Σπύρος Λυκούδης: για τη διακυβέρνηση της χώρας και το σεβασμό στους θεσμούς

 

Ομιλία στην κ.ο. του Ποταμιού για τη διακυβέρνηση της χώρας και το σεβασμό στους θεσμούς 

 

Αγαπητοί συνάδελφοι και φίλοι,

Η δική μου παρέμβαση στη σημερινή μας συνάντηση θα επικεντρωθεί στο θεμελιώδες ζήτημα της διακυβέρνησης της χώρας και του σεβασμού των θεσμών της. Διότι, το πώς κυβερνάται μια χώρα δείχνει πάντοτε ανάγλυφα το επίπεδο της πολιτικής, θεσμικής και πολιτισμικής της ωριμότητας. Δείχνει πάνω από όλα την ποιότητα των σύγχρονων κοινοβουλευτικών και δημοκρατικών πολιτευμάτων, όπως αναπτύχθηκαν στις προηγμένες δυτικές και ευρωπαϊκές χώρες, μεταξύ των οποίων οι συνταγματικοί νομοθέτες και η πολιτική μας διαδρομή στη μεταπολίτευση φιλοδόξησαν να κατατάξουν και τη δική μας χώρα. 

Όμως, πέρα από τα κείμενα, καθοριστικό ρόλο για την ποιότητα του πολιτεύματος και των θεσμών του, διαδραματίζει το κυβερνάν, το πώς δηλαδή κυβερνάς, διότι συν τοις άλλοις, δημιουργεί πρότυπα πολιτικής πράξης, ήθους, αρετής και συμπεριφοράς για τους ίδιους τους πολίτες. Το κυβερνάν στις δημοκρατίες εμπεριέχει και μια καθοριστική διάσταση πολιτικής παιδείας και εκ-παίδευσης των πολιτών στα κοινά με τη συμμετοχή τους στο πλαίσιο των νόμων.

Κάτι κινείται...

Αυτά τα βήματα που οδηγούν με μεγαλύτερη ταχύτητα και μεγαλύτερη ευκρίνεια προς την ανάγκη ανασυγκρότησης της κεντροαριστεράς, εγώ τα υποστηρίζω, δήλωσε ο Σπ. Λυκούδης, σε συνέντευξή του στο «ΒΗΜΑ FM», σχετικά με τις διεργασίες στο χώρο του κέντρου και της κεντροαριστεράς.

Πρόσθεσε ακόμη πως είναι υπέρ του συντονισμού της δράσης των κοινοβουλευτικών ομάδων, του Ποταμιού και της Δημοκρατικής Συμπαράταξης. « Κατά τη γνώμη μου είναι θετικό βήμα- είπε. Μακάρι να γίνει. Δεν ξέρω πως θα αντιδράσει απέναντι σε αυτό, το Ποτάμι ως πολιτικός οργανισμός, γιατί έχει πάρα πολλές επιφυλάξεις, πολλές εκ των οποίων είναι ορθές. Δεν θέλω να κάνω κριτική στη Συμπαράταξη και στον τρόπο που χειρίστηκε μέχρι τώρα το ΠΑΣΟΚ το ζήτημα, δεν είναι αυτή η ώρα για τέτοια. Μπορεί να υπάρχουν επιφυλάξεις. Εγώ προσωπικά που με ρωτάτε θεωρώ ότι οποιοδήποτε βήμα οδηγεί με μεγαλύτερη ασφάλεια και μεγαλύτερη ταχύτητα στη συγκρότηση του χώρου, το στηρίζω. Και ο συντονισμός των κοινοβουλευτικών ομάδων εμένα μου φαίνεται θετικό βήμα. Άλλωστε στο πλαίσιο του Ποταμιού και στον ίδιο το Σταύρο το έχω πει εδώ και καιρό, πολύ πριν το πει η κ. Γεννηματά».

Σε παρατήρηση ότι είναι σε «σε ελαφρώς διαφορετική κατεύθυνση από τον κ. Θεοδωράκη», ο κ. Λυκούδης απάντησε: Σε διαφορετική κατεύθυνση δεν είμαι, σε ταχύτητα μπορεί να είμαι. Υπάρχει μια πολιτική ομιλία δική μου ως βουλευτής του κόμματος στο συνέδριο του Ποταμιού. Αν την διαβάσετε θα δείτε ότι ήμουν πάρα πολύ σαφής στο τι έπρεπε να γίνει. Θεωρώ ότι ήταν θετικό το βήμα που έκανε το Ποτάμι και ο Σταύρος στην εισήγηση του, όπου για πρώτη φορά αναφέρθηκε -και έκανε μια τομή και στη δική του πολιτική σκέψη- στην ανάγκη να συγκροτηθεί ο χώρος. Εγώ επειδή το παλεύω πολύ αυτό το πράγμα και πολύ καιρό και έχω συγκρουστεί και με φίλους μου, έχω οπωσδήποτε μια μεγαλύτερη ταχύτητα. Αυτό το καταλαβαίνω. Άλλη κατεύθυνση όμως δεν έχω διότι το Ποτάμι είναι θετικό απέναντι στην ανασυγκρότηση του χώρου. Απλώς με τις δικές του ταχύτητες. Σας το είπα από την αρχή και με ειλικρίνεια ότι επ’ αυτού του θέματος έχω μια απόχρωση και προσωπική, δεν μπορώ να την κρύψω».

Απέκλεισε, τέλος, οποιαδήποτε συνεργασία ΄συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ στις διεργασίες για την ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς. «Εγώ πιστεύω, – τόνισε- το έχω πει κι άλλες φορές, έτσι όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ σήμερα, με τις πολιτικές που διαμορφώνει και την κατεύθυνση που έχει κτλ, δεν έχει προφανώς καμία σχέση. Απλώς πιστεύω, γιατί ξέρω το χώρο, ότι και σοβαρές και ενδιαφέρουσες και θετικές δυνάμεις προς την κατεύθυνση μιας ευρωπαϊκής σύγχρονης πολιτικής, υπάρχουν στο ΣΥΡΙΖΑ. Το ότι είναι εγκλωβισμένες σήμερα σε μια απολύτως αδιέξοδη και ανεπαρκή πολιτική, στηριγμένη σε μικρά ή μεγάλα ψεύδη σε σχέση με την πορεία των πραγμάτων κλ, αυτό είναι δική τους ευθύνη και φταίνε. Κακώς. Αλλά ότι υπάρχουν δυνάμεις ενδιαφέρουσες και θετικές και στον ΣΥΡΙΖΑ για μια άλλη πορεία, υπάρχουν, τον ξέρω το χώρο, ξέρω και τους ανθρώπους».

Πηγή: Μεταρρύθμιση

Διαβάστε επίσης 

Μίλτος Κύρκος: Συμφωνία των κομμάτων πάνω στα δέκα βασικότερα προβλήματα της χώρας

[απόσπασμα]  
«Να βάλουμε κάτω πέντε - δέκα συγκεκριμένα προβλήματα, όπως το ασφαλιστικό, το θέμα των επενδύσεων και να μπορούμε εκεί να κάνουμε μια συζήτηση. Μέσα σ΄ ένα τετράμηνο, όχι σε τρία χρόνια, αν σ΄ αυτά τα δέκα βρούμε κοινές απαντήσεις είναι ηλίου φαεινότερο ότι θα μπορέσουμε να συνεργαστούμε», υπογράμμισε ο κ. Μ.Κύρκος και πρόσθεσε: «Ο χώρος του κέντρου ζητάει μια έκφραση, αλλά αυτή η έκφραση μπορεί να υπάρξει μόνο αν μπορέσουμε να βάλουμε τα προβλήματα κάτω και να δώσουμε τις υπαρκτές λύσεις».

Πηγή: Ημερησία

Τι οδηγεί, διαχρονικά, στα αδιέξοδα μπλόκα;

Αξίζει να διαβαστεί το τελευταίο άρθρο του φίλου Σ.Δανέλλη σχετικά με το αγροτικό. Δεν είναι μόνο η εμπειρία του από το Ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, το γεγονός ότι εκλέγεται σε μια αγροτική περιφέρεια, αλλά και η πλούσια και καταγεγραμμένη αρθρογραφία του. Από το πολύ πια μακρινό 1999 σημειώνουμε: "Το αγροτικό κίνημα αντί να στήνει χορούς στις εθνικές οδούς ή να αποκλείει δρόμους και αεροδρόμια για να εξασφαλίσει πρόσκαιρη ανακούφιση από μέτρα κρατικού παρεμβατισμού και προστασίας, πρέπει να πιέσει την κυβέρνηση με την εκπόνηση ολοκληρωμένου σχεδιασμού και τη λήψη αποτελεσματικών μέτρων πλήρους αναδιοργάνωσης και εκσυγχρονισμού της αγροτικής οικονομίας". [ΤΟ ΑΓΡΟΤΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ 22.11.1999] 

Μια σειρά τέτοιων άρθρων περιλαμβάνονται στο βιβλίο του Σ.Δ. "Εδώδιμα - Ευρωπαϊκά", Αθήνα 2013, από όπου και η πηγή μας. Μια ακόμη προσπάθεια είναι και η σημερινή παρέμβαση. Αν μετά από δεκαεπτά χρόνια τα άρθρα του Δανέλλη παραμένουν επίκαιρα, τότε η κατάσταση στην χώρα θα είναι απλά τραγική.

τετράδιο εξόδου

γράφει ο Σπύρος Δανέλλης

Η κυβέρνηση επέλεξε να αντιμετωπίσει ισοπεδωτικά τον αγροτικό κόσμο, αντιμετωπίζοντας τον ως μία, ενιαία και αδιαίρετη ολότητα. Μέσα από την απόλυτη έλλειψη εμπειρίας της και την αδυναμία να κατανοήσει τα λάθη των προκατόχων της, προσκολλημένη στις δικές της ιδεοληπτικές αγκυλώσεις, παρέμεινε πιστή στα «ταξικά» και ανεδαφικά στερεότυπα του μακρινού παρελθόντος, μιλώντας γενικά για «αγροτιά». Όμως η πραγματικότητα των κοινωνικών διαστρωματώσεων δεν είναι μανιχαϊστική. Αντίθετα είναι απείρως πολυπλοκότερη. Όπως δεν υπάρχει ο ταξικός ισοπεδωτικός διαχωρισμός, κατά το γνωστό «λαός και κολωνάκι», έτσι μετά το Κιλελέρ έπαψε να υπάρχει και η «αγροτιά» ως κάτι ενιαίο.

Είναι γνωστό όμως, ότι υπάρχουν τεράστιες διαφορές προβλημάτων, δυνατοτήτων, προτεραιοτήτων και εισοδημάτων στον αγροτικό κόσμο. Σε έναν σύγχρονο σχεδιασμό θα ήταν αδιανόητο να μην λαμβάνεται υπόψη, πως άλλος είναι ο αγρότης του νησιού, άλλος του κάμπου, άλλος του βουνού, άλλος του μεγάλου νησιού. Δεν έχουν ούτε τα ίδια προβλήματα, ούτε τις ίδιες δυνατότητες παραγωγής πλούτου και ως εκ τούτου δεν έχουν την ίδια φοροδοτική και εισφοροδοτική ικανότητα.

Σπ.Λυκούδης: Να σταματήσουμε τον κατήφορο της παρακμής...

Υφυπουργός παρά τω Πρωθυπουργώ, Ελλάδα 2016

Tην ανάγκη δημιουργίας της μεγάλης Προοδευτικής και Μεταρρυθμιστικής Δημοκρατικής Παράταξης ως ένα ανεξάρτητο, αυτόνομο και αυτο-προσδιοριοζόμενο πολιτικό φορέα, επανέλαβε ο βουλευτής του Ποταμού και επικεφαλής των ΜΕΤΑρρυθμιστών, Σπύρος Λυκούδης, σε πολιτική συγκέντρωση στο Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Αθήνας.

Όπως σημείωσε, ο φορέας αυτός «δεν μπορεί να είναι ούτε  συμπληρωματικός κάποιων άλλων πόλων ούτε ετεροπροσδιοριζόμενος. Μόνο μια τέτοια ισχυρή συσπείρωση προοδευτικών μεταρρυθμιστικών  δυνάμεων μπορεί να ανατρέψει τις σημερινές τάσεις και να αναδιατάξει ριζικά τις πολιτικές δυνάμεις της χώρας. Είναι, άλλωστε, αναγκαίος δρόμος για να σταματήσουμε τον κατήφορο της παρακμής και να δημιουργήσουμε ρεαλιστικές προσδοκίες στους πολίτες. Αυτός ο φορέας  μπορεί να σηκώσει το βάρος της ευθύνης μιας μεγάλης προσπάθειας προοδευτικών μεταρρυθμίσεων παντού, στο κράτος, την κοινωνία, την οικονομία και το πολιτικό σύστημα. Να επιφέρει έναν αναπτυξιακό και μεταρρυθμιστικό σεισμό», σημείωσε.

Η Κυβέρνηση τρέφει τον "Μινώταυρο" του λαϊκισμού.

Ομιλία στη συζήτηση 

επί του νομοσχεδίου 

για το δεύτερο πακέτο προαπαιτούμενων

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, η συζήτησή μας σήμερα σχετικά με τα λεγόμενα προαπαιτούμενα για την εκταμίευση της επόμενης δόσης, με τη γνώριμη πλέον και καθ’ έξιν κατεπείγουσα διαδικασία, δεν μπορεί, κατά τη γνώμη μου, να σταθεί μόνο στις διάφορες διατάξεις, είτε αυτές αφορούν στα κόκκινα δάνεια, είτε στο μισθολόγιο των δημοσίων υπαλλήλων, είτε στις διατάξεις που αφορούν σε άλλα Υπουργεία. Όχι ότι δεν έχουν τη σημασία τους. Κάθε άλλο! Έχουν και μεγάλη, μάλιστα, σημασία.

Όμως, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ένα βασικό, κατά τη γνώμη μου, ερώτημα πλανιέται στην κοινωνία και στους πολίτες: Γιατί ακόμη ένα τριετές σκληρό μνημόνιο, μετά από τόσο σκληρή, όπως έχετε υποστηρίξει, διαπραγμάτευση, με επιπρόσθετο χρέος, με νέα ύφεση και ανεργία, με τις επιχειρήσεις να φεύγουν, με ελέγχους κεφαλαίου, με το μοίρασμα των τραπεζών αντί πινακίου φακής, με τη φυγή των καταθέσεων και όλα τα άλλα τα γνωστά και συναφή που έφεραν τη χώρα ακόμη πιο πίσω, που την καθηλώνουν ως εξαίρεση και ειδική περίπτωση, με το grexit να ελλοχεύει ακόμη στη γωνία; Όλα αυτά γιατί; Πειστική απάντηση πέραν της επικοινωνιακής προπαγάνδας δεν έχει δοθεί, κατά τη γνώμη μου.

Πατριώτες είμαστε, χρήσιμοι ηλίθιοι δεν είμαστε!

Μια συγκροτημένη τοποθέτηση του φίλου Σπ.Λυκούδη. 

Ο λιτός λόγος των ΜΕΤΑρρυμιστών 

μπορεί να προσφέρει θετικά. 

Ελπίζω να έβλεπε ΣΚΑΙ χθες το πρωί ο κ. Στ.Θεοδωράκης.

"τετράδιο εξόδου"

Σπύρος Λυκούδης: Πατριώτες είμαστε, χρήσιμοι ηλίθιοι δεν είμαστε!

Συνέντευξη στο ΣΚΑΙ και στους δημοσιογράφους Β. Λυριτζή και Δ. Οικονόμου

Εσείς κ. Λυκούδη, θα πάτε μεν στην συνάντηση των πολιτικών αρχηγών, δεν θέλετε δε

Εμείς θα πάμε γιατί θα ανταποκριθούμε με θεσμικό τρόπο στη θεσμική πρόσκληση. Προφανώς θα πάμε για να ακούσουμε γιατί προσκαλούμαστε, ο έχων την πρωτοβουλία τι ζητάει , τι θέλει και γιατί μας προσκαλεί. Από εκεί και πέρα θέλω να κάνω 2-3 σχόλια επί της ουσίας. Άκουσα προσεκτικά τον κ. Σεβαστάκη πριν. Σε ένα πλαίσιο προσπάθειας προσέγγισης των θεμάτων μέσα σε κλίμα εθνικής ευθύνης λέει,  «αλλάζουν τα ζητήματα στο προσφυγικό, διευρύνονται τα όρια της συζήτησης και επίσης το ασφαλιστικό θα  μας πάει πολλά χρόνια μπροστά  άρα χρειάζεται να δούμε τι γίνεται». Υπάρχει και ένα τρίτο θέμα που το αποφεύγει να το πει ο κ. Σεβαστάκης προφανώς,  είτε γιατί δεν το πιστεύει είτε γιατί δεν θέλει να το πει. Δηλαδή «παιδιά αποτύχαμε. Και επειδή αποτύχαμε ήρθε η ώρα να αναζητήσουμε μια ευρύτερη συνεννόηση σε μια πολιτική λύση». Ξέρετε, εάν αυτό δεν λεχθεί, όλη η προσπάθεια για συνεννόηση πάει στον αέρα.

Σπύρος Λυκούδης: «Άνοιγμα» συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ

«Οι δύο χώροι δεν είναι τόσο πολύ μακριά και μπορεί να βρεθεί ένας κοινός τόπος», δήλωσε ο βουλευτής του Ποταμιού, Σπύρος Λυκούδης, μιλώντας στην εκπομπή «Δεύτερη Ανάγνωση» με τον Κώστα Μπλιάτκα, στον ραδιοφωνικό σταθμό του ΑΠΕ-ΜΠΕ, «Πρακτορείο 104,9 FM». Η χώρα έχει ανάγκη να ορθοποδήσει και γι' αυτό, όπως υπογράμμισε ο κ. Λυκούδης, η συζήτηση για το ενδεχόμενο συνεργασίας είναι επίκαιρη. Ωστόσο, διευκρίνισε ότι οι συνθήκες υπό τις οποίες θα συγκροτηθεί ο ευρύτερος χώρος της λεγόμενης δημοκρατικής παράταξης είναι ένα πολύ μεγάλο θέμα.

Σύμφωνα με τον βουλευτή του Ποταμιού το όλο εγχείρημα δεν θα πρέπει να βασιστεί στη λογική της «συγκόλλησης» και: «Δεν μπορεί να υπάρξει η λογική της συγκόλλησης, είμαστε 4 εσείς 6 πάμε να γίνουμε 10». Όπως είπε, «θα πρέπει να γίνει μια προσπάθεια αναγεννητική για να αποτραπεί το ενδεχόμενο αποτυχίας, υπενθυμίζοντας ότι και στο παρελθόν έγιναν πολλές προσπάθειες συνεργασίας μεταξύ πολιτικών δυνάμεων του ευρύτερου χώρου της κεντροαριστεράς, αλλά -όπως υπενθύμισε- δεν είχαν αποτέλεσμα. ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι δεν είναι τόσο κοντά ώστε να καίγονται και τόσο μακριά ώστε να παγώνουν», κατέληξε.

Όσον αφορά το επικείμενο συνέδριο του Ποταμιού ο κ. Λυκούδης διαβεβαίωσε ότι ξεκίνησαν ήδη οι διαδικασίες και σημείωσε ότι το συνέδριο είναι μια αφορμή για να γίνει και η αποτίμηση του αποτελέσματος. Ωστόσο, υπενθύμισε ότι Το Ποτάμι κατάφερε σε τρεις διαδοχικές εκλογικές αναμετρήσεις να βρίσκεται σταθερά στη Βουλή και να εκλέγει και Ευρωβουλευτές, κάτι που χαρακτήρισε ιδιαίτερα σημαντικό.

σχόλιο "τετραδίου": 

Αν αυτή η "αναγεννητική προσπάθεια" δεν έχει τις ρίζες της στην πολιτική και τα κλαδιά της στο μέλλον, τότε θα είναι θνησιγενής και η κουβέντα θα εξαντληθεί στα πρόσωπα και στο παρελθόν.

Μεταρρυθμιστική Αριστερά

Αντιγράφω από την διακήρυξη των ΜΕΤΑρρυθμιστών:

" Οι ΜΕΤΑρρυθμιστές για τη δημοκρατία και την ανάπτυξη πήραμε την πολιτική πρωτοβουλία της συγκρότησής μας, όχι απλώς για να αποτελέσουμε άλλη μια πρόταση διαλόγου[...] Δεν μας ενδιαφέρει να δημιουργήσουμε άλλο  ένα «κόμμα» για να στεγάσουμε προσωπικές ματαιοδοξίες[...] Η πρωτοβουλία μας έρχεται να συμβάλει στην ανάγκη για τη μεγάλη συνάντηση όλων των δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων του τόπου. Από το δημοκρατικό και φιλελεύθερο κέντρο έως και την ανανεωτική αριστερά. Μόνο μια τέτοια μεγάλη προοδευτική παράταξη μπορεί να αποτελέσει τη δύναμη που θα διασφαλίσει και θα εγγυηθεί τη δημοκρατική και προοδευτική πορεία της χώρας, την πολιτική σταθερότητά της".

Εκεί θεωρώ ότι πρέπει να σταθεί και να καταλήξει η σημερινή πανελλαδική σύσκεψη της κίνησης. Δηλαδή να διατυπώσει με σαφήνεια το πολιτικό σχέδιο της επόμενης μέρας. Διαβάζω το αξιοπρόσεχτο κείμενο του φίλου Σπύρου Λυκούδη:

Αρχές, Αξίες και Πολιτικοί Στόχοι

Έχει περάσει ένας χρόνος αφότου αποφασίσαμε να πορευτούμε όλοι μαζί, παλαιοί και νέοι, ως ΜΕΤΑρρυθμιστές για να προβάλουμε με το δικό μας διακριτό ρόλο, τα δικά μας ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, τα χαρακτηριστικά μιας Αριστεράς που ερχόταν από μακριά αλλά ήθελε να πάει ακόμα πιο μακριά, μιας Αριστεράς συντονισμένης με τους ρυθμούς και τα προτάγματα της σύγχρονης εποχής.

Σήμερα με την συμπλήρωση ενός χρόνου, σε μια νέα φάση, με το μεταρρυθμιστικό μας ρεύμα να εξελίσσεται και να αντιμετωπίζει την πρόκληση νέων επιλογών, καταθέτω με αυτό το κείμενο μερικές σκέψεις για τη δική μας Αριστερά. Μια Αριστερά σε επαφή με τα σύγχρονα προβλήματα, μια Αριστερά σε αναζήτηση σύγχρονων και λειτουργικών λύσεων σε σύγχρονα προβλήματα, μέσα στην ευρωπαϊκή οικογένεια, σε συνεργασία και με συμμαχίες κοινωνικών και πολιτικών δυνάμεων που με τα δικά τους χαρακτηριστικά συμμερίζονται κοινούς στόχους, κοινές αξίες. Τους στόχους της ελευθερίας, της δημοκρατίας και της ανάπτυξης, της ισότητας, των μεγάλων και πραγματικών μεταρρυθμίσεων, των διαρθρωτικών αλλαγών παντού τις οποίες έχει ανάγκη η χώρα για να βγει από τη βαθιά της κρίση και παρακμή.

Διότι, μόνο μια Αριστερά σαν τη δική μας, μια Μεταρρυθμιστική Αριστερά, μπορεί να αποτελέσει πόλο συσπείρωσης αλλά και πραγματικό φάρο για να φωτίσει το μονοπάτι  μιας νέας Ελπίδας, μιας Ελπίδας με ρεαλιστικούς στόχους αλλά και με όραμα και αξίες. Μια τέτοια Αριστερά χρειάζεται η χώρα, όχι την άλλη την ψευδεπίγραφη «Αριστερά» του λαϊκισμού που ζει στο δικό της κόσμο, στο δικό της γυάλινο πύργο. Που ανακυκλώνει το κλειστό κύκλωμα των παρωχημένων και χρεοκοπημένων ιδεών της, είτε αυτών που οδήγησαν στην εξαθλίωση, στην ανελευθερία και στα πολιτικά ψυχιατρεία είτε εκείνων που περιφέρονται ως απομεινάρια μιας άλλης εποχής.

 

Σπύρος Λυκούδης: "Με το ΠΟΤΑΜΙ θα πορευτούμε και πάλι"

" [...]Σκέφτεται πάντοτε αριστερά και ψηφίζει κατά κρίση". Την Κυριακή θα ψηφίσω Ποτάμι. 

Η συνεργασία της κίνησης των ΜΕΤΑρρυθμιστών με το Ποτάμι είναι   καθοριστική.  Η παρουσία, η βιωμένη ιστορία και  το ήθος του Σπύρου Λυκούδη αποτελούν εγγυήσεις. 

Η συμμετοχή του φίλου Σπύρου Δανέλλη στο ψηφοδέλτιο του Ηρακλείου δίνει διέξοδο και στο επίπεδο της εκπροσώπησης. 

Καλό βόλι, συνταξιδιώτες. Και από Δευτέρα έχομε καιρό...

Αντώνης Ν. Χελιδώνης  

Διαβάζω την προεκλογική ομιλία του Σ.Λυκούδη.

Φίλες και φίλοι,

Σας χαιρετώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου και σας ευχαριστώ για την παρουσία σας στη σημερινή μας συγκέντρωση.

Καλούμαστε και πάλι να δώσουμε μαζί με το ΠΟΤΑΜΙ, μια μάχη στην οποία πρέπει να διαθέσουμε όλες μας τις δυνάμεις

Μια Μάχη που πρέπει να την κερδίσουμε

Με σύνεση και με θάρρος

Με τόλμη και αποφασιστικότητα

Με σθένος και μαχητικότητα

Με όπλο μας την Αλήθεια και μόνο την Αλήθεια

Μια ακόμη μάχη για να δώσουμε σαφές, καθαρό και κρυστάλλινο το ιδεολογικό και πολιτικό μας στίγμα, να μεταδώσουμε το Μήνυμά μας ότι

Εμείς και Θέλουμε και Μπορούμε να αλλάξουμε την Ελλάδα,

Να τα αλλάξουμε όλα χωρίς να γκρεμίσουμε τη χώρα.

Ότι Εμείς, οι Μεταρρυθμιστές, έχουμε σταθερές αξίες και αρχές.

Δεν τις εμπορευόμαστε, δεν τις διαπραγματευόμαστε, δεν τις περιφέρουμε σε δημοπρασία, δεν τις ανταλλάσσουμε με τις καρέκλες της εξουσίας,

Είναι οι ιδέες, οι αξίες και οι αρχές της Σύγχρονης, Προοδευτικής και Ευρωπαϊκής Αριστεράς, της Μεταρρυθμιστικής Αριστεράς, που φιλοδοξεί να συμβάλλει με όλες της τις δυνάμεις στην Ανασυγκρότηση της χώρας, σε ένα νέο Ξεκίνημα,

Που φιλοδοξεί να αποτελέσει το αποφασιστικό και καταλυτικό στήριγμα και τον προωθητικό προοδευτικό μοχλό για την Ελλάδα που θέλουμε μέσα στην Ευρώπη που θέλουμε. Πρόκειται για έναν αλληλένδετο αγώνα, δύσκολο και ανηφορικό, εδώ που έφτασαν τη χώρα οι παλαιοκομματικές πολιτικές και πρακτικές και οι αριστεροί επίγονοί τους, με μια παταγωδώς αποτυχημένη διακυβέρνηση μόλις επτά μηνών.

Σπύρος Λυκούδης Επιστολή στους πολίτες της Αθήνας

Δημοκράτες πολίτες της Αθήνας,

Πιστεύω πως μοιραζόμαστε κοινούς πολιτικούς στόχους, κοινές πολιτικές αξίες, κοινές προοπτικές και κοινό όραμα για την Ελλάδα.

Βρισκόμαστε σήμερα σε εξαιρετικά κρίσιμο σταυροδρόμι. Από το δρόμο που θα επιλέξουμε θα κριθεί και η πορεία μας, προς τη σταθερότητα, την ανασυγκρότηση και την πρόοδο ή προς την αβεβαιότητα και το πισωγύρισμα.

Θέλουμε να βγάλουμε τη χώρα μας από το τέλμα, τα αδιέξοδα και τα ψεύτικα διλήμματα των αχαλίνωτων αριστερών και δεξιών λαϊκιστών. Των έμπορων ελπίδων και των πολιτικών του χτες, που έχουν ένα και μοναδικό κοινό στόχο:  τη λεία της εξουσίας, τη λεηλασία του κράτους από τις διάφορες κομματικές, συνδικαλιστικές και κρατικές συντεχνίες και διαπλεκόμενα συμφέροντα, τόσο τα σημερινά όσο κι αυτά που έχουν μετοικίσει. Αποτελούν τις όψεις του ίδιου νομίσματος. Δεν μας πρέπει η επιλογή μεταξύ του μέτριου, του κακού και του χειρότερου, αλλά του νέου, του ρηξικέλευθου και του καλύτερου που νομίζουμε ότι εκπροσωπούμε όλοι όσοι δίνουμε την μάχη με το Ποτάμι.

Στην κόψη του ξυραφιού

άρθρο του Σπύρου Λυκούδη

Η ​​ πρώτη ψηφοφορία στη Βουλή για την ανάδειξη νέου Προέδρου της Δημοκρατίας απέβη άκαρπη. Αναμενόμενο. Απομένουν άλλες δύο με μικρά περιθώρια θεαματικής αλλαγής.

Η χώρα έχει πιαστεί στη μέγγενη του φόβου και της οργής. Αυτοπαγιδεύθηκε. Η μεν κυβέρνηση, επειδή λανθασμένα υπολόγισε ότι κάνοντας φύλλο και φτερό τις σελίδες του Μνημονίου θα μπορούσε άνετα να περάσει τον κάβο των προεδρικών εκλογών. Πήρε το μάθημά της. Η δε αξιωματική αντιπολίτευση, αφού υπέστη την ψυχρολουσία στο Σίτι του Λονδίνου, πήρε κι αυτή ένα μάθημα, αλλά μυαλό δεν έβαλε. Συνέχισε να χτυπά τα νταούλια και τους ζουρνάδες του αχαλίνωτου λαϊκισμού.

Η εμφανής κρίση που διέρχεται η χώρα μας, με τον διάχυτο πανικό που την τυλίγει, είναι βαθύτατα πολιτική. Η εκλογή Προέδρου δεν θα έπρεπε καν να αποτελεί αντικείμενο κομματικής διαμάχης και μάλιστα τόσο άγριας και χυδαίας. Εχει χαθεί κάθε αίσθηση πολιτικής σοβαρότητας και πολιτισμού. Το πολιτικό σύστημα απαξιώνεται και ευτελίζεται καθημερινά.

Δήλωση Σπύρου Λυκούδη

-Αργήσαμε;

-Ναι, αργήσαμε.

-Ας μην βιαστούμε τώρα...

-Ναι, να μην βιαστούμε τώρα.

-Να προχωρήσουμε...

-Ναι, θα προχωρήσουμε. 

[φανταστικός διάλογος πραγματικών συνομιλητών]

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Επειδή πολλά γράφονται αυτές τις ώρες για τις πολιτικές επιδιώξεις των ΜΕΤΑρρυθμιστών και τις δικές μου προσωπικά, θα ήθελα να επαναλάβω πως αυτές τις κρίσιμες για τη χώρα μας στιγμές, μοναδική πολιτική μας στόχευση, όπως έχω ήδη δηλώσει, παραμένει η ανάγκη για μια ευρεία εθνική συναίνεση και συνεννόηση των πολιτικών δυνάμεων του τόπου.

Το σύνδρομο Belloucci

γράφει ο Δημήτρης Δερμιτζάκης

Ζούμε σε μια αποτυχημένη χώρα, να το παραδεχτούμε.  Μας αρέσει η περιπέτεια και ας έχει μόνο καταστροφή. 1,5 εκατομμύρια άνεργοι, 60% των νέων χωρίς δουλειά , το ΑΕΠ κάτω 25%, φτώχια, περιθωριοποίηση, καφέδες του 1 ευρώ, καινοτομία των σουβλακερί. Οι εχθροί είναι αλλού. Μασόνοι, εβραίοι, κοράκια, αγορές, ράιχ ζουν και αναπνέουν για την επιβουλή της χώρας, του Ελληνισμού, της ορθοδοξίας κλπ. Μη ρωτήσετε πως προκύπτει, προκύπτει.

Μπερδεμένες κουβέντες, ακαταλαβίστικες κραυγές, λόγια χωρίς ειρμό, λόγια χωρίς λόγο. Η Πορτογαλία και η Ιρλανδία βρήκαν τη λύση και μας κουνάν το μαντήλι, δεν πειράζει. Εμείς εδώ ξιφουλκούμε με τους φαντασιακούς εχθρούς μας. Ζούμε σε μια αποτυχημένη χώρα, να το παραδεχτούμε.

Σοφιανός Χρυσοστομίδης Αλεξάνδρεια 1922-Αθήνα 2014

" [...]ΤΕΛΙΚΑ, πήγα στην Αθήνα, αρχές Σεπτεμβρίου. Και η πρώτη μου αντιπαράθεση (στα γραφεία της "Αυγής" πια), ήταν με τον μακαρίτη, σήμερα, Κώστα Χατζηαργύρη: "Βλέπω ότι στο όνομα μιας αποπυρηνικοποιημένης Μεσογείου εξομοιώνεις τον αμερικανικό Έκτο στόλο με τα σοβιετικά πολεμικά. Η θέση αυτή μου λέει - είναι λαθεμένη. Σου ζητώ, λοιπόν, να διορθώσεις το χειρόγραφό σου". " Η θέση μου - απάντησα - "είναι σωστή και δεν υπάρχει θέμα να διορθώσω το χειρόγραφό μου". "Στην περίπτωση αυτή" - μου λέει -  "ίσως  πρέπει να επανεκτιμήσεις τη θέση σου στην 'Αυγή' ". "Δεν έχω λόγους να εκτιμήσω ή να επανεκτιμήσω τη θέση μου στην "Αυγή", φεύγω αυτή τη στιγμή".

ΕΤΣΙ είχα πει. Αλλά δεν έφυγα - πάνε 30 ακριβώς χρόνια, από τότε". [1]

Η είδηση από την εφημερίδα Η ΑΥΓΗ

Μια λαμπρή μορφή του ελληνικού Τύπου, ένας ποιητής της δημοσιογραφίας, μια εμβληματική φυσιογνωμία για την "Αυγή" και τον αριστερό Τύπο, ο αγωνιστής της Αριστεράς, Σοφιανός Χρυσοστομίδης, πέθανε σήμερα, πλήρης ημερών και προσφοράς, στα 92 του χρόνια. Η κηδεία του θα γίνει το ερχόμενο Σάββατο, στις 11 το πρωί, από το Α' Νεκροταφείο Αθηνών.

Στέλεχος του αντιστασιακού αριστερού κινήματος των Ελλήνων Αιγυπτιωτών, κοσμοπολίτης, πολύγλωσσος, ευρυμαθής, βαθύς γνώστης και αναλυτής των εθνικών θεμάτων, ο Σοφιανός, μετά τη μετεγγατάστασή του στην Ελλάδα, δούλεψε ως δημοσιογράφος στη Δημοκρατική Αλλαγή, μέχρι τη δικτατορία, οπότε συνελήφθη και εξορίστηκε στη Γυάρο και τη Λέρο.

Με την παρέμβαση του Μακαρίου, απελευθερώθηκε και συνέχισε την αντιδικτατορική του δράση από την Κύπρο. Μετά τη μεταπολίτευση, ως στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού, υπήρξε από τους στηλοβάτες της μεταδικτατορικής "Αυγής", της οποίας διετέλεσε και διευθυντής. Ο Σοφιανός, έχαιρε της εκτίμησης των συναδέλφων του, ανεξάρτητα των πολιτικών απόψεών τους. Υπήρξε δάσκαλος ήθους και δημοσιογραφικής δεοντολογίας. Παράδειγμα μορφωμένου και διανοούμενου δημοσιογράφου και ενεργού πολίτη.

Διαδοχικά, συμμετείχε στο ΚΚΕ Εσωτερικού, την ΕΑΡ., τον Συνασπισμό και τη ΔΗΜ.ΑΡ..

Το "τετράδιο εξόδου" συλλυπείται τη σύζυγό του Ειρήνη, τον Ανταίο και τον Άλκη. Για τον Σοφιανό και το έργο του θα επανέλθουμε... 

Δήλωση του Σπύρου Λυκούδη

Ο σοφός Σοφιανός Χρυσοστομίδης της Άννας Δαμιανίδη   

[1] Παρά τους "Λαιστρυγόνες" η "Αυγή" βάσταξε... του Σοφιανού ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΙΔΗ, Η κυριακάτικη ΑΥΓΗ, 08.08.2004 [απόσπασμα]

Μεταρρυθμιστές για τη δημοκρατία και την ανάπτυξη

Την ανάληψη πολιτικής πρωτοβουλίας για την ανασυγκρότηση του ευρύτερου χώρου της Κεντροαριστεράς, υπό τον τίτλο «ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΤΕΣ για τη Δημοκρατία και την Ανάπτυξη» ανακοίνωσε ο πρώην βουλευτής της ΔΗΜΑΡ και νυν ανεξάρτητος, Σπύρος Λυκούδης, σε εκδήλωση στο μουσείο Μπενάκη της οδού Πειραιώς.

Στην ομιλία του ο Σπύρος Λυκούδης τόνισε ότι η ευρωπαϊκή πορεία της χώρας είναι αδιαπραγμάτευτη και, μεταξύ άλλων, υπογραμμίζει ότι «η πρώτη ανάγκη είναι να αναδείξουμε και να στηρίξουμε την αναγκαιότητα της πολιτικής συνεννόησης και συναίνεσης των κομμάτων του δημοκρατικού τόξου. Η δεύτερη ανάγκη αφορά τη μεγάλη συνάντηση όλων των δυνάμεων του ιστορικού δημοκρατικού χώρου. Από το δημοκρατικό και φιλελεύθερο κέντρο, τους σοσιαλιστές, έως και την ανανεωτική αριστερά», προσδιορίζοντας έτσι το πολιτικό εύρος των δυνάμεων, στο οποίο απευθύνεται η πρωτοβουλία της οποίας ηγείται. Ο Σπύρος Λυκουδης αναγνωρίζει δυσκολίες και δισταγμούς, ζητώντας όμως απ΄όσους ανταποκριθούν στο κάλεσμά του ειλικρίνεια και τόλμη.

Ως κεντρικό ζητούμενο ο Σπύρος Λυκούδης αναδεικνύει τις ριζικές και τολμηρές μεταρρυθμίσεις σε όλο το φάσμα των θεσμών, του πολιτικού συστήματος, της οικονομικής και κοινωνικής δραστηριότητας, χωρίς προαπαιτούμενα, ώστε, όπως είπε, να αλλάξει το παραγωγικό μοντέλο της χώρας.

Διαβάστε εδώ ολόκληρη την ομιλία του φίλου Σπύρου Λυκούδη

Νερό ποτιστικό...

Νερό ποτιστικό [...] στην ξηρασία τούτων των καιρών μπορεί να τρέξει καθαρό ποτιστικό νερό; Νερό για να συνδράμει νέους σπόρους και νέους καλλιεργητές.[...] Με αυτές τις σκέψεις θα ακολουθήσω την πράξη  του Σπύρου Λυκούδη, στην παρουσίαση της  νέας πολιτικής πρωτοβουλίας του χώρου της μεταρρυθμιστικής αριστεράς.  Με τη βάσιμη αισιοδοξία ότι ο ίδιος τουλάχιστον γνωρίζει τα ευεργετικά αποτελέσματα της... αμειψισποράς.

 

Η πρωτοβουλία του Σπύρου Λυκούδη

γράφει ο φίλος Κώστας Χαϊνάς

Μετά την αποχώρηση του Σπύρου Λυκούδη και των στελεχών της Μεταρρυθμιστικής Τάσης από τη ΔημΑρ, κάποιοι έσπευσαν να ερμηνεύσουν την κίνηση τους, ως προσχώρηση στο ΠΑΣΟΚ και κάποιοι άλλοι στο ΠΟΤΑΜΙ. Κάποιοι άλλοι αναρωτήθηκαν καλοπροαίρετα τι ακριβώς έρχεται να καλύψει η πρωτοβουλία Λυκούδη. Είναι αλήθεια ότι το πολιτικό μας σύστημα και ειδικά οι πολιτικοί δεν μας έχουν συνηθίσει σε πολιτικές πρωτοβουλίες που ξεπερνούν τα όρια της προσωπικής τους διάσωσης. 

Στη πρωτοβουλία όμως των μεταρρυθμιστών της ΔημΑρ, έχουμε κάποια ποιοτικά στοιχεία που της προσδίδουν ένα διαφορετικό περιεχόμενο, που την κάνουν να διαφέρει ριζικά, από τις κλασσικές κινήσεις αποχώρησης κάποιων στελεχών από ένα κόμμα. 

Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά :

Η περίπτωση Λυκούδη

Αναδημοσιεύουμε το κύριο άρθρο της Μεταρρύθμισης

Η διαφαινόμενη αποχώρηση του Σπύρου Λυκούδη από τη ΔΗΜΑΡ έχει ιδιαίτερη σημασία που υπερβαίνει τα όρια του συγκεκριμένου κόμματος. Ο πρώτος και βασικότερος λόγος έχει να κάνει με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του ίδιου. Ο πρώην γραμματέας της ΔΗΜΑΡ φέρει το αξιακό πλεονέκτημα της ανανεωτικής αριστεράς και εκφράζει με συνέπεια τη μεταρρυθμιστική δυναμική που είναι αναγκαία για να αρθούν οι αιτίες που οδήγησαν στην ελληνική χρεοκοπία. Η μετριοπάθεια, η καλλιέργεια και το ήθος του αναγνωρίζονται ακόμη και από τους πολιτικούς του αντιπάλους, ενώ είναι γνωστό πόσο προσπάθησε για να μην φύγει η ΔΗΜΑΡ από αυτόν και όχι αυτός από τη ΔΗΜΑΡ, όπως χαρακτηριστικά έχει πει.

Ενας ακόμη λόγος είναι ότι ο Σπύρος Λυκούδης αναγνωρίζεται στον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς ως ένα πρόσωπο που μπορεί να συμβάλει καθοριστικά για την ενότητα των πολιτικών δυνάμεων και των προσώπων που ενδιαφέρονται και δραστηριοποιούνται για έναν κοινό σκοπό, που είναι η δημιουργία ενός ισχυρού μεταρρυθμιστικού προοδευτικού τρίτου πόλου.

Η αυτονόμηση του Σπύρου Λυκούδη έχει επίσης σημασία επειδή το κίνητρο δεν βρίσκεται σε μια προσωπική ατζέντα, αλλά σε ένα αίσθημα ευθύνης απέναντι στην κοινωνική βάση της ανανεωτικής Αριστεράς - να της αντιγυρίσει κάποια απ όσα του έδωσε μέσα από μια σχέση που έγινε η ζωή του.

Πηγή: Μεταρρύθμιση

Τι να κάνουμε

Διάβασα και κοπιάρω τον σ. Γεράσιμο Γεωργάτο: 

"Η Μεταρρυθμιστική Τάση, αντί να βαλτώνει και να σαπίζει μαζί με τη ΔΗΜΑΡ, θα πρέπει να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλίες: 

1. Άνοιγμα και υποδοχή φίλων που απομακρύνθηκαν ή βρίσκονται εκτός ΔΗΜΑΡ, αλλά κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος,

2. Δημόσιες παρεμβάσεις με ανακοινώσεις, δηλώσεις και εκδηλώσεις στα σημαντικά ζητήματα της πολιτικής καθημερινότητας για εκπομπή στίγματος και κυρίως 

3. Συγκρότησή της σε ενός τύπου Πολιτική Κίνηση που θα προχωρήσει άμεσα σε διάλογο με τους άλλους φορείς και τις κινήσεις του χώρου για κοινή κάθοδο με κοινό πρόγραμμα στις προσεχείς εθνικές εκλογές. 

Είναι επείγον. Διαφορετικά λιβανίζουμε και ευνοούμε την εδραίωση του νέου δικομματισμού που διαχρονικά υποτίθεται ότι αντιμάχεται η ανανεωτική αριστερά. Στημένα Συνέδρια, ξεκαθάρισμα εσωκομματικών λογαριασμών και προσωπικές τακτοποιήσεις δεν αφορούν ούτε εμάς ούτε τους πολίτες". [από την προσωπική του σελίδα στο fb]

Πολύ περισσότερο τους πολίτες, το απέδειξαν οι εκλογές με τον πιο συντριπτικό τρόπο. Μόνο που η ηγεσία δεν άκουσε, δεν κατάλαβε σχεδόν τίποτα. Λέγαμε -με φίλους, η Οργάνωση δεν έχει ακόμα συνεδριάσει- ότι η διαχείρηση της ήττας είναι χειρότερη και από το ίδιο το αποτέλεσμα... Έτσι, στεκόμαστε στην πράξη της Μεταρρυθμιστικής τάσης, η οποία όσο αποφασίζει να οργανωθεί, τόσο θα αχνοφαίνεται μια χαραμάδα ελπίδας.  Στην πρόταση του σ. Γεωργάτου -μπορεί να αποτελέσει τη βάση συζήτησης: 

1. Με αυτοκριτική για τον τρόπο και τους λόγους για τους οποίους αυτοί οι φίλοι "απομακρύνθηκαν ή βρίσκονται εκτός ΔΗΜΑΡ". Οφείλουμε από τα πρώτα βήματα να είμαστε ειλικρινείς και ανεκτικοί σε κάθε άποψη,

2. Η πρώτη εκδήλωση με τον σ. Λυκούδη ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Θα μείνει λειψή εάν δεν αποτελέσει το εφαλτήριο για την ενίσχυση του επόμενου βήματος,

3. Η συγκρότηση "ενός νέου τύπου Πολιτικής Κίνησης". Τότε, ανοίγεται όλο το πεδίο πρωτοβουλιών και δράσεων. Τα συνέδρια των τριών κομμάτων του χώρου που μας αφορά θα είναι μπροστά μας. Με χρονολογική σειρά μπορούμε να καταθέσουμε την άποψή μας, στο συνέδριο του Ποταμιού, σε εκείνο της ΔΗΜΑΡ και τέλος αρχές Οκτωβρίου στο ιδρυτικό συνέδριο της Ελιάς. 

Η ιδέα που καταθέτει σήμερα ο φίλος Μίλτος Κύρκος μπορεί να αποτελέσει μια πρώτη σκληρή και επικοδομητική δοκιμασία της πρότασης για κοινό πρόγραμμα και κατ` επέκταση εκλογική κάθοδο στις εθνικές εκλογές. Μέσα από θεματικές συμμαχίες θα κριθούν πολιτικές, επιδιώξεις, συναινέσεις, συμφωνίες και δράσεις.

Η υπόθεση του νέου φορέα δεν μπορεί να στηθεί στο κενό. Η πολιτική ήταν και παραμένει το πεδίο ύπαρξης του ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς. Ας το χαρτογραφήσουμε από την αρχή... 

ΥΓ1. Η πρόταση του Γεωργάτου έχει νόημα εάν αποτελέσει τη βάση για όλη την υπό διαμόρφωση Μεταρρυθμιστική τάση. Δεν χρειάζεται περισσότερη ανάλυση. Γνωριζόμαστε. όλες και όλοι. Σε κάθε άλλη περίπτωση, εάν δηλαδή και πάλι, αρχίσει μια συζήτηση για "διαφορετικές ταχύτητες"... το όχημα θα στροβιλίζεται και ακίνητο θα παραμένει. 

ΥΓ2. Φιλιά σε όλες και όλους! 

Τάσος Λειβαδίτης Ο Ποιητής

 

ποιητικό ανθολόγιο 2014

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Ιούνιο: Νίκος Κεσσανλής

στον Σπύρο Λυκούδη

 

 

Ο Ποιητής

 

Περνούσε έναν έρημο δρόμο, νύχτα, όταν άκουσε κλάματα. Ένα

βρέφος ήταν σε μια πόρτα. Στάθηκε, ύστερα έκανε να φύγει, αλλά

ξαναστάθηκε. Σήκωσε το παιδί στα χέρια κι απομακρύνθηκε.

'Εκαιγε η λάμπα πάνω στο τραπέζι. Δε χαμήλωσε το φως,

όπως άλλοτε, όταν γδυνόταν. Άνοιξε το πουκάμισο και κοίταξε το

μικρό γυναικείο μαστό που φύτρωνε στο στήθος του.

Και χαμογέλασες αόριστα, καθώς έβαζε τη θηλή στο στόμα του

παιδιού.

 

 

 

 

Τάσος Λειβαδίτης  Νυχτερινός Επισκέπτης [τρίτη έκδοση] ΚΕΔΡΟΣ, Αθήνα 1994

 

 

Νίκος Κεσσανλής  Η καρδιά,  1987,  180x150 cm,  Λάδι σε ύφασμα