Αλήθεια, έχει παλιά υποδήματα ο γραμματέας;

Οικογενειακή ιστορία [απόσπασμα]

[...] Ο παππούς ήταν καφετζής και η γιαγιά ξενοδούλευε σε σπίτια, τότε σκάλες λέγανε και φανταζόμουνα σπίτια θεόρατα... Το δικό μας ένα χαμόσπιτο ήταν, ούτε σκάλες είχε, ούτε καθαριότητα. Προπάππου και προγιαγιά δεν γνώρισα, να τα λέμε αυτά από την αρχή, και για ότι έκαναν ευθύνη δεν φέρω. 

Ο παππούς ήταν καλός άνθρωπος. Λιγάκι νευρικός, μα Βενιζελικός παλιά, Ένωση Κέντρου αργότερα, Πασόκος στα στερνά... Η γιαγιά ήταν ότι και ο παππούς. Ο πατέρας ρέμπελος, τεμπέλης και η μητέρα τον αγαπούσε υπερβολικά και είχε "τυφλωθεί".

Δυο λαμπρές σειρές κλασικής ξένης πεζογραφίας

γράφει ο Δημήτρης Φύσσας

To ότι όλα τα μίντια (φυσικά, ηλεκτρονικά, οπτικοακουστικά) κατακλύζονται από αφιερώματα στο βιβλίο τρεις ορισμένες περιόδους του χρόνου (τώρα, Πάσχα και καλοκαίρι) εμφανίζεται σε μια πρώτη ματιά  στοιχείο αρνητικό, γιατί δείχνει ότι η φιλαναγνωσία είναι μια τάση που χαρακτηρίζεται από έντονη εποχικότητα.

Σε μια δεύτερη ματιά, ωστόσο, η οπτική αλλάζει: ας πούμε, τ΄ αφιερώματα θα μπορούσαν να λείπουν ολωσδιόλου- ευτυχώς δε λείπουν θα μπορούσαν να περιορίζοντα μόνο στα μπεστ σέλερ- ευτυχώς δεν περιορίζονται θα μπορούσαν να στηρίζονται αποκλειστικά στα δελτία Τύπου των εκδοτών- κι όμως ένα ποσοστό δημοσιογράφων βιβλίου επιμένει να διαβάζει πρώτα και να παρουσιάζει μετά τέλος, όταν ο κόσμος των δυνητικών αναγνωστών/ωστριών  είναι γονατισμένος σε μεγάλο ποσοστό από τη φτώχεια είναι ακόμα πιο αναμενόμενο απ΄ ό,τι συνήθως να ψωνίζει βιβλία (για δώρο σε άλλους ή εις εαυτόν/ήν) σε γιορτές και σχόλες: τότε μπορεί ν’ αγοράσει και τότε έχει χρόνο και διάθεση να διαβάσει.

Ο/η δημοσιογράφος βιβλίου, σαν ενδιάμεσος μεταξύ των εκδοτών και των δυνητικών αναγνωστών έχει το μεγάλο πλεονέκτημα να διαβάζει δωρεάν  τα βιβλία που του στέλνουν οι εκδότες, είτε από μόνοι τους, είτε μετά από αίτημά το/της. Αν είναι φιλαναγνώστης/ώστρια (που, διάβολε, πρέπι να είναι, αφού κάνει αυτή τη δουλειά), αυτό αποτελεί ήδη ικανοποιητική αμοιβή. Η αμοιβή προσαυξάνεται, όταν, παρουσιάζοντας στους/στις  αναγνώστες/ώστριες τις επιλογές του/της, βλέπει με ικανοποίηση ότι αυτές έχουν απήχηση.

Νόμπελ Λογοτεχνίας 2015

Η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς, συγγραφέας και δημοσιογράφος από την Λευκορωσία, είναι η νικήτρια του Νόμπελ Λογοτεχνίας 2015, όπως ανακοίνωσε η Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών.

Στην ανακοίνωση της Ακαδημίας αναφέρεται ότι το Νόμπελ τής απονέμεται «για τα πολυφωνικά της γραπτά, ένα μνημείο στον πόνο και το κουράγιο στην εποχή μας».

Η Σβετλάνα Αλεξίεβιτς γεννήθηκε το 1948 στο Ivano-Frankovsk της Ουκρανίας και μεγάλωσε στη Λευκορωσία. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος, ενώ έγραψε διηγήματα, θεατρικά έργα, σενάρια για ντοκιμαντέρ. Το κύριο έργο της, όμως, είναι τα βιβλία μαρτυριών που συγγράφει, προσδίδοντας νέα διάσταση στο γραμματολογικό είδος της λεγόμενης τεκμηριωτικής πεζογραφίας.

Το τέλειο χτένισμα και άλλες συνηθισμένες ιστορίες

Διαβάσαμε ξανά  Τ ο  τ έ λ ε ι ο  χ τ έ ν ι σ μ α,  συλλογή διηγημάτων της Μαρίας Δριμή. Τώρα, ακολουθούμε τα βήματά της και την συναντάμε στο εξαιρετικό ιστολόγιο "ο καθρέπτης στην είσοδο".

Κοντά σε  "λογοτεχνικά και άλλα άξια λόγου κείμενα", που φιλοξενεί μπορεί κανείς να βρει και παλιότερες απόπειρες της Μαρίας. Μικρά διαμάντια.

Μια νησίδα ομορφιάς του διαδικτύου. 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

γράφει η Μαρία Δριμή...

Γεννήθηκα στην Αθήνα το 1968. Σπούδασα Ιατρική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών με μεγάλη λαχτάρα και την εξασκώ με την ίδια αγάπη μέχρι σήμερα. Με νύχια ακόμα απαλά άρχισα να ξύνω τη λογοτεχνία από όλες τις πλευρές της, διαβάζοντας και γράφοντας. Αργότερα, σε μια δύσκολη εποχή της ζωής μου, τη χρησιμοποίησα σαν δεκανίκι. Αποδείχτηκε πολύ γερό, αντέχοντας όλο μου το βάρος και βγάζοντάς με απέναντι. Την εποχή εκείνη άρχισα να γράφω το ιστολόγιο Liquid days, που μου έδωσε την ευκαιρία να πειραματιστώ στα μονοπάτια της γραφής και να γνωρίσω επιδέξιους εραστές του ποιητικού και πεζού λόγου. Τούτη η συλλογή διηγημάτων περιέχει απόπειρες γραφής από τα πρώτα εκείνα χρόνια του ιστολογίου μέχρι και σήμερα. Αφιερώνεται σε όλους τους φίλους, φυσικούς και διαδικτυακούς, που με ανέχτηκαν, με στήριξαν και με διάβασαν αυτά τα χρόνια. 

Καλοκαίρι 2012

Όσοι και όσες είχαμε την τύχη να συνδεθούμε μαζί της, με τον τρόπο των φίλων του διαδικτύου, μείναμε πολλές ώρες πάνω από τα γραπτά της. Άλλες πάλι φορές χωθήκαμε μέσα τους, ζεστά σκεπάσματα οι λέξεις... Μικρές πολύτιμες ομπρέλλες- κατά πως λέει ο ποιητής. Κάποιες φορές ανοιχτήκαμε, αφήσαμε ένα σχόλιο, σχολιάσαμε ένα σχόλιο ενός "φίλου"... Πιάνει μια στιγμή, η Μαρία, πλάθει έναν χαρακτήρα, κρατάει τη στιγμή, αφήνει το πρόσωπο. Έτσι, με τρόπο ποιητικό, μας κάνει κοινωνούς στην δική της καθημερινότητα. Η παρέα μεγαλώνει, αναπλάθει τις ιστορίες και τις μοιράζεται... 

Μοιράζομαι κι εγώ μαζί σας την...εκδοτική της προσπάθεια: Το τέλειο χτένισμα και άλλες συνηθισμένες ιστορίες μικρές ιστορίες και διηγήματα στην ελεύθερη κοινότητα των e-books.

σημείωση: 
Το διήγημα "Τα χνάρια" το διάβασα στο εξαιρετικό περιοδικό Η ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ τχ. 163, Καλοκαίρι 2012, που εκδίδει με μεράκι και αφοσίωση ο κ. Βασίλης Καραγιάννης στην Κοζάνη.

Η μουσική εμπνέει τη λογοτεχνία

Τρεις σημαντικοί συγγραφείς, καλούνται να γράψουν διηγήματα  με έμπνευση τη μουσική. Οι Γιώργος Κοροπούλης, Μιχάλης Γκανάς και Δημήτρης Καλοκύρης θα διαβάσουν οι ίδιοι τα  πρωτότυπα έργα τους στη Μικρή Σκηνή της Στέγης Γραμμάτων και Τεχνών στις 5 Φεβρουαρίου, 4 Μαρτίου και 22 Μαΐου 2015 αντίστοιχα. 

Γραφή και ανεκπλήρωτα όνειρα

γράφει ο Μανόλης Χρονάκης

“H τέχνη της γραφής είναι μυστηριώδης, οι απόψεις που υποστηρίζουμε είναι εφήμερες.” [1]

Τα όνειρα που κάνουμε στον ξύπνιο μας κατατρύχουν και μας απειλούν.

“Κάποτε χάνεται η διάθεση και γι' αυτό, και πολλοί από τους ανθρώπους, που μέσα τους έχει μείνει ένα απόθεμα οριστικά ανεκπλήρωτων ονείρων, προμηθεύονται ένα σημείο, πάνω στο οποίο έχουν κρυφά τα μάτια καρφωμένα, λες και από εκεί θα έπρεπε να ξεκινήσει ένας κόσμος που τους τον χρωστάνε.” [...]

 

“Αν οι συνθήκες ευνοούν τον άνθρωπο, κάποια μέρα βρίσκει διέξοδο στη συγγραφή ενός βιβλίου ή μιας μπροσούρας ή ενός άρθρου για μια εφημερίδα με θέμα το σημείο του, και έτσι καταγράφει κατά κάποιο τρόπο τη διαμαρτυρία στα αρχεία της ανθρωπότητας, πράγμα που καθησυχάζει φοβερά, ακόμα και αν το γραπτό του δεν διαβαστεί από κανέναν άλλο. Ωστόσο καμιά φορά το γραπτό παρασύρει μερικούς ανθρώπους, οι οποίοι διαβεβαιώνουν τον συντάκτη του ότι είναι ένας νέος Κοπέρνικος και που στη συνέχεια αυτοσυστήνονται ως παρεξηγημένοι Νεύτωνες.” [2]

Ο ποιητής του λαού στο facebook

Το εξαιρετικό αυτό κείμενο του καλού φίλου Μάκη Καραγιάννη, το διαβάσαμε στην ώρα του. Στην έντυπη έκδοση της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ και στην ηλεκτρονική Πολιτική Επιθεώρηση, σελίδα "ιδεών και συναισθημάτων".  

Μια αβλεψία, ένα λάθος, μια δυσεξήγητη παράλλειψη και το κείμενο δεν αρχειοθετήθηκε, ως οφείλαμε, στην προκαθορισμένη ώρα... Αναδημοσιεύεται σήμερα, ημέρα του ποιητικού ανθολόγιου,  στην κεντρική σελίδα του τετραδίου. Τα καταληκτικά ερωτήματα του κειμένου μας απασχολούν επίσης έντονα. [Α.ΣΤΕΓΟΣ]