 |
| Σταύρος Καμπέλης |
γράφει ο Νίκος Πετράκης
Σταύρο,
Σταύρο,
Φίλε ακριβέ και συνεργάτη πολύτιμε, Άξιε γιε της Κρήτης και της χώρας.
Πάλευες σαν Διγενής με το θάνατο τα τελευταία χρόνια. Και πάντα
νικούσες.
Αυτή τη φορά δεν γύρισες στο σπίτι σου. Πέταξες από το Νοσοκομείο μέσα
από την αγκαλιά της αγαπημένης σου οικογένειας για το ταξίδι το μακρινό.
Έφυγες, αλλά και έμεινες. Γιατί άφησες το φωτεινό σου παράδειγμα. Παράδειγμα ανθρώπου με αρχές και ήθος. Παράδειγμα άξιου κοινωνικού και πολιτικού εργάτη και δημιουργού. Παράδειγμα οραματιστή και πραγματοποιού. Και θα μείνεις για πάντα σα μια ακτίνα φωτός στους ορίζοντες της Κρήτης.
Έφυγες, αλλά και έμεινες. Γιατί άφησες το φωτεινό σου παράδειγμα. Παράδειγμα ανθρώπου με αρχές και ήθος. Παράδειγμα άξιου κοινωνικού και πολιτικού εργάτη και δημιουργού. Παράδειγμα οραματιστή και πραγματοποιού. Και θα μείνεις για πάντα σα μια ακτίνα φωτός στους ορίζοντες της Κρήτης.
