Αργύρης Χιόνης Τις νύχτες που ραγίζουνε τα τζάμια

ποιητικό ανθολόγιο 2015

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Απρίλιο: Γιάννης Ψυχοπαίδης

ΚΒ'

 

Τις νύχτες που ραγίζουνε τα τζάμια
Τις νύχτες που ραγίζει η ψυχή μου
Από τις εκκωφαντικές εκρήξεις της σιωπής
Τις νύχτες που επελαύνει η απουσία
Απ` το διάτρητο στερέωμα και εκπορθεί
Τα οχυρά μου όλα κι εγκαθίσταται παντού
Μέχρι και κάτω από τα νύχια μου
Μέχρι και μέσα στα κανάλια των φλεβών μου
Χώνε τα νύχια σου βαθιά στις σάρκες μου
Απόδειχνέ μου ότι έχω ακόμα αίμα

Τις νύχτες όταν τρίζουνε οι σκάλες
Τις νύχτες όταν τρίζει η ψυχή μου
Κάτω απ` το βάρος του θανάτου που ανεβαίνει
Ανεβαίνει ως τα πιο ψηλά πατώματα του ύπνου
Τύλιγέ με μες στο δίχτυ των μαλλιών σου
Βύθιζέ με μες στη ζύμη του κορμιού σου
Σράγιζέ μου με τα χείλη σου το στόμα
Μη μ` αφήνεις να εξατμιστώ

 

 

 

Αργύρης Χιόνης ΣΑΝ ΤΟΝ ΤΥΦΛΟ ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ εκδόσεις Υάκινθος 1986 [εδώ από τη συλλογή Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ποιήματα 1966-2000, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ, Αθήνα 2006]

Γιάννης Ψυχοπαίδης ΤΟ ΦΙΛΙ 1971

Αμαλία Τσακνιά Μην αναβάλεις

ποιητικό ανθολόγιο 2015

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Απρίλιο: Γιάννης Ψυχοπαίδης

Μην αναβάλεις

 

Και ζήσανε αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα, βαρέθηκα τα παραμύθια

κι ο θρίαμβος της ομορφιάς κι η κατατρόπωση των τεράτων  

και τα ωραία σφριγηλά παιδιά που γέννησες μέσα στον πόνο

ο περιούσιος αυτός λαός που σαλπίζει μπροστά στα τείχη

σαλπίζει μόνο και δεν γκρεμίζει και δεν βαρέθηκε την περιπλάνηση

και πάλι λες πού ξέρεις μπορεί να φτάσουν τα καλά μαντάτα

μα για την ώρα θ’ ανοίγεις δρόμο μέσα απ’ τα πλήθη των ακρωτηριασμένων

σίγουρο πια που υπάρχει ένα κρυφό στρατόπεδο ανάμεσά μας

μας παίρνει κάποτε η μπόχα μα πώς μπορούμε να την εντοπίσουμε

δεν είδαμε δεν ακούσαμε κι όποιος βρέθηκε μέσα είχε τα μάτια δεμένα

οι δρόμοι ξετυλίγονται ανυποψίαστοι τη νύχτα πλέουνε στις φωταψίες

ανίδεα φεγγάρια μας προσκαλούν σε βεγγέρες μονότονες χωρίς τραγούδι

η άνοιξη κατάντησε υστερικά που δεν της δώσαμε όση έπρεπε σημασία

τα δένδρα της αυλής μου καρατομήθηκαν στο όνομα μιας καινούργιας αισθητικής

κάποιος καραδοκεί στο πεζοδρόμιο πίσω απ’ την τελευταία πικροδάφνη

για το Θεό μην αναβάλεις για αύριο το χάδι που προόριζες σήμερα για μένα.

Ποιητές στη σκιά [δεύτερος κύκλος] 

επιμέλεια ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΠΛΑΝΑΣ, εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2013

Η Αμαλία Τσακνιά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1932. Το 1950 αποφοίτησε από το Αμερικανικό Κολλέγιο Θηλέων. Ήταν παντρεμένη με τον ποιητή και κριτικό Σπύρο Τσακνιά (1929-1999). Το 1953 δημοσίευσε την  ανθολογία "Κινέζικη ποίηση", την οποία δούλευε και εμπλούτιζε συνεχώς. Το 1977 κυκλοφόρησε συγκεντρωτική έκδοση ποιημάτων της με τίτλο, "Το δέντρο". Μέχρι το θάνατό της (1984), μετά από επώδυνη ασθένεια, συνέχισε αδιαλείπτως να γράφει και να μεταφράζει ποίηση, πεζογραφία και θέατρο. Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί σε ελληνικά λογοτεχνικά περιοδικά και μεταφραστεί στα γερμανικά, αγγλικά και σλοβένικα. Από τις εκδόσεις  σ τ ι γ μ ή  κυκλοφορεί η συγκεντρωτική συλλογή ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1969-1984.

Γιάννης Ψυχοπαίδης Η νύχτα και η πόλη, 1994 

Καθημερινές αντιστάσεις

Τώρα που τα καταγράφεις αυτά έρχεται στο μυαλό σου εκείνη η ωραία γυναίκα που είχες γνωρίσει ένα βράδυ, πολλά χρόνια μετά, σε μια κοινωνική συναναστροφή. Ήταν όμορφη στην ωριμότητά της, γελούσε και είχε μια σειρά ωραία δόντια. Ένιωσες την ανάγκη να της το πεις. Χαμήλωσε τη φωνή της και, γελώντας πάντοτε, σου είπε πως τα δόντια δεν είναι δικά της, είναι του ΕΑΤ-ΕΣΑ. Έτσι σου είπε, γελώντας.

Χρίστος Ρουμελιωτάκης 

Ο ποιητής  καταγράφει την πορεία του, ένα δοκίμιο αυτογνωσίας.  Παραδίδει στον αναγνώστη ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΥΦΑΛΩΝ ΟΠΛΩΝ από τις  εκδόσεις Τυπωθήτω στην Αθήνα του  2009. Ένα βιβλίο με αυτοβιογραφικά κείμενα.

Η κ. Ελισάβετ Κοτζιά σε ένα κείμενό της για το βιβλίο αυτό στην εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ σημειώνει: "Βγαίνοντας από τη Βουλή το 1967, ο Γεώργιος Παπανδρέου είχε δηλώσει περιστοιχιζόμενος από τους βουλευτές του ότι «αν ήθελε επιχειρηθεί η επιβολή δικτατορικού καθεστώτος, θα γίνει εξανάστασις». Και ο δημοτικός σύμβουλος Χρίστος Ρουμελιωτάκης είχε εισηγηθεί σε έκτακτη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου του, τη συνέγερση του λαού με κωδωνοκρουσίες και την πορεία του στο κέντρο της Αθήνας, όπου θα συνέκλιναν οι πορείες όλων των ελεγχόμενων από την Αριστερά δήμων. Κανείς δεν προέβλεψε πως ο λαός που κατέκλυζε μαχητικά τους δρόμους στην αποστασία του 1965, θα κλεινόταν σπίτι του με την επιβολή του στρατιωτικού πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου".

Αξίζει να διαβαστεί. Αξίζει να διαβαστεί σήμερα.

Θεοτόκης Ζερβός ΤΑ ΧΕΡΙΑ

ποιητικό ανθολόγιο 2015

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Απρίλιο: Γιάννης Ψυχοπαίδης

ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Μνήμη που ανακλαδίζει με τα μεγέθη του στερεώματος
καρπός ώριμος για το πέρασμα της φωτιάς
έρωτας που αποστρέφεται κάθε προφάνεια
κι ανεβαίνει
νικώντας του ποταμού την ορμή και τον σάλαγο

Μα πιο πολύ τα χέρια με τα όρια λεπτά από τη διαστολή
και με τις φλέβες τους ωσάν γραμμές πυρίτιδας.

Θεοτόκης Ζερβός  ΦΟΝΟΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΟΜΟΙΩΜΑ  Πορφύρας [βιβλίο πέμπτο], Κέρκυρα 1984

Γιάννης Ψυχοπαίδης Νόστος

Μάτση Χατζηλαζάρου Τα λουλούδια των δέντρων είναι τα πουλιά

ποιητικό ανθολόγιο 2015

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Απρίλιο: Γιάννης Ψυχοπαίδης

Τα λουλούδια των δέντρων είναι τα πουλιά
Το σιγανό κελάηδισμα της θάλασσας είναι η πτώση
της βροχής στο τελευταίο τεμπέλικο κύμα του ακρογιαλιού.
Τη μυρουδιά του ήλιου τη χύνει το σφαγμένο πεπόνι.
Η ποίησή μας είναι η ζωή.

Μάτση Χατζηλαζάρου ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1944-1985 εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ, Αθήνα 1989

Γιάννης Ψυχοπαίδης Η νύκτα και η πόλη 1994

Θωμάς Γκόρπας Ανάπαυση

ποιητικό ανθολόγιο 2015

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Απρίλιο: Γιάννης Ψυχοπαίδης

Ανάπαυση

Καλοκαίρι γαλάζιο γιογιό και το παίζεις
ο τρελός τσιγγάνος τραβάει για κει που άκρη δεν έχει και
σ`αγαπάει...
Είμαι ένας ακόμα φουκαράς ποιητής υπό παρατήρησιν
αν τη γλιτώσω τώρα πάει την γλίτωσα για πάντα!
Πως να ξαναγράψω ποίημα Μάτια Μου
περιμένω τις εικόνες που μαζεύεις
περιμένω τις εικόνες που κανείς δεν βλέπει
γιατί εσύ τις βλέπεις. Ψέματα;

 

Θωμάς Γκόρπας  ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ [1957-1983] εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, ΑΘΗΝΑ 1995

Γιάννης Ψυχοπαίδης Κόκκινο κρεβάτι 1984  

Ο Θωμάς Γκόρπας γεννήθηκε στο Μεσολόγγι το 1935. Από το 1954 έζησε στην Αθήνα, από το 1975 έως το 1980 στο Παρίσι, και από το 1990 μοίραζε τον καιρό του ανάμεσα στην Αθήνα και στην Αίγινα. Έκανε μια ντουζίνα επαγγέλματα: εργάτης, λογιστής, παλαιοβιβλιοπώλης, βιβλιοπώλης, επιμελητής εκδόσεων, εκδότης (εκδόσεις Πανόραμα και εκδόσεις Έξοδος), μεταφραστής, κ.α., πριν και μετά τη δημοσιογραφία (συντάκτης στον Ημερήσιο Τύπο: Ανεξάρτητος Τύπος, Μεσημβρινή, Εξπρές, Νέα Πολιτεία). Ακόμα υπήρξε συντάκτης ή αρχισυντάκτης στα περιοδικά Ρουμελιώτικο Ημερολόγιο, Ρουμελιώτικη Βίγλα, Ο Λογοτέχνης, Η Τέχνη στην Αθήνα, Η Καλλιτεχνική, Πολιτικά Θέματα, Μουσικά Θέματα. Έγραψε για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση και δίδαξε σε θεατρική σχολή ιστορία λογοτεχνίας και αγωγή του λόγου. Στη δεκαετία του 1950 σύχναζε στο Πρακτορείο Πνευματικής Συνεργασίας, στη Στοά Μαυρίδη, στο Πατάρι του Λουμίδη  και στο Βυζάντιον. Από το 1955 έως το 1967 συμμετείχε σε ομάδες που πρωτοστάτησαν για μια πρωτοπορία στο θέατρο, στον κινηματογράφο, στα εικαστικά, και για την υπεράσπιση του λαϊκού τραγουδιού. Από τους πρώτους που μίλησαν και έγραψαν για τον Καραγκιόζη και το ρεμπέτικο. Το 1979 εκπροσώπησε την Ελλάδα στο Πρώτο Διεθνές Φεστιβάλ Ποίησης Μπιτ στην Όστια της Ρώμης.  Πέθανε στην Αθήνα την Πρωταπριλιά του 2003.