γράφει η Ρηγούλα Γεωργιάδου
Πάει κάμποσος καιρός τώρα που βλέπουμε να αναδύεται ένας όρος εν
είδει νέου πολιτικού κατηγορήματος, μιας καινούργιας πολιτικής —όπως
διεκδικεί η ίδια να είναι— ποιότητας, αν όχι ξεχωριστής ταυτότητας. Κάτω
από τον όρο-ομπρέλα της κοινής λογικής, βλέπουμε να εκτυλίσσεται μία
προσπάθεια που ίσως-ίσως φιλοδοξεί ακόμα και να συστήσει ένα νέο
πολιτικό κόμμα. Όμως, καταρχάς, είναι η κοινή λογική πολιτικός όρος; Ή,
ακόμα πρωτύτερα, τι ακριβώς είναι αυτή η περιβόητη κοινή λογική και πώς
ορίζεται;
Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά, βλέπει (πέρα από το ότι ο όρος
τείνει για κάποιο λόγο να υποκαταστήσει τις έννοιες του ορθολογισμού και
της μετριοπάθειας) πως ο επιθετικός προσδιορισμός μπορεί να ερμηνευτεί
και με τις δύο έννοιες της λέξης «κοινός». Πρώτα-πρώτα, ως αυτός που
ανήκει σε όλους (ή έστω σε πολλούς) και, κατά δεύτερον, σαν κάτι απλό,
συνηθισμένο, σαν κάτι, με άλλα λόγια, αυτονόητο. Κι εδώ αρχίζει να
ψυχανεμίζεται τον λάκκο που κρύβει η φάβα. Και να αναρωτιέται κατά πόσο
αυτή η λογική είναι κάτι (α΄) απλό και αυτονόητο, του τύπου: «Ένα κι ένα
κάνουν δύο», και (β΄) ίδιο κι απαράλλαχτο για όλους, ή έστω για
πολλούς. Άραγε δεν είναι πλάνη, και κατά συνέπεια το αξίωμα δεν
θεμελιώνεται ήδη από τη γέννησή του σε πλάνη, ότι αυτή η λογική μπορεί
να είναι ίδια για όλους; Είναι, αλήθεια, δυνατόν να είναι η ίδια για
όλους, να επέχει θέση καθολικού και ακατάρριπτου αξιώματος;
