Η πόλη του μέλλοντος

Την ανάγκη να ενισχυθούν με μητροπολιτικές εξουσίες οι δυο μεγάλοι δήμοι της χώρας για να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις του μέλλοντος, τόνισαν ο δήμαρχος της Αθήνας Γιώργος Καμίνης και ο δήμαρχος της Θεσσαλονίκης Γιώργος Μπουτάρης, σε εκδήλωση στο μουσείο Μπενάκη που οργάνωσαν το Αμερικανικό Κολέγιο Ανατόλια και ο σύλλογος αποφοίτων του σχολείου.

Αφετηρία της εκδήλωσης, η οποία είχε τίτλο «MEGACITIES, Ο Νέος Ρόλος της Πόλης στο Πλαίσιο της Παγκοσμιοποίησης», ήταν τρία στατιστικά στοιχεία: το 1950 ζούσε στα αστικά κέντρα το 1/3 του παγκόσμιου πληθυσμού. Σήμερα ζει το 54%. Και το ποσοστό αυτό αναμένεται να φτάσει το 65% το 2050. Κάτι που σημαίνει, ότι η αστικοποίηση δεν έχει μόνο παρελθόν και παρόν αλλά και μέλλον.

«Τα εθνικά σύνορα εξαφανίζονται, οι πόλεις αναδύονται» τόνισε χαρακτηριστικά ο Γιώργος Καμίνης ερμηνεύοντας το φαινόμενο. «Στις πόλεις - πρόσθεσε - παράγεται η γνώση, η καινοτομία, η επιχειρηματικότητα, η ψυχαγωγία, ο πολιτισμός. Γι' αυτό είναι τεράστια και η ελκτική τους δύναμη. Οι πόλεις όμως είναι και εστίες προβλημάτων που ξεκινούν από το περιβάλλον και φτάνουν ως την εγκληματικότητα».

Στην σκοτεινή αίθουσα...

Αρχίζει αύριο 7 Οκτωβρίου και θα μας ταξιδέψει ως το τέλος του Μάρτη, η 7η σεζόν της Νέας Κινηματογραφικής Λέσχης Ηρακλείου. Φέτος, για δεύτερη συνεχή χρονιά φιλοξενείται στο κινηματοθέατρο "Αστόρια" CYTA, στο κέντρο της πόλης. 

Το φετινό πρόγραμμα της λέσχης αποτελείται από δύο τμήματα, το γνώριμο τακτικό τμήμα που περιλαμβάνει ως επί το πλείστον ταινίες μυθοπλασίας με προβολές κάθε Δευτέρα στην "Αστόρια", αλλά και το καινούριο πρόγραμμα ταινιών ντοκιμαντέρ που θα παρουσιάζεται κάθε δεύτερη Παρασκευή από DVD στον Κοινωνικό Χώρο των Ιδρυμάτων Καλοκαιρινού με ελεύθερη είσοδο. Έτσι, από τον Οκτώβριο μέχρι τον Μάρτιο, θα προβληθούν συνολικά 35 ταινίες μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ με ποικίλη θεματολογία.

Ραντεβού τον...Ιούλιο!

Παραποιημένο αλλά σαφές... 

Οι παλιότεροι θα το θυμούνται. Έκλειναν οι χειμερινοί κινηματογράφοι και μια τεράστια -συνήθως καλαίσθητη- επιγραφή έδινε... "Ραντεβού τον Σεπτέμβρη"... Την επόμενη μέρα, μαζί με την ευχή "Καλό Καλοκαίρι", έβρισκες την καταχώρηση στις τοπικές εφημερίδες.

Θερινό σινεμά...

Το Πολιτιστικό Κέντρο θα δεσπόζει...αύριο στην περιοχή. Η βαριά γέφυρα που το ενώνει με το Μαρτινέγκο στέκει πελώρια στα μάτια μικρών και μεγάλων... -όλοι περιμένουν το πρώτο τους πέρασμα... Το πράσινο μεγαλώνει. Πέρα από μια μικρή αβλεψία -αλήθεια οι τριανταφυλλιές ταλαιπωρούνται μέσα στον χλοοτάπητα- τα άνθη της συστάδας των πικροδαφνών δημιουργούν μια όμορφη σύνθεση. Προβάλουν τα αρωματικά φυτά, διαχέουν μια νοσταλγία στον βιαστικό ρυθμό της πόλης.

ioanna spanaki painting 2013

Eγκαινιάζεται απόψε στις 8:00μμ η έκθεση της ζωγράφου Ιωάννας Σπανάκη στην Πύλη Βιττούρι. Η έκθεση θα είναι ανοιχτή για το κοινό καθημερινά μέχρι και τις 29 Ιουνίου, από τις 13:00 έως τις 21:00.

Γεννημένη στην Κρήτη η Ιωάννα Σπανάκη, ζει και εργάζεται στο Ηράκλειο και τη Θεσσαλονίκη. Έχει αποφοιτήσει από την Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

Διαβάζω για την ζωγραφική της... 

"Η ζωγραφική της αποτελεί ένα ιδιαίτερο και πολυδιάστατο ερμηνευτικά, εικαστικό έργο που μαγνητίζει ευθύς εξαρχής το βλέμμα στο μινιμαλιστικό, αλλά και συνάμα μυστηριακό του σύμπαν.

Τα μέσα της ζωγράφου εξίσου απλά: παστέλ, χαρτί, χρωματική παλέτα συρρικνωμένη στα όρια του ελάχιστου ή ακόμη και του μονόχρωμου, τελάρα μικρού μεγέθους. Eπιδεικνύεται η εσωτερική ανάγκη μιας μετριόφρονης δημιουργικής έκφρασης, πέρα από κάθε πειρασμό εντυπωσιασμού.

Οι μικρές διαστάσεις κάθε καμβά, εντείνουν το κάλεσμα του βλέμματος κοντά τους, δίπλα τους, τείνουν στην απάλειψη της απόστασης μεταξύ έργου και θεατή. Το έργο θέλει να «ψιθυρίσει» κάτι τόσο σημαντικό, τόσο προσωπικό, τόσο εσωτερικό ή μυστηριακό, που μόνο από κοντά μπορεί να «ακουστεί». Χρειάζεται μια κοντινή ματιά για να μπορέσει να γίνει οπτικά αντιληπτό, ή και να διαβαστεί" .

Ανακαλύπτω ένα μικρό οδηγό στο διαδίκτυο...

Ακολουθώντας τα δικά της βήματα -το Ηράκλειο είναι μια πόλη μικρή- θα την συναντήσω εκεί στην πύλη Βιτούρι...[η φωτογραφία είναι της ίδιας της ζωγράφου -μια εικαστική προβολή του χώρου που φιλοξενεί τη δουλειά της]

Καλές Αποκριές...

Όσο πίσω κι αν πήγαινε –  έφτανε στα παιδικά του χρόνια -  δεν μπορούσε να θυμηθεί… Μάλλον γιατί ποτέ δεν είχε… υπάρξει!  Προσπάθησε να αναλύσει το γεγονός – δεν ήταν η ώρα σκέφτηκε… Ένα ήταν σίγουρο: δεν είχε γιορτάσει ποτέ τις Αποκριές.  Η ιδέα της μάσκας δεν του ήταν απωθητική, πάντοτε όμως επικρατούσε το πρόσωπο…

Τα σκεφτόταν όλα αυτά – τα περασμένα χρόνια στην γενέθλια πόλη μα και εκείνα στη Φλώρινα και στη Σαλονίκη – όταν βρέθηκε  εγκλωβισμένος σε ένα πολύχρωμο τσούρμο μικρών και μεγάλων,  μια ζωηρή παρέλαση στο κέντρο του Ηρακλείου.

Η πόλη επιχειρεί να αποκτήσει το δικό της καρναβάλι… Μια σειρά εκδηλώσεων με μουσική, χορό και βεγγαλικά… τσικνίσματα και κρασί! Θέλησε να αφήσει τους δισταγμούς του και να ακολουθήσει τη γιορτή… Να είναι τα χρόνια που περνούν… Η δύσκολη συγκυρία της κρίσης… Ή ο μικρός – που τώρα μεγαλώνει μαζί του …

Όποια απάντηση και να δοθεί… η ευχή «Καλές Αποκριές» θα ακουστεί φέτος! Μια γιορτή, μια υπερβολή της καθημερινότητας… Ίσως πάλι να είχε την ανάγκη να σμίξει τους καρναβαλιστές … για να ξεφύγει – προσωρινά – από τους «μασκαράδες» της πόλης!  Ίσως… 

Οι σπουργίτες των πεζοδρομίων...

Κάποιους τους είχε συναντήσει… Στην κεντρική αγορά, στα Λιοντάρια, στα καφενεία της πόλης, στα σοκάκια της πατρικής γειτονιάς… Τύποι ιδιόρρυθμοι, χαρακτηριστικοί, απρόσιτοι ή καλοσυνάτοι, είχαν κάτι το διαφορετικό, το μυστήριο ή μια μικρή προσωπική ιστορία κρυμμένη κάτω από τα φθαρμένα ρούχα τους… Κάποιους τους είχε συναντήσει και τους ήξερε… Τύποι γραφικοί του Μεγάλου Κάστρου.

Τώρα τους ξαναβρίσκει στο εξαιρετικό βιβλίο του κ. Δημήτρη Σάββα, «Οι σπουργίτες των πεζοδρομίων», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Δοκιμάκης». Εικόνες και πρόσωπα μιας άλλης εποχής έρχονται πάλι στο σήμερα, μέσα από τη ματιά και τη γραφή ενός ακούραστου μελετητή… Ο κ. Σάββας,  διοικητικός προϊστάμενος της Βικελαίας βιβλιοθήκης, παρατηρεί και καταγραφεί  χρόνια τώρα τα ήθη και τα έθιμα, τα πρόσωπα και τις καταστάσεις αλλοτινών καιρών, μέσα από τις στήλες του τοπικού τύπου. Η γραφή του είναι γνωστή, το πάθος του διαρκώς αυξανόμενο… Για να γράψει για το χθες ζει στο σήμερα: μέσα στην καθημερινότητα του αναζητά την καλή παρέα για να ακούσει, να μάθει, να ακουμπήσει στον μύθο να τον κάνει ιστορία… Να την μοιραστεί με τους συμπολίτες του…

Στις σελίδες του βιβλίου  δεν απομονώνει τους γραφικούς τύπους της πόλης. Επιχειρεί και το κατορθώνει να ανασυνθέσει τον κοινωνικό ιστό της πόλης μέσα από τις προσωπικές τους ιστορίες…  Των πολιτών οι κοινότητες…

Τα έργα στα Ακτάρικα τελειώνουν. Μια ευχή και το έργο πολλών πολιτών της γενέθλιας πόλης: Το σύνολο του κτηρίου  Ακτάρικα  να αποδοθεί  στην Βικελαία  Δημοτική Βιβλιοθήκη… Να αποκτήσει η πόλη έναν χώρο πολιτισμού…   Ίσως τότε ο κ. Δ. Σάββας να αποκτήσει έναν μόνιμο χώρο…εργασίας.  Αν όχι – αν επικρατήσει ξανά η λογική του κέρδους – τότε ο νέος μελετητής, στον μέλλοντα χρόνο θα γράφει για έναν ακόμη… σπουργίτη των πεζοδρομίων…