Τα δεύτερα, δικά μου! [02.08.2015]

Λείψαμε έναν μήνα διακοπές και η τρόικα έγινε κουαρτέτο... 

Τραμπάλα μεταξύ ψευδαισθήσεων και ενός καταστρεπτικού plan B. Η αποτυχία βαθαίνει σε θολά νερά. Τακτικισμός μπροστά στο χάος. Ζούνε πάντα σε έναν παράλληλο κόσμο. Στήσανε ένα σκηνικό με "πραξικόπημα". Αδιόρθωτοι, επικίνδυνοι και αδιάβαστοι. Μετά την συμφωνία άρχισαν τα παράδοξα. Μεταμφιεσμένοι "επαναστάτες" καταψήφισαν το κορυφαίο νομοσχέδιο και δήλωσαν ότι στηρίζουν την κυβέρνηση που θα το εφαρμόσει - όσο βέβαια η τελευταία μπορεί και θέλει να κάνει κάτι τέτοιο. Γνωρίζουμε ότι κάθε εξουσία έχει τη δική της αισθητκή. Η δεύτερη κυβέρνηση του κ. Τσίπρα έχει Χαϊκάλη και Πουλάκη... Μια μέρα η χώρα θα καταρρεύσει. Κυρία και πάντα αξιοπρεπής. 

Επιστρέψαμε. Έναν μήνα λείψαμε...

  

Υπουργοί της "πρώτης φοράς αριστεράς" συναντούν και συζητούν με τους εκπροσώπους των δανειστών. 

ΥΓ. Διαβάζουμε πάντα την Μαργαρίτα

Α.ΣΤΕΓΟΣ [02.08.2015]

Πάω για τσιγάρα...

Με αφορμή το σκίτσο του Αντρέα Πετρουλάκη, έγραψα την παρακάτω ιστορία. Έτσι, γιατί στη ζωή, οι ιστορίες επιστροφής κρυβούν αισθήματα, που δεν μπορούν να νοιώσουν οι επαγγελματίες, οι τεχνικοί της εξουσίας... 

" Πατέρα, βάλε τα πιάτα στο τραπέζι! Πάω για τσιγάρα. Να `χουμε δυό για μετά το φαγητό". Αυτήν ήταν η τελευταία φράση που άκουσε ο θείος Ζαχαρίας από το στόμα του γιού του. Ο Νίκος -είχε εκείνος, όπως και ο πατέρας μου, το όνομα του παππού τους.