύνηση της υπόθεσης ότι (ΚΑΙ) ο τρόπος που συντελούνται οι αλλαγές, εμπεριέχει (δικαίως ή αδίκως) το σπέρμα της ακύρωσής τους (το ταγκό χρειάζεται δύο).

Η Σοσιαλδημοκρατία που Θέλουμε

Διακήρυξη για τη Σοσιαλδημοκρατία, 

από τις Κινήσεις της Κεντροαριστεράς

Ο τόπος έχει ανάγκη από μια ισχυρή και σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία για τη διασφάλιση της πολιτικής σταθερότητας με κυβερνήσεις ευρείας δημοκρατικής πλειοψηφίας, της δημοκρατικής ομαλότητας, της βιώσιμης ανάπτυξης με δικαιοσύνη, της προώθησης διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων με προοδευτικό πρόσημο, καθώς και της διαφύλαξης και ενίσχυσης της Ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας.

Η ανάγκη αυτή αποκτά πλέον ένα επείγοντα χαρακτήρα, λόγω των αυξανόμενων κινδύνων από την αδιέξοδη πορεία και την παταγώδη αποτυχία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ η οποία οξύνει την πολυεπίπεδη κρίση, προτάσσοντας τον εθνολαϊκισμό, τον πολιτικό αμοραλισμό, τον εθνικό διχασμό, τον κρατισμό, τον κομματισμό, την ευνοιοκρατία, δηλαδή όλες τις βασικές αιτίες που μας οδήγησαν στην κρίση.

Σοσιαλδημοκρατία: Έτσι ή αλλιώς;

γράφει ο Αντώνης Μιχαλάκης

Για την σοσιαλδημοκρατία πολλά έχουν γραφτεί και πολλά έχουν λεχθεί και αναλυθεί, γιατί σ' αυτήν ακόμη αναφέρονται πολλοί πολίτες της χώρας μας αλλά και της Ευρώπης. Ένα ακόμη κείμενο με αναφορά σε αυτό το μεγάλο ιδεολογικό και πολιτικό ρεύμα είναι σταγόνα στον ωκεανό. Εντούτοις, υπάρχει πάντα η ανάγκη να εκφραστούν σκέψεις και διαθέσεις, χωρίς κανένα ίχνος καθοδήγησης ή μηδενισμού της ιστορικής διαδρομής.

Αναμφισβήτητα το σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα σκέψης έπαιξε σημαντικό ρόλο στην εγκαθίδρυση της φιλελεύθερης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας ως το πιο αποτελεσματικό πολίτευμα στον δυτικό κόσμο. Με ισχυρούς δεσμούς με το κοινωνικό κράτος και την συλλογική διαβούλευση, ενίσχυσε περαιτέρω την πολιτική ωρίμανση κοινωνιών που ήταν χτυπημένες από τις μεγάλες καταστροφές των ολοκληρωτισμών. Ταυτόχρονα λειτούργησε προωθητικά για την ευημερία των ευρωπαϊκών κοινωνιών και αφού στόχευσε στην υλοποίηση υλιστικών αιτημάτων, προχώρησε στην ικανοποίηση των μεταϋλιστικών αναγκών που δημιουργήθηκαν στη σύγχρονη εποχή.

Σελιδοδείκτης [04.08.2014]

Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες της κριτικής οδηγούν την παρουσίαση. 

Σελιδοδείκτης 7ος: Σέρι Μπέρμαν Το πρωτείο της πολιτικής Η σοσιαλδημοκρατία και η Ευρώπη του 20ού αιώνα. Μετάφραση Ελένη Αστερίου. Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης, Ηράκλειο, 2014,

γράφει ο κ. Δημήτρης Α. Σωτηρόπουλος