ΔΗΜΑΡ Ηρακλείου: "Η στάση μας στις εθνικές εκλογές"

 Το κείμενο αποτελεί θέση της ΔΗΜΑΡ Ηρακλείου

άδεια καθίσματα, άδεια σώματα, κενά

Όπως όλοι έχουμε συνειδητοποιήσει, η χώρα περνά μία από τις πιο κρίσιμες περιόδους από τη μεταπολίτευση. Η επιβίωση, κυριολεκτικά, της χώρας εξαρτάται από τους χειρισμούς που θα γίνουν τους επόμενους μήνες σε οικονομικό και κοινωνικό επίπεδο. Και οι πολιτικές-κοινωνικές συσπειρώσεις ενόψει των επερχόμενων εκλογών αντικατοπτρίζουν την προσέγγιση για τη λύση που υιοθετεί ο κάθε πολιτικός χώρος.

Για τη Δημοκρατική Αριστερά μόνιμος στόχος ήταν, είναι και θα είναι η συσπείρωση και συνεργασία των προοδευτικών πολιτικών και κοινωνικών δυνάμεων μακριά από νεοφιλελεύθερες πολιτικές, τη δημαγωγία και τον κρατισμό. Συνεργασία που θα στηρίξει ένα σχέδιο εξόδου από την κρίση και θα διασφαλίζει την ευρωπαϊκή προοπτική με όρους δημοκρατίας, μέσα από δομικές, προοδευτικές μεταρρυθμίσεις.

Οι πίσω μου σελίδες

Αρχίζει σήμερα και ολοκληρώνεται την Κυριακή 5 Οκτωβρίου το 3ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς. 

Θα παρακολουθήσουμε -από απόσταση ασφαλείας- τις εργασίες του. 

Η αφίσα του μας θύμισε το τραγούδι του Διονύση Σαββόπουλου...

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Η πρωτοβουλία του Σπύρου Λυκούδη

γράφει ο φίλος Κώστας Χαϊνάς

Μετά την αποχώρηση του Σπύρου Λυκούδη και των στελεχών της Μεταρρυθμιστικής Τάσης από τη ΔημΑρ, κάποιοι έσπευσαν να ερμηνεύσουν την κίνηση τους, ως προσχώρηση στο ΠΑΣΟΚ και κάποιοι άλλοι στο ΠΟΤΑΜΙ. Κάποιοι άλλοι αναρωτήθηκαν καλοπροαίρετα τι ακριβώς έρχεται να καλύψει η πρωτοβουλία Λυκούδη. Είναι αλήθεια ότι το πολιτικό μας σύστημα και ειδικά οι πολιτικοί δεν μας έχουν συνηθίσει σε πολιτικές πρωτοβουλίες που ξεπερνούν τα όρια της προσωπικής τους διάσωσης. 

Στη πρωτοβουλία όμως των μεταρρυθμιστών της ΔημΑρ, έχουμε κάποια ποιοτικά στοιχεία που της προσδίδουν ένα διαφορετικό περιεχόμενο, που την κάνουν να διαφέρει ριζικά, από τις κλασσικές κινήσεις αποχώρησης κάποιων στελεχών από ένα κόμμα. 

Ας τα πάρουμε λοιπόν με τη σειρά :

Κώστας Κάρης 1954-2014

Το νήμα της ζωής του κόπηκε απόψε. Ο καλός μας σύντροφος Κώστας Κάρης πέθανε, μετά από σύντομη μάχη με τον καρκίνο, στα 60 του χρόνια. Η κακή είδηση από την εφημερίδα Η ΑΥΓΗ.

Από τα φοιτητικά του χρόνια στο χώρο της ανανεωτικής αριστεράς, ακολουθεί την πολυκύμαντη πορεία της: ΕΚΟΝ ΡΦ, ΚΚΕ Εσωτερικού, ΕΑΡ, Συνασπισμός, μέλος της ΕΕ της ΔΗΜΑΡ, εκλεγμένος από το 2ο συνέδριό της. 

Για τον Κάρη θα γράψουν όσοι τον έζησαν και τον γνώρισαν από κοντά. Το "τετράδιο" συμμετέχει στο πέθνος για τον θάνατό του με ένα δικό του κείμενο. Γράφει, στην ΑΥΓΗ, τον Μάιο του 2010, για το βιβλίο του Λεωνίδα Κύρκου Εκ Βαθέων, Επιμέλεια Πέτρος Παπασαραντόπουλος, Εκδόσεις Επίκεντρο, Θεσσαλονίκη 2009. 

Η αγωνία του Κώστα Κάρη είναι να μην κοπεί το νήμα της ανανεωτικής αριστεράς. Ο τίτλος του άρθρου είναι σήμερα εξαιρετικά επίκαιρος...

Λεωνίδας Λουλούδης 1947-2014

Έφυγε από τη ζωή ένας από τους θεμελιωτές της οικολογικής πολιτικής, με μακρά διαδρομή στο χώρο της δημοκρατικής αριστεράς. Ο λόγος για τον Λεωνίδα Λουλούδη, που δίδασκε από το 1990 στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας, ήταν διευθυντής του Γεωργικού Μουσείου του, ενώ είχε διατελέσει την περίοδο 2003-2010 αντιπρύτανης Οικονομικού Προγραμματισμού και Ανάπτυξης.

Σημαντική ήταν η συμβολή του στην ελληνική βιβλιογραφία, καθώς έγραψε κι επιμελήθηκε πολλά έργα όπως: "Πολιτοικολογία" (1986), "Φύση, Κοινωνία και Επιστήμη στην εποχή των Τρελών Αγελάδων. Διακινδύνευση και Αβεβαιότητα" (με τη συνεργασία των Β. Γεωργιάδου και Γ. Σταυρακάκη, 1999), "Ύπαιθρος Χώρα. Η Ελληνική Αγροτική Κοινωνία στο τέλος του 20ού αιώνα" (με τη συνεργασία του Χ. Κασίμη), "Το Αγροτικό Τοπίο. Το παλίμψηστο αιώνων γεωργικού μόχθου" (με τη συνεργασία Ν. Μπεόπουλου και Α.Ι. Τρούμπη, 2005), "Αγροτικότητα, Κοινωνία και Χώρος. Μνήμη Στάθη Δαμιανάκου" (με τη συνεργασία των Ε. Ζακοπούλου και Χ. Κασίμη, 2008), "Ελληνική Γεωργία και Αγροτική Πολιτική" (με τη συνεργασία Κ. Κριμπά, 2009).

Ο Λ. Λουλούδης γεννήθηκε το 1947. Σπούδασε στην Ανωτάτη Γεωπονική Σχολή Αθήνας και στο University of Reading της Αγγλίας. Ήταν καθηγητής στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας και διευθυντής του Γεωργικού Μουσείου του. Συμμετείχε ενεργά στις συντακτικές επιτροπές των περιοδικών "Ο Πολίτης" και "Νέα Οικολογία", ενώ τα τελευταία χρόνια αρθρογραφούσε τακτικά στη μηνιαία επιθεώρηση Athens Review of Books.

Με τα δικά του λόγια -από μια σχετικώς πρόσφατη συνέντευξή του- και με το βλέμμα στον χώρο της δημοκρατικής αριστεράς, το "τετράδιο εξόδου", τον αποχαιρετά: 

"Αν η Δημοκρατική Αριστερά πρέπει να έχει γέφυρες με τον Συνασπισμό και τον ΣΥΡΙΖΑ, άνθρωποι σαν εμένα, αν διαπιστώσουν κάτι τέτοιο, την άλλη μέρα θα έχουν φύγει. Είμαστε πολύ κουρασμένοι και αηδιασμένοι με ό,τι συμβαίνει. Αν συμβούν και πάλι οι διάλογοι, οι συναινέσεις και ειπωθεί «να τα βρούμε», τότε καληνύχτα σας. Χρειαζόμαστε ένα καθαρό μήνυμα. Το ΚΚΕ και ο ΣΥΡΙΖΑ νομίζω δεν έχουν καμία σχέση με την Αριστερά. Είναι του 1917, είναι της δεκαετίας του '60. Δεν είναι του 2010. Δεν διεκδικώ το αλάνθαστο, αλλά είναι η άποψή μου. Αν αρχίσουν τέτοιοι διάλογοι, άνθρωποι σαν εμένα θα φύγουν αμέσως.
 

[...] Νομίζω ότι πρέπει να ασχοληθεί με κάποια σοβαρά προβλήματα του ελληνικού λαού. Το πρώτο είναι η οικονομία καθώς και η υγεία, το περιβάλλον και η εκπαίδευση. Αυτά είναι τα μεγάλα θέματα με τα οποία ένα κόμμα μικρό μπορεί να ασχοληθεί. Δεν μπορεί να ασχοληθεί με τα πάντα. Εάν μπορούσε στην υγεία, στην παιδεία, στο περιβάλλον και φυσικά στην οικονομία να έχει μια εποικοδομητική θέση, με κριτική εκεί που πρέπει και συναίνεση εκεί πού επίσης πρέπει, εμείς περιμένουμε να λέει πού συμφωνεί και πού διαφωνεί. Δεν γίνεται να διαφωνεί σε όλα."

 

Η κηδεία του Λεωνίδα Λουλούδη, θα γίνει σήμερα, Τρίτη, 15 Ιουνίου, στις 3.00 μμ, στο Α' Νεκροταφείο, στην εκκλησία των Αγ. Θεοδώρων. Παράκληση της οικογένειας, αντί στεφάνων τα ποσά να κατατεθούν υπέρ του Γεωργικού Μουσείου του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών.

 

Η ΔΗΜΑΡ οδηγείται στο πολιτικό περιθώριο

Κρατώ την καταληκτική φράση του Τριανταφύλλου: "Θα συνεχίσω να εργάζομαι για την συγκρότηση μιας ισχυρής αυτόνομης Κεντροαριστερής Παράταξης, της μοναδικής προοδευτικής μεταρρυθμιστικής λύσης για την χώρα και τους πολίτες, που ασφυκτιούν ανάμεσα στον αδιέξοδο και παρωχημένο διπολισμό ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ". Με μια ανάλογη πρόταση έκλεινε τη δική του επιστολή "αποχαιρετισμού" και ο φίλος Φωτίου... Είναι η κοινή πεποίθηση όλων μας. Ο δρόμος είναι πάντοτε μπροστά. Μόνο που για να τον περπατήσεις οφείλεις να δεχτείς την ζωογόνο κούραση της κίνησης. Η πλειοψηφία της ΔΗΜΑΡ έχει επιλέξει τη φθορά της ακινησίας. Επιλογή που οδηγεί σε μια θανάσιμη πλήξη. 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

γράφει ο Θοδωρής Τριανταφύλλου

Είναι γνωστές οι διαφωνίες μου με τις κεντρικές πολιτικές επιλογές του κόμματος το τελευταίο χρονικό διάστημα, είχα άλλωστε την δυνατότητα να τις εκφράσω σε πολλές συνεδριάσεις, τόσο πριν το Συνέδριο, όσο και μετά και μέχρι τις Εκλογές. Αφορούσανε, χονδρικά μιλώντας, τον τρόπο και τον χρόνο αποχώρησης από την Κυβέρνηση, εν συνεχεία την στάση μας στον διάλογο για την Κεντροαριστερά και σε τελική ανάλυση την απουσία σαφούς προοδευτικού μεταρρυθμιστικού στίγματος που θα έδινε προοπτική και διέξοδο στους πολίτες και τη χώρα. Δεν έχει θεωρώ νόημα να ξανααναφερθώ εδώ σε πράγματα που έχουμε συζητήσει επί μακρόν. 

Τι να κάνουμε

Διάβασα και κοπιάρω τον σ. Γεράσιμο Γεωργάτο: 

"Η Μεταρρυθμιστική Τάση, αντί να βαλτώνει και να σαπίζει μαζί με τη ΔΗΜΑΡ, θα πρέπει να αναλάβει άμεσα πρωτοβουλίες: 

1. Άνοιγμα και υποδοχή φίλων που απομακρύνθηκαν ή βρίσκονται εκτός ΔΗΜΑΡ, αλλά κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος,

2. Δημόσιες παρεμβάσεις με ανακοινώσεις, δηλώσεις και εκδηλώσεις στα σημαντικά ζητήματα της πολιτικής καθημερινότητας για εκπομπή στίγματος και κυρίως 

3. Συγκρότησή της σε ενός τύπου Πολιτική Κίνηση που θα προχωρήσει άμεσα σε διάλογο με τους άλλους φορείς και τις κινήσεις του χώρου για κοινή κάθοδο με κοινό πρόγραμμα στις προσεχείς εθνικές εκλογές. 

Είναι επείγον. Διαφορετικά λιβανίζουμε και ευνοούμε την εδραίωση του νέου δικομματισμού που διαχρονικά υποτίθεται ότι αντιμάχεται η ανανεωτική αριστερά. Στημένα Συνέδρια, ξεκαθάρισμα εσωκομματικών λογαριασμών και προσωπικές τακτοποιήσεις δεν αφορούν ούτε εμάς ούτε τους πολίτες". [από την προσωπική του σελίδα στο fb]

Πολύ περισσότερο τους πολίτες, το απέδειξαν οι εκλογές με τον πιο συντριπτικό τρόπο. Μόνο που η ηγεσία δεν άκουσε, δεν κατάλαβε σχεδόν τίποτα. Λέγαμε -με φίλους, η Οργάνωση δεν έχει ακόμα συνεδριάσει- ότι η διαχείρηση της ήττας είναι χειρότερη και από το ίδιο το αποτέλεσμα... Έτσι, στεκόμαστε στην πράξη της Μεταρρυθμιστικής τάσης, η οποία όσο αποφασίζει να οργανωθεί, τόσο θα αχνοφαίνεται μια χαραμάδα ελπίδας.  Στην πρόταση του σ. Γεωργάτου -μπορεί να αποτελέσει τη βάση συζήτησης: 

1. Με αυτοκριτική για τον τρόπο και τους λόγους για τους οποίους αυτοί οι φίλοι "απομακρύνθηκαν ή βρίσκονται εκτός ΔΗΜΑΡ". Οφείλουμε από τα πρώτα βήματα να είμαστε ειλικρινείς και ανεκτικοί σε κάθε άποψη,

2. Η πρώτη εκδήλωση με τον σ. Λυκούδη ήταν μια συγκλονιστική εμπειρία. Θα μείνει λειψή εάν δεν αποτελέσει το εφαλτήριο για την ενίσχυση του επόμενου βήματος,

3. Η συγκρότηση "ενός νέου τύπου Πολιτικής Κίνησης". Τότε, ανοίγεται όλο το πεδίο πρωτοβουλιών και δράσεων. Τα συνέδρια των τριών κομμάτων του χώρου που μας αφορά θα είναι μπροστά μας. Με χρονολογική σειρά μπορούμε να καταθέσουμε την άποψή μας, στο συνέδριο του Ποταμιού, σε εκείνο της ΔΗΜΑΡ και τέλος αρχές Οκτωβρίου στο ιδρυτικό συνέδριο της Ελιάς. 

Η ιδέα που καταθέτει σήμερα ο φίλος Μίλτος Κύρκος μπορεί να αποτελέσει μια πρώτη σκληρή και επικοδομητική δοκιμασία της πρότασης για κοινό πρόγραμμα και κατ` επέκταση εκλογική κάθοδο στις εθνικές εκλογές. Μέσα από θεματικές συμμαχίες θα κριθούν πολιτικές, επιδιώξεις, συναινέσεις, συμφωνίες και δράσεις.

Η υπόθεση του νέου φορέα δεν μπορεί να στηθεί στο κενό. Η πολιτική ήταν και παραμένει το πεδίο ύπαρξης του ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς. Ας το χαρτογραφήσουμε από την αρχή... 

ΥΓ1. Η πρόταση του Γεωργάτου έχει νόημα εάν αποτελέσει τη βάση για όλη την υπό διαμόρφωση Μεταρρυθμιστική τάση. Δεν χρειάζεται περισσότερη ανάλυση. Γνωριζόμαστε. όλες και όλοι. Σε κάθε άλλη περίπτωση, εάν δηλαδή και πάλι, αρχίσει μια συζήτηση για "διαφορετικές ταχύτητες"... το όχημα θα στροβιλίζεται και ακίνητο θα παραμένει. 

ΥΓ2. Φιλιά σε όλες και όλους! 

Από την εκλογική συντριβή στην παρακμή...

γράφει ο Αλέξανδρος Καραγιάννης [1]

Η σημερινή κατάντια της ΔΗΜΑΡ ήταν για μένα απολύτως αναμενόμενη από το 2011 κιόλας. Το έβλεπα μέσα στην οργάνωσή μου, από τις τοποθετήσεις των μελών, την αλλεργία απέναντι σε όποιον τολμούσε να πει ότι έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα, σε όποιον έλεγε ότι το μνημόνιο περιλαμβάνει και πολλά σωστά πράγματα που έπρεπε να εφαρμοστούν εδώ και καιρό στην χώρα. Κάπου εκεί αποστασιοποιήθηκα, δεν είχα καμιά διάθεση να παραμένω σε έναν light ΣΥΡΙΖΑ που επαναλάμβανε τα κλισέ της ελληνικής αριστεράς απλά σε πιο ήπιες εκδοχές. Από αυτά είχα πάρει διαζύγιο την μέρα που βγήκα από το εκλογικό τμήμα στις εκλογές του Σεπτεμβρίου του 2009, τότε που υποσχέθηκα στον εαυτό μου να ΜΗΝ ξαναψηφίσω στην βάση γελοίων συναισθηματισμών αλλά μόνο με την κοινή λογική. 

Η αξία της σιωπής

Βαριά ήττα. Συντριβή. Ισοπέδωση...  

Προσθέστε όσες ακόμα λέξεις νομίζετε ότι εκφράζουν το εκλογικό αποτέλεσματα της Δημοκρατικής Αριστεράς. Προσέξτε όμως την κριτική σας. Αν τώρα, οι λέξεις ήθος, ευγένεια, μετριοπάθεια σας φαίνονται κατάλοιπα αστικά, ίσως αύριο μας χρειαστούν στις νέες προσπάθειες μας. 

Στα χρόνια της ξηρασίας ανακάλυψαν νέες διαιρέσεις ακαλλιέργητης γης, είχα γράψει παλιότερα. 

Το σημερινό editorial της Μεταρρύθμισης με εκφράσει απόλυτα. [Α.ΣΤΕΓΟΣ]

Μεγάλες δοκιμασίες...

..."Ό,τι δε σε πεθαίνει, σε κάνει πιο δυνατό" είχε πει κάποιος.

Ο Γκέοργκ όμως ήξερε καλύτερα.

"Ό,τι δε σε πεθαίνει σήμερα, σε πεθαίνει αύριο".[1]

Με την πρώτη φράση θα κλείσει την εισήγησή του, στην συνεδρίαση της ΕΕ της ΔΗΜΑΡ, ο σ.πρόεδρος Φώτης Κουβέλης.[2]

Τη δεύτερη φράση υποστηρίζει το "τετράδιο εξόδου". Αφήνει ανοικτή τη διαδικασία να συζητήσουμε και να απαντήσουμε :

Συνεχίζουμε - αλλά πώς;

Επιμένουμε  - σε τί;

Αφήνει ανοικτή τη διαδικασία. Μέχρι το αύριο.

 

ΥΓ. Θεωρώ την "πρώτη ρήση" απελπιστικά κλειστή. Περιχαρακώνει τη σκέψη στην ήττα, ατσαλώνει το σώμα στον πόνο. Δυναμώνεις από το λάθος μα συνηθίζεις να το αποδέχεσαι τη στιγμή που θεωρείς ότι θα σε δυναμώσει μια ακόμα φορά. Θεωρώ τη δεύτερη ρήση μια σπείρα. Σε κάποιο τόξο της γεννιέται ένα καρκίνωμα. Αν κοπεί από το υγιές σημείο μια νέα σπείρα ξεκινά... Έστω μέχρι τον θάνατο. Εκεί ξεκινά η "συνομιλία με τους νεκρούς"...

[1] Απόσπασμα από το νέο βιβλίο του  ΘΟΔΩΡΗ ΚΑΛΛΙΦΑΤΙΔΗ  "ΦΙΛΟΙ ΚΑΙ ΕΡΑΣΤΕΣ", εκδόσεις ΓΑΒΡΙΗΛΙΔΗΣ, που διαβάζω τώρα, για δεύτερη φορά...


[2] πολιτική εκτίμηση

Μένουμε λιγότεροι και φτωχότεροι...

Οι σύντροφοι μου, Νοταράκης και Τουρλίδης, έλαβαν την απόφασή τους. Γράφουν: "Στις επικείμενες ευρωεκλογές θα στηρίξουμε τις υποψηφιότητες του Μίλτου Κύρκου και του Σταύρου Τσακυράκη με το Ποτάμι, δύο ανθρώπων με τους οποίους έχουμε κοινή πολιτική κουλτούρα και είμαστε βέβαιοι ότι θα μας εκπροσωπήσουν με τον καλύτερο τρόπο στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, σε όποια ομάδα κι αν αποφασίσουν να ενταχθούν." 

Γνώριζα, μέσα από τις μεγάλες συζητήσεις μας, τον προβληματισμό τους. Γράφω:

"Μιλούσε συνεχώς με παρενθέσεις και αποσιωπητικά, σαν τυφλός που βάδιζε σ` ένα δωμάτιο γεμάτο έπιπλα." [1]  

Έτσι είναι! Όσο κι αν προσπαθώ να κρύψω τις πληγές υπάρχουν. Στους χωρισμούς και στις μετακομίσεις πάντα οι χώροι μένουν  [είναι] καθαροί: Εκείνοι που αφήνεις και εκείνοι που πηγαίνεις...

Μένουμε λιγότεροι και φτωχότεροι... Καλή αντάμωση, αγαπημένοι μου σύντροφοι!

Αντώνης Ν. Χελιδώνης

Σιωπή...

Ο ζεστός Απρίλης καλά ξεκίνησε. Φρόντισα βέβαια κι εγώ να πάρω τις προφυλάξεις μου. Έμεινα σπίτι. Κανείς δεν με "γέλασε" [κανείς δεν με είδε]. Το είδωλό μου στον καθρέπτη αδιαφορεί, η φίλη μου δουλεύει διπλό ωράριο κάθε Τρίτη... 

Κανένα δεν συνάντησα. Ψέμα δεν άκουσα. Το πρωί στον Αθήνα 9,84 άκουσα και χάρηκα τη συνομιλία του κ. Καμπύλη με τον συγγραφέα Χρήστο Χωμενίδη. Για την αριστερά, την γυναίκα , την Νίκη... Για μια επανάσταση μέσα στην επανάσταση... 

Τσίμπησα στο σχόλιο του κ. Τάσου Παππά. Σε κάθε εκλογική τους συντριβή, οι σοσιαλιστές στρίβουν το κεφάλι, το τιμόνι, προς τα δεξιά. σημείωσε για την επιλογή του προέδρου Ολάντ να διορίσει νέο πρωθυπουργό τον προερχόμενο από τη δεξιά τάση του Σοσιαλιστικού κόμματος, κ. Μανουέλ Βαλς.

Ακριβώς, όπως και τα κόμματα της Αριστεράς [κάθε απόχρωσης] κάθε που νοιώθουν την ανάσα της εκλογικής ήττας,  αναζητούν, προβάλουν και εξοντώνουν τον "εσωτερικό τους εχθρό". Άπειρα τα ιστορικά παραδείγματα,  πλεονασμός η αναφορά τους. 

Από τον κανόνα δεν ξέφυγε η ηγετική ομάδα της Δημοκρατικής Αριστεράς [του κόμματος του οποίου είμαι συνιδρυτής] επιχειρώντας να απαντήσει στην κριτική του φίλου και βουλευτή της Γρηγόρη Ψαριανού...

Αδυνατώ να προβλέψω αν και πότε θα υπάρξει στιγμή -στο χώρο έστω αυτής της Αριστεράς- όπου ο διάλογος  θα είναι ουσιαστικός και ο συμβιβασμός στοιχείο ταυτότητας.  Μια εκτίμηση κάνω ότι αυτή η εποχή θα αργήσει. 

Θα συνιστούσα επίσης στους φίλους του γραφείου τύπου σ ι ω π ή ... Ας τη δοκιμάσουν. Ίσως να σωθεί λίγη από τη χαμένη τους αξιοπρέπεια.

σημειώσεις

• Ανάλογες πρακτικές... ευδοκιμούν σε όλες τις εκδοχές της αριστεράς. Με απασχολούν ως παθογένειες πάνω στο σώμα της δικής μου αριστεράς. 

• Ολόκληρη η ανακοίνωση της ηγεσίας:  "Η ανακίνηση σε καθημερινή βάση ανύπαρκτων θεμάτων δήθεν εσωκομματικής δημοκρατίας, υπονομεύει αντικειμενικά τις εκλογικές προοπτικές της Δημοκρατικής Αριστεράς και λειτουργεί υπέρ αντίπαλων πολιτικών σχεδίων. Ας καταλάβουν όλοι ότι δεν είναι πλέον ανεκτό ό,τι χτίζεται με τόσο κόπο από χιλιάδες μέλη του κόμματος να "ξηλώνεται" χάριν εντυπωσιασμών, επικοινωνιακών στοχεύσεων και προσωπικών στρατηγικών".

Μιχάλης Μητσός: Και τώρα, κύριε Κουβέλη

Άρθρο του κ. Μιχάλη Μητσού στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ [21.03.2014].   

Το φέρνω εδώ -στην εφημερίδα είναι κλειδωμένο- όπως ακριβώς και η ηγετική και όχι μόνο ομάδα της ΔΗΜΑΡ. Με το αν δεν προχωρά η ιστορία, και αυτό το γνωρίζουμε πολύ καλά, αλλά οι υποθέσεις του ρθρογράφου θα συνιστούσαν μια διαφορετική στρατηγική και τακτική για το χώρο του ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς. 

 

 Α.ΣΤΕΓΟΣ

 

Εμβόλιο στο σώμα της αριστεράς...

Η πολυδιάσπαση, ο κατακερματισμός, οι αμφισημίες, είναι στοιχεία, είναι  η κακοδαιμονία του χώρου της δημοκρατικής αριστεράς. Χείλη και πένες καλύτερες από τη δική μου το καταγράφουν με τρόπο πειστικό και οδυνηρό. Μόλις εχθές ο Σπύρος Λυκούδης, μιλώντας για τη ΔΗΜΑΡ, έθεσε το ερώτημα:  "Γιατί δεν λάμπει όσο θα έπρεπε η κληρονομιά, η δικαιωμένη κληρονομιά του Κύρκου και του Παπαγιαννάκη;"

Δύσκολη ερώτηση, δύσκολη απάντηση. Στάθηκα όνομα το όνομα στη ευπρόσωπη λίστα των  πολιτών, οι οποίοι με την υπογραφή τους στηρίζουν -πάλι, ξανά και ξανά- τη Δημοκρατική Αριστερά. Είναι οι δικοί μας άνθρωποι. Το απάγκιο μας στους δύσκολους καιρούς. Οι ποιητές, οι εικαστικοί, οι συγγραφείς, οι μουσικοί, οι επιστήμονες, οι ηθοποιοί,  στους οποίους προστρέχουμε για να μάθουμε. Να σταθούμε δίπλα στη γνώση και στο ήθος τους, σε καιρούς σκληρούς και άγριους. Να αντλήσουμε στοιχεία της ζωής, να τα φέρουμε στην καθημερινότητά μας. Το έργο τους είναι  η σημαντική προσφορά τους.  Η υπογραφή τους εμβόλιο στο σώμα της αριστεράς.

Εγκλωβισμένη σε ένα σύστημα ιδεοληψιών δεν παράγει πια έργο η ίδια η αριστερά. Η δική μας αριστερά, η αριστερά του ορθού λόγου. Μολυσμένο το χωράφι, σάπιος ο παλιός σπόρος, ασθενή τα νεαρά φυτάρια, ισχυροί οι εχθροί. Σε αυτό το περιβάλλον είναι αδύνατη η επιτυχία του εμβολιασμού. Όσο ισχυρά, ανθεκτικά κι αν είναι -και στην περίπτωση αυτή είναι- τα "μπόλια" που χρησιμοποιούνται...

σημείωση:

Η φράση του σ. Λυκούδη από την ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου του Σπύρου Δανέλλη. Ολόκληρη η ομιλία του ε δ ώ

Μπορεί ένας ποιητής να διοικήσει μια περιφέρεια;

Συνεδριάζει αύριο Κυριακή 19 τρέχοντος, το περιφερειακό γραφείο Κρήτης της ΔΗΜΑΡ με αντικείμενο θέματα αυτοδιοίκησης. Η σύσκεψη είναι ανοικτή σε όλα τα μέλη και τους φίλους του Κόμματος. 

Θα καταθέσω εδώ έναν μικρό απολογισμό και κάποιες σκέψεις, τη στιγμή που η παρουσία μου είναι αδύνατη λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων.

Έχω τελικά μια-δυό βεβαιότητες...  

Η πρώτη: Η Δημοκρατική Αριστερά, οι Οικολόγοι Πράσινοι, οι πολύχρωμοι ανέστιοι φίλοι, οι "άστεγοι" της κεντροαριστεράς θα συναντηθούμε, στη μάχη των περιφερειακών εκλογών, στο ψηφοδέλτιο της ανεξάρτητης κίνησης "Μια Κρήτη Περιβάλλον- Άνθρωπος". Η πρόσκληση είναι ανοικτή και για τους φιλελεύθερους πολίτες του νησιού.

Η δεύτερη: Αυτόν τον κόσμο, αυτήν την κίνηση προς το μέλλον, στην Κρήτη -και όχι μόνο- την εκφράζει με πολιτικό και μεστό τρόπο, ο σύντροφός μας  Αντώνης Ανηψητάκης.

Και μετά ήρθαν οι μέλισσες...

Χωρίς το άγχος του χρόνου, χωρίς βέβαια και την ομορφιά της συνάντησης, χωρίς να βλέπω τα πρόσωπα και να ανιχνεύω αντιδράσεις...

Με την άνεση να διορθώνω αβλεψίες, αλλά με το πάθος του προφορικού λόγου...

Με το βλέμμα στραμένο σε ένα πρόσωπο,  να λυθεί ο κόμπος από το στομάχι...

...τα όσα ακολουθούν είναι η "ομιλία" μου στο 2ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς.

ΥΓ. Από επιλογή δεν ήμουν υποψήφιος για σύνεδρος. Το γράφω για να συνεκτιμηθεί.

Αντώνης Ν.Χελιδώνης

Δουλειά κομματική σε επαρχιακή πόλη...

" Σε εποχές σαν τη σημερινή σκεπτόμαστε πολύ. Περισυλλογή και υπεράσπιση του εαυτού μας και κάποιων πραγμάτων, γιατί η κατάσταση γύρω είναι τόσο άγρια και τόσο μπάχαλο που πρέπει να ελέγχεις την οργάνωση σου ως άτομο, πνευματικά, σωματικά, ώστε αν ξαναμπούν θέματα διεκδικήσεως, έστω κι αν είσαι 60-70 χρονών, έστω ουραγός στο τέλος, ξανά ...;" [1]

Με αφορμή το 2ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς, φέρνω εδώ ένα κείμενο του 2008. Τα γεγονότα του Δεκέμβρη εκείνου -η δολοφονία του μικρού μαθητή, αλλά και η καπήλευση της από μια "παλαβή" αριστερά- ενέτειναν τη προσπάθεια συγκρότησης ενός ρεύματος αξιών μέσα στο κόμμα του Συνασπισμού, το οποίο εκείνο την εποχή υπηρετούσαμε. Δουλειά κομματική σε επαρχιακή πόλη...  

Φίλοι και σύντροφοι -ενταγμένοι και ανένταχτοι- ανασυγκροτήσαμε την Ανανεωτική Πτέρυγα και ως τέτοια πορευτήκαμε για τα επόμενα χρόνια. Μέχρι και την ίδρυση της ΔΗΜΑΡ. Σήμερα με τους/τις περισσότερους/ες συντρόφους/σσες βρισκόμαστε -με τις διαφορετικές προσεγγίσεις ή και τις διαφωνίες μας- στο ρεύμα της δημοκρατικής αριστεράς. 

Αν κάτι έχει προστεθεί -πέρα από τον αναπόφευκτο χρόνο- είναι βαρίδια βεβαιότητες που καθηλώνουν. Τότε μια διαρκή, επίπονη και ζωογόνα αναζήτηση χαρακτήριζε το χώρο μας. Είναι η επιλογή μας ένας μονόδρομος, ένα αδιέξοδο; Μπορεί να αλλάξει ρότα το μικρό μας καράβι; Μπορεί να χαθεί στην τρικυμία του καιρού; Το συνέδριο είναι μπροστά μας! 

Ας διαβάσουμε ξανά. Μια πορτοκαλί κλωστή μας περιμένει. Ο μίτος για την σπείρα της νέας περιπέτειας. 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Ηράκλειο, 11.12.2013

Όσα σου έταξα παλιά ισχύουν...

Στο φαντασιακό επίπεδο των μύχιων επιθυμιών της βαδίζει πια η Δημοκρατική Αριστερά. Η προδιαγεγραμμένη πορεία της -από τη στιγμή της αποχώρησης από την κυβέρνηση μέχρι το σχέδιο Θέσεων για το 2ο συνέδριο της- την οδηγεί μέσω ενός ολισθηρού μονόδρομου σε ένα πνιγηρό τέλμα, σε ένα οδυνηρό αδιέξοδο. Οι αντιφάσεις περισσεύουν, το σχέδιο χάθηκε. Μια πορεία χωρίς οδηγό και μηχανοδηγό επιχειρεί να συμπαρασύρει σε ένα κενό πολιτικής, πέρα από τις αξιακές εκκινήσεις του ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς και την πίστη που διέθεταν για την προοπτική του εγχειρήματος οι ενεργοί πολίτες, που κοπιάσαν για την ίδρυση της, μόλις πριν από τρία χρόνια. 

Σπύρος Λυκούδης: Η ανασυγκρότηση της Κεντροαριστεράς είναι το δικό μας σχέδιο...

Η ομιλία του φίλου Σπύρου Λυκούδη, γραμματέα της ΔΗΜΑΡ και βουλευτή Επικρατείας, στην σύνοδο της Κ.Ε. του κόμματος _2.11.2013

Η ιστορία, το σήμερα και τα βήματα προς το αύριο της δημοκρατικής αριστεράς. Η βιωμένη ιστορία του φίλου Σπύρου Λυκούδη.

Ναι στον διάλογο των "58"…

…ζητούν μέλη και στελέχη της ΔΗΜΑΡ από την ηγεσία τους, με το πιο κάτω κείμενο το οποίο ενυπόγραφα θα κατατεθεί στην σύνοδο της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος το προσεχές Σαββατοκύριακο.