Ρ. Ντόκινς: «Να αναπτύξουμε ηθική βασισμένη στη συμπόνια και στον αλτρουισμό»

γράφει η Μαρία Τσάκος

Βγαίνοντας από την αίθουσα του Hub Event, το βράδυ της περασμένης Παρασκευής 24 Απριλίου, αναρωτήθηκα αν είχε καταφέρει τελικά ο στοχαστής-σταρ Ρίτσαρντ Ντόκινς να κερδίσει επαξίως το παρατεταμένο όρθιο χειροκρότημα με το οποίο τον είχαν υποδεχτεί και αποχαιρετήσει οι περίπου χίλιοι θεατές κάθε ηλικίας, που είχαν συρρεύσει για να τον δουν. Το κοινό δεν ήταν ηλικιακά ομοιογενές, παρά το προβάδισμα των ηλικιών 18 έως 45, είχε όμως ομοψυχήσει στον ενθουσιασμό του για τον Aγγλο εξελικτικό βιολόγο και κατεξοχήν πολέμιο της θρησκείας.

Με δεδομένο ότι η εκδήλωση είχε την επίσημη υποστήριξη της Eνωσης Αθέων και της Eνωσης Ουμανιστών Ελλάδας, η μεγάλη της επιτυχία ήταν μάλλον εξασφαλισμένη, όπως και οι εκδηλώσεις λατρείας απέναντι στον Ντόκινς, ο οποίος αποτελεί ένα είδος προφήτη για τον χώρο. Aυτή κι αν είναι ενδιαφέρουσα αντίφαση.

Οι εκλογές αυτές είναι μουγκές [πάλι]

γράφει η Μαρία Τσάκος

Κι έτσι να ’μαστε ξανά εδώ. Στο ίδιο σημείο από όπου ξεκινήσαμε. Ή και λίγο πιο πίσω. Σε λιγότερο από δύο εβδομάδες θα γνωρίζουμε ποιος κατάφερε να κόψει το νήμα πρώτος, ποιος δεύτερος, ποιος τρίτος, κλπ., κλπ., θα γνωρίζουμε, δηλαδή, αν θα έχουμε Κυβέρνηση και ποια, ή αν θα χρειαστεί να το κάνουμε όλο αυτό πάλι από την αρχή ένα μήνα αργότερα. Όσες εκλογές δεν ζήσαμε στη ζωή μας ολάκερη, κοντεύουμε να τις αναπληρώσουμε τα τελευταία εφτά χρόνια.

Κάνοντας μια πρόχειρη αναδρομή, συνειδητοποιώ ότι κάθε φορά πάμε στις κάλπες με όλο και μικρότερες προσδοκίες από το αποτέλεσμα. Για να μην παρεξηγηθώ: το διακύβευμα αυτή τη φορά είναι τεράστιο και έχει ιστορική σημασία -θα τα καταφέρουμε να μείνουμε στα πόδια μας, ατομικά και εθνικά; θα συνεχίσουμε να ταξιδεύουμε στο τρένο που αναπόδραστα οδηγεί στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση; Την ίδια ώρα, όμως, που αυτό γίνεται το βασικό πρόταγμα για μια μεγάλη μερίδα Ελλήνων (και οι δημοσκοπήσεις το αντικατοπτρίζουν αυτό), οι ορίζοντές μας εσωτερικά στενεύουν, οι βλέψεις μας για τους υποψήφιους που ψηφίζουμε αμβλύνονται, οι απαιτήσεις μας από την επόμενη Κυβέρνηση περιορίζονται. Το μόνο που θέλουμε, πλέον, είναι κάποιος να μας εγγυηθεί πως οι ζωές μας δεν θα εκθεμελιωθούν, πως δεν θα απολέσουμε όσα μας είναι οικεία και γνώριμα, όλα αυτά που μάθαμε να αποκαλούμε «κανονικότητα».