γράφει ο Αλέξανδρος Καραγιάννης [1]
Η
σημερινή κατάντια της ΔΗΜΑΡ ήταν για μένα απολύτως αναμενόμενη από το
2011 κιόλας. Το έβλεπα μέσα στην οργάνωσή μου, από τις τοποθετήσεις των
μελών, την αλλεργία απέναντι σε όποιον τολμούσε να πει ότι έχουμε μεγάλο
δημόσιο τομέα, σε όποιον έλεγε ότι το μνημόνιο περιλαμβάνει και πολλά
σωστά πράγματα που έπρεπε να εφαρμοστούν εδώ και καιρό στην χώρα. Κάπου
εκεί αποστασιοποιήθηκα, δεν είχα καμιά διάθεση να παραμένω σε έναν light
ΣΥΡΙΖΑ που επαναλάμβανε τα κλισέ της ελληνικής αριστεράς απλά σε πιο
ήπιες εκδοχές. Από αυτά είχα πάρει διαζύγιο την μέρα που βγήκα από το
εκλογικό τμήμα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2009, τότε που
υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ΜΗΝ ξαναψηφίσω στην βάση γελοίων
συναισθηματισμών αλλά μόνο με την κοινή λογική.
