Οι εύθραυστες αλήθειες*

γράφει ο Φοίβος Γκικόπουλος

Κάθε άνθρωπος, βαθιά μέσα του, διψάει για την αλήθεια, την ψάχνει, την απαιτεί, αισθάνεται κοροϊδία αν κάποιος του την κρύβει. Ομως πολύ συχνά, ειδικά όταν πιστεύει πως επιτέλους την κατέκτησε, πέφτει θύμα μιας καταστροφικής παρανόησης. Οσο περισσότερο κοιτάμε γύρω μας τόσο περισσότερο βλέπουμε άτομα υποχρεωμένα ν’ αλλάζουν την αλήθεια με τη βεβαιότητα. Στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο τελείως διαφορετικά πράγματα: θα μπορούσαμε να πούμε ότι κατά κάποιο τρόπο η βεβαιότητα αποτελεί ένα παραπλανητικό υποκατάστατο της αλήθειας.

Οι πόλεις και οι νεκροί. 4.

στην μνήμη του πατέρα μου. 

Συμπληρώνονται σήμερα εικοσιέξι χρόνια από τον θάνατό του.

Το καλοκαίρι του 1988 ήταν μόλις 52 ετών.

Αυτό που διαφοροποιεί την Αργεία από τις άλλες πόλεις είναι ότι στη θέση του αέρα έχει χώμα. Οι δρόμοι είναι παραχωμένοι στη γη, τα δωμάτια είναι γεμάτα άργιλο μέχρι την οροφή, στις σκάλες ακουμπά μια άλλη ανάποδη σκάλα, πάνω από τις στέγες των σπιτιών βαραίνουν στρώματα βραχώδους εδάφους, όπως ουρανοί με σύννεφα. Αν οι κάτοικοι κατορθώνουν να γυρίζουν στην πόλη διευρύνοντας τα λαγούμια των σκουληκιών και τις σχισμές στις οποίες παρεισφρεούν οι ρίζες, δεν το ξέρουμε: η υγρασία διαλύει τα κορμιά και αφήνει ελάχιστες δυνάμεις` συμφέρει να μένουν ακίνητοι και χαλαροί, έτσι κι αλλιώς είναι παντού σκοτάδι.

Από εδώ πάνω δεν βλέπουμε τίποτα από την Αργεία` κάποιοι λένε: "Είναι εκεί κάτω" και είμαστε αναγκασμένοι να τους πιστέψουμε` τα μέρη είναι έρημα. Κάποιες φορές, τη νύχτα, αν πλησιάσουμε το αυτί μας στην επιφάνεια της γης, ακούγεται μια πόρτα που χτυπάει. 

Ίταλο Καλβίνο Οι αόρατες πόλεις 

-μετάφραση Ανταίος Χρυσοστομίδης, εκδόσεις Καστανιώτης, Αθήνα 2004

Αλιεύοντας ελπίδες

Η κάθε πόλη παίρνει ο σχήμα από την έρημο στην οποία αντιστέκεται` έτσι βλέπουν τη Δέσποινα, πόλη- σύνορο αναμέσα σε δύο ερήμους, ο καμηλιέρης και ναύτης. 

Ίταλο Καλβίνο Αόρατες Πόλεις εκδόσεις Καστανιώτη Αθήνα 2004 

μετάφραση Ανταίος Χρυσοστομίδης [1]

γράφει ο Αντώνης Ανηψητάκης

Αλιεύς ελπίδων, επιμένω, αδιόρθωτος μυθοποιός. Ξεσκαρτάρω τα δίχτια μου στην μετεκλογική Ελλάδα. Από τα δίχτια της παιδικής μνήμης ανασύρω μια ξεχασμένη εικόνα, μισός αιώνας πέρασε. Ο ηλιοκαμένος ψαράς, καθισμένος στην άκρη της σκάλας, δίπλα στο βίντσι, ξυπόλυτος με γυμνές τις γάμπες, το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού, πολυεργαλείο, διευκολύνει τη δουλειά των χεριών, στο τελάρο τα καλά, πίσω στη θάλασσα τα σκάρτα. Δε διαθέτω τη φωνή του, δεν τραγουδώ όπως αυτός, σκέφτομαι μόνο. Πλησιάζει η ετήσια ημέρα περιβάλλοντος. Ως πότε θα γιορτάζουμε τις μέρες και θα κηδεύουμε τα χρόνια. Ως πότε οι πανηγυρικοί θα ντύνουν το κουφάρι της εθνικής μας παρακμής.