Δοκιμή

Αλέξης Ακριθάκης Σιωπή του μετάλλου, π. 1976 – 1977

Κιβώτια σχήματα

Τα βρύα έχουν πάντα μια λεία επιφάνεια. Δεν είναι δεδομένο ότι την βλέπεις. Αν την ακουμπήσεις την αισθάνεσαι. Την παίρνεις μαζί σου, την έχεις. Η γνώση σε οδηγεί στην επόμενη επιλογή. Η άγνοια σε οδηγεί μιαν ολόκληρη ζωή.

Σε έχω ξαναδεί. Είμαι σίγουρος. Τα μάτια σου, η θλίψη σου. Σε έχω ξαναδεί, μα δεν σε έχω συναντήσει. Τότε, τώρα… Γιατί να σε θυμάμαι τόσο καλά; Το πρόσωπό σου είναι συνηθισμένο. Εξαθλιωμένοι, άστεγοι υπάρχουν παντού. Ειδικά σήμερα. Να, κοίταξε κι εσύ. Ναι, κοίταξε. Να, κοιτάξουμε μαζί. Γιατί να σε θυμάμαι. Ίσως να βρω απαντήσεις, ίσως να θέσω πάλι τα ίδια ερωτήματα. Ίσως να δώσω νέες απαντήσεις, χωρίς να αλλάξω κανένα ερώτημα. Θυμάμαι αχνά. Δύσβατοι δρόμοι, αχαρτογράφητα  περιγράμματα. Βρώμικα νερά. Τότε, ήρθες στη σκέψη μου. Γιατί; Αυτό δεν μπορώ να το απαντήσω. Κάθε φορά που ξεκινώ μια νέα διαδρομή είσαι κοντά, ψηλά, απόμακρα αλλά είσαι παρών. Δεν βοηθάς, δεν αποτρέπεις. Παρατηρείς. Η εικόνα σου είναι πάντοτε έντονη. Με βαριά ανάσα. Η αγωνία σου φτάνει ως τις μέρες μας. Ξέρεις; Δύσκολες μέρες. Ακανόνιστες. Φοβάμαι να αρχίσω ξανά. Μα πάλι ξεκινώ. Μισώ την ακινησία και την αδιαφορία μισώ. Ξεμακραίνω. Κρύβομαι. Δημιουργώ μια πραγματικότητα. Σε βρίσκω. Πάρων, απών. Απών, παρών. Είσαι διαρκώς στον ίδιο κύκλο.

Σαν χορτάρι σε πανύψηλο δάσος. Έτσι είναι. Απλώνεται, εκτείνεται σε όλη την έκταση. Καταλαμβάνει όλο το χώρο ή όσο τελός πάντων είναι διαθέσιμος. Δεν είναι ψηλός, δεν είναι κοντός. Είναι πλατύς. Ούτε αδύνατος είναι. Ελίσσεται. Τρυπώνει. Σκιαμαχεί. Οργώνει και οργώνεται. Χαρακιές έχει σε όλο το κορμί. Σκελετωμένος είναι. Χαρακιές, αίμα μοιράζει. Σκελετούς αφήνει στο πέρασμα του.

Οι επιλογές μας είμαστε. Και από τις επιλογές μας γινόμαστε άλλοι.  

Γιώργος Μακρής ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ

ποιητικό ανθολόγιο 2015

 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

 

για τον Ιανουάριο: Παύλος Σάμιος 

 

 

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΛΙΓΟΙ

Είμαστε εμείς οι ονειροπαρμένοι τρελλοί της γης
με τη φλογισμένη καρδιά και τα έξαλλα μάτια.
Είμαστε οι αλύτρωτοι στοχαστές και οι τραγικοί ερωτευμένοι.
Χίλιοι ήλιοι κυλούνε μες στο αίμα μας
κι ολλούθε μας κυνηγά το όραμα του απείρου.
Η φόρμα δεν μπορεί να μας δαμάσει.
Εμείς ερωτευτήκαμε την ουσία του είναι μας
και σ’ όλους μας  τους έρωτες αυτήν αγαπούμε.
Είμαστε οι μεγάλοι ενθουσιασμένοι κι οι μεγάλοι αρνητές.
Κλείνουμε μέσα μας τον κόσμο όλο και δεν είμαστε τίποτα απ`
αυτόν τον κόσμο
Οι μέρες μας είναι μια πυρκαγιά κι οι νύχτες μας ένα πέλαγο
Γύρω μας αντηχεί το γέλιο των ανθρώπων.

Είμαστε οι προάγγελοι του χάους.

Ποιητές στη σκιά  Δεύτερος Κύκλος 
επιμέλεια Γιώργος ΜΠΛΑΝΑΣ, εκδ. Γαβριηλίδης, Αθήνα 2013

για τον Γιώργο Μακρή  γράφει ο Αλέξης Ακριθάκης:
[…] Στα πρώτα μου βήματα μ’ επηρέασαν βαθιά ο Μιρό, ο Φερνάν Λεζέ. Όμως, τις κυριότερες επιδράσεις μου τις είχα από λογοτέχνες. Στο καιρό του Πάλι, άνοιξαν τα μάτια μου. Έμαθα να «διαβάζω» ένα γεγονός και να το μεταφέρω μέσα από χρώματα. Σημαντικό ρόλο, στα πρώτα βήματα της καλλιτεχνικής διαδρομής, έπαιξαν ο Κώστας Ταχτσής, Ο Νάνος Βαλαωρίτης, ο Τάσος Δενέγρης, ο Σπύρος Μεϊμάρης και ο Γιώργος Μακρής. Ειδικά για τον Μακρή, ήθελα να πω, ότι έπαιξε τον πιο δυνατό, το πιο καταλυτικό ρόλο επάνω μου. Ήταν ένας άνθρωπος με πολλές αρνητικές και θετικές επιδράσεις πάνω μου. Κατάφερα και κράτησα τις θετικές και είδα τις αρνητικές μέσα από ένα δικό μου, πολύ «προσωπικό» μάτι. […]
[…] Ο Γιώργος Μακρής υπήρξε ο μεγαλύτερος δάσκαλος μου. Γιατί σαν φιλόσοφος που ήταν. Μου έμαθε, ότι η ζωγραφική δεν είναι γνώση αλλά παρατήρηση της ζωής μέσα από ένα ελεύθερο τρόπο ζωής. Κι όταν λέμε «ελεύθερο» εννοούμε όλα τα πράγματα της ζωής, όλες τις έννοιες. Όλες τις πτυχές. […] είναι δύσκολο να γράψεις για ένα φίλο που έφυγε πριν δέκα πέντε χρόνια. Κι η δυσκολία δεν είναι στην ίδια την γραφή. Αλλά στον κίνδυνο που υπάρχει να μειώσεις την ακτινοβολία, της ζωής του και το μεγαλείο της φυγής του. Vive la Fuite!
Περνώντας ακόμη τώρα, από τις ίδιες γειτονιές, μπρός από τα ίδια καφενεία που πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του, άθελά μου τον ψάχνω. Ήτανε αυτός που, πέρα από τους καλούς ή κακούς επηρεασμούς που μπορεί να είχε σ’ έναν έφηβο της γενιάς του 60, μού έμάθε το πιο βασικό στην ζωή: Ζωγραφική. Να βλέπω και όχι να ζωγραφίζω- κι έτσι ζωγράφισα, έζησα, ζωγραφίζω. Τον ευχαριστώ.
Κηφισιά 8 Νοεμβρίου 1983.

Παύλος Σάμιος 1972

Η... αγαπημένη μας νηπιαγωγός

 

Στην έξοδο του Σαββάτου -ένα θεατρικό έργο με σκηνικό ένα μπαρ ήταν μια γοητευτική πρόταση- είχαμε μια θαυμαστή συνάντηση. Μια γλυκιά κοπέλα με λαμπερό χαμόγελο μας κίνησε το ενδιαφέρον. Η μνήμη μας λειτούργησε: η κυρία δεν είναι νηπιαγωγός αλλά η... αγαπημένη μας νηπιαγωγός, από τα χρόνια του παιδικού σταθμού. Ανταλλάξαμε ευχές για "καλή δύναμη", είδαμε  την παράσταση, δώσαμε την υπόσχεση να την επισκέφτουμε σύντομα. Εργάζεται ακόμα στον ίδιο δημόσιο παιδικό σταθμό. 

Στέλνω τα χαιρετίσματά μου με ένα μικρό κείμενο από τον παγωμένο χειμώνα του 2012. Ο μικρός ήταν τότε μαθητής, δεύτερη χρονιά στον...παιδικό! 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Γιάννης Δάλλας Ατύχημα

ποιητικό ανθολόγιο 2014

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Σεπτέμβριο: Αλέξης Ακριθάκης

Ατύχημα

Σαν μέρα που έγειρε ο μίσχος της
η γη ανεστραμμένη κι απ` τις ρωγμές της
οι χυμένες φωνές οι ιδέες ασώματες
τα όνειρα εξορισμένα από τις φωλιές τους.

Αρχίζει η φυλλορροή κλιτοί κάλυκες
τα αισθήματα έξω από την ευωδιά τους
τα λόγια κομμένα απ` τη ρίζα τους
και πέρα να συνεχίζεται η εκδορά
ουρλιαχτά χειρουργείου ή σφαγείων
πνιγμένα απ` τα κλάξον της λεοφώρου
κι εκεί στους τροχούς τα ποιήματά σου
σαν τ` άγια των αγίων ξεκοιλιασμένα
με τα έντερα χυμένα στους δρόμους
τα νεύρα ως απάνω ξεκούρδιστες
ουράνιες χορδές.

Γιάννης Δάλλας Α π ο θ έ τ η ς εκδόσεις Συνέχεια 1993

Ο Γιάννης Δάλλας γεννήθηκε στη Φιλιππιάδα Πρέβεζας το 1924. Ποιητής της πρώτης μεταπολεμικής γενιάς, δοκιμιογράφος, πανεπιστημιακός και μεταφραστής έργων των Αρχαίων Λυρικών. Σπούδασε κλασική φιλολογία στην Αθήνα. Εξέδωσε δεκατρείς ποιητικές συλλογές (Ποιήματα 1948-1988, Νεφέλη, 1999∙ Αποθέτης, Συνέχεια 1993∙ Στοιχεία ταυτότητας, Γαβριηλίδης, 1999 και Γεννήτριες, Τυπωθήτω 2004). Επίσης τόμους εκδόσεων μελετών και δοκιμίων για την ποίηση τα έργα των των: Σολωμού, Κάλβου, Καβάφη∙ για μεσοπολεμικών: Θεοτόκη, Φιλλύρα, Καρυωτάκη, Άγρα∙ για την ποίηση και την ποιητική των νεωτερικών μεσοπολέμου, και για την πρώτη μεταπολεμική γενιά ( Σαχτούρης, Αναγνωστάκης, Καρούζος, υπερρεαλιστές ). Ακόμη για τους λυρικούς της αρχαϊκής εποχής (Ελεγειακοί, Ιαμβογράφοι, Μελικοί, Χορικολυρικοί, Άγρα, 2003-2007). Υπηρέτησε στη μέση και στην ανώτατη εκπαίδευση (καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του Τμήματος Ιστορίας του Ιονίου Πανεπιστημίου).

Αλέξης Ακριθάκης  Σ φ ή ν α  1978

Ο Νάνος Βαλαωρίτης γράφει για τον Αλέξη Ακριθάκη

Ο Αλέξης Ακριθάκης πέθανε στις 19 Σεπτεμβρίου 1994  και ετάφη στο κοιμητήριο του Παλαιού Ηρακλείου Αθηνών. Το πως έζησε είναι μια κατάσταση- αδύνατον να εκτεθεί σε οποιαδήποτε εγγραφή. Ο ίδιος έλεγε: "Ηθελα πάντα να γίνω ζωγράφος. Μα μέσα μου είχα την κακιά αρρώστια του καλλιτέχνη...". Το "τετράδιο εξόδου" είναι γεμάτο από το έργο του. Αναδημοσιεύει σήμερα, το σημείωμα του ποιητή Νάνου Βαλαωρίτη από τον κατάλογο της πρώτης ατομικής έκθεσης του Α. Ακριθάκη στο Γαλλικό Ινστιτούτο το 1965. 

γράφει ο Νάνος Βαλαωρίτης

Η σπειροειδής χαίτη ενός αποτυχημένου φεγγαριού που πήγε να γίνει άνθρωπος -χρωματιστή - έντερο-εντομολογία- το γράμμα 4, ο αριθμός Ω, ερωτηματικά, μαμούνια, καρδιές σε όλα τα μεγέθη, σε όλα τα χρώματα, βέλη, φυτά, ανθρωπάκια με φωτιές και ήλιοι, σταυρός ή σφυροδρέπανο, αδιάφορο τι - τριβόλια, όπως τα σκουληκάκια μέσα στο φρούτο. Το ηρωικό κατσαβίδι με το παξιμάδι του και με την αλυσίδα - ο θρόνος της καρδιάς, το απροσδόκητο αυτό ξέσπασμα είναι σαν μια βροχή ανοιξιάτικη που φέρνει πάνω στης γης την επιφάνεια όχι μόνο τα χόρτα και τα λουλούδια αλλά κι όλα τα μικροσκοπικά πλάσματα της οικουμένης.

Τσέζαρε Παβέζε [Τα πρωινά περνούν φωτεινά και έρημα]

ποιητικό ανθολόγιο 2014

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Σεπτέμβριο: Αλέξης Ακριθάκης

[Τα πρωινά περνούν φωτεινά και έρημα]

Τα πρωινά περνούν φωτεινά
και έρημα. Έτσι άνοιγαν
τα μάτια σου κάποτε. Το πρωινό
διάβαινε αργά, ήταν μια άβυσσος
από ακίνητο φως. Σώπαινε.
Εσύ ζωντανή σώπαινες. Τα πράγματα
ζούσανε κάτω απ` τα μάτια σου
(όχι πόνος, όχι πυρετός, όχι σκιά)
όπως μια καθαρή θάλασσα το πρωί.

Όπου είσαι εσύ, φως, είναι το πρωινό.
Εσύ ήσουνα η ζωή και τα πράγματα.
Μέσα σου ξύπνιοι, αναπνέαμε
κάτω από τον ουρανό που είναι ακόμα μέσα μας.
Τότε δεν ήταν πόνος, δεν ήταν πυρετός
δεν ήταν αυτή η βαριά σκιά της μέρας
πλημμυρισμένης από κόσμο,
ασθμαίνουσα ανάσα,
αναστρέφεις τ` ακίνητα
μάτια σου πάνω μας.

Είναι σκοτεινό το πρωινό που περνά
χωρίς το φως των ματιών σου.

[30.Μαρτίου.1950]

Cezare Paveze ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ εισαγωγή Massimo Cazzulo, μετάφραση Γιάννης Η. Παππάς, εκδόσεις Printa, Αθήνα 2009

Αλέξης Ακριθάκης Άτιτλο 1966-`67

Σταύρος Βαβούρης Περίεργο βρέχει στους χωρισμούς

ποιητικό ανθολόγιο 2014

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Σεπτέμβριο: Αλέξης Ακριθάκης

Περίεργο βρέχει στους χωρισμούς

Περίεργο, βρέχει στους χωρισμούς,

πάντοτε βρέχει.

Όλα τα βλέπεις να τρεμίζουν δυσδιάκριτα

πίσω από `να τζάμι

που το κτυπάει ανήλεη η βροχή.

Κάνεις να το σκουπήσεις

μα το νερό,

αμέσως πάνω απ` το άλλο το νερό

όλο και το θαμπώνει πιο πολύ

καθώς απομακρύνεται στο δρόμο

έν` απολύτως ακαθόριστο περίγρμμα

και να! θολό, που κοντοστέκει λίγο

πριν διαλυθεί μες στη βροχή.

Βρέχει στους χωρισμούς.

Ακόμα και ν` αστράφτει κάτω από το φως,

ο κόσμος όλος.

Περίεργο! Βρέχει,

πάντοτε βρέχει. 

Ο Σταύρος Βαβούρης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1925. Αποφοίτησε από τη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και εργάστηκε ως καθηγητής φιλολογίας στη Μέση Εκπαίδευση.  

Στη λογοτεχνία πρωτοεμφανίστηκε το 1944 με τη δημοσίευση του ποιήματος Χίμαιρα στο περιοδικό Νεανική Φωνή. Το 1952 κυκλοφόρησε η πρώτη ποιητική συλλογή του, με τίτλο Εδώ φαντάσου καλπασμούς και κύματα. Από τότε ασχολείται κυρίως με την ποίηση, ενώ έγραψε επίσης μία μελέτη για την ποίηση του Άθου Δημουλά και τη συλλογή πεζογραφημάτων Εν ερημίαις και σχόλαις.

Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί στα αγγλικά, τα γερμανικά και τα πολωνικά.  
Πέθανε το Νοέμβριο του 2008.

Την ποίηση, τον ποιητή και το ποίημα "Περίεργο βρέχει στους χωρισμούς", τα γνώρισα μέσα από τις σελίδες του περιοδικού  η λέξη  [τ.198] και το κείμενο του κ.Γ.Μαρκόπουλου

Αλέξης Ακριθάκης, Βαλίτσα 1972 σίδερο 0,30x0,28εκ. 

Μίλτος Σαχτούρης ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

 

ποιητικό ανθολόγιο 2014

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

 

για τον Σεπτέμβριο: Αλέξης Ακριθάκης

ΦΘΙΝΟΠΩΡΟ

Τι γυρεύει το κορίτσι
στο σκοτάδι της καρέκλας;
γρήγορα
καθώς νυχτώνει το φθινόπωρο
γδύνεται
με σύννεφα μπροστά στα μάτια
με τη βροχή μες στο κεφάλι
με τη βελόνα στην καρδιά
βγάζει τις κάλτσες
βγάζει τα λουλούδια
πετάει το φωτοστέφανο

έξω τα φύλλα του καιρού
βάφονται μες στο αίμα.

Ποιητές στη Σκιά - επιμέλεια Γιώργος Μπλανάς, εκδόσεις Γαβριηλίδης, Αθήνα 2012

Αλέξης Ακριθάκης, La suicide sur ma valise, 1971, μικτή τεχνική, 70 x 50 εκ.

Ο Μίλτος Σαχτούρης γεννήθηκε στην Αθήνα, γιος του δικαστικού και κρατικού νομικού συμβούλου Δημητρίου Σαχτούρη και δισέγγονος του ναυάρχου και αγωνιστή του ’21 Γεωργίου Σαχτούρη από την Ύδρα. Το 1937 γράφτηκε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, εγκατέλειψε όμως τις σπουδές του στο τέταρτο έτος και αφοσιώθηκε στη λογοτεχνία, ζώντας από την πατρική του περιουσία. 

Το 1944 δημοσίευσε ποιήματα στο περιοδικό Ελεύθερα Γράμματα και ένα χρόνο αργότερα εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή με τίτλο Η λησμονημένη. Ακολούθησαν οχτώ ποιητικές συλλογές που εκδόθηκαν και στο συγκεντρωτικό τόμο Ποιήματα (1945-1971) του 1977, καθώς επίσης τα Χρωμοτραύματα (1980) και τα Εκτοπλάσματα (1986). Η τελευταία του ποιητική συλλογή με τίτλο Ανάποδα γυρίσαν τα ρολόγια κυκλοφόρησε από τον Κέδρο το 1998. Ασχολήθηκε επίσης με τη μετάφραση έργων του Μπέρτολντ Μπρεχτ και του Φραντς Κάφκα και συνεργάστηκε με περιοδικά όπως Τα Νέα Γράμματα, Το Τετράδιο, Τα Νέα Ελληνικά, Το τράμ, Η λέξη. 

Τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο σε διεθνή διαγωνισμό ποίησης της ιταλικής ραδιοφωνίας (1956), το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1962), τη χορηγεία του ιδρύματος Φορντ (1972), το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης (1987 για τη συλλογή Εκτοπλάσματα). 

Ο Μίλτος Σαχτούρης ξεκίνησε να γράφει ποιήματα κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, όταν ακόμη ήταν φοιτητής στη Νομική. Τότε γνωρίστηκε με το Νίκο Εγγονόπουλο και ήρθε σε επαφή με το καλλιτεχνικό ρεύμα του υπερρεαλισμού, τα μηνύματα του οποίου αφομοίωσε δημιουργικά στην πορεία του προσδιορισμού της προσωπικής του ποιητικής έκφρασης. Η ποίησή του κυριαρχείται από συμβολικά και αρχετυπικά στοιχεία και κινείται στα εφιαλτικά πλαίσια του κλειστού ποιητικού του κόσμου, παρουσιάζοντας χαρακτηριστικές θεματολογικές, γλωσσικές και εκφραστικές εμμονές, πάντα όμως με μια βαθύτερη, αν και έμμεση, πολιτική αγωνία.  Πέθανε στις 29 Μαρτίου 2005.

Διαβάστε επίσης: Μ.Σαχτούρης-Αλ.Ακριθάκης, μια ξεχωριστή συνάντηση στην Ύδρα, από την καλή φίλη Roadartist...in athens 

 

Το Ηράκλειο μπορεί να αλλάξει

γράφει ο Αντώνης Παρασύρης

Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία για τη χώρα, το Ηράκλειο, η μεγαλύτερη πόλη της Κρήτης, βιώνει με σφοδρότητα τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης σε σχέση με  τα Χανιά, το Ρέθυμνο και τον Άγιο Νικόλαο. Η πόλη των μεγάλων έργων  και κτιρίων, καύχημα του, επί σειρά πολλών ετών, δημάρχου της, ακόμα και σήμερα δεν έχει λύσει στοιχειώδη προβλήματα. Η ύδρευση, η καθαριότητα, το κυκλοφορικό δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες διαβίωσης  την ίδια στιγμή  που η πόλη μας έχει τις περισσότερες αυτοκτονίες, νεόπτωχους και δημότες  σε απόγνωση.

Θα  μου πείτε, φίλη συνδημότισσα, φίλε συνδημότη, τι φταίει ο δήμαρχος για την οικονομική παρακμή της πόλης. Φταίει! Φέρει και εκείνος ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης. 

Αργήσαμε; Ε, καιρός είναι!

 

στον αδελφό μου

 

 

[...] Σε καλέσαμε για έναν καφέ και ήρθες. Δυό κουβέντες και ένα τσιγάρο. Κουρασμένος μα και χαρούμενος -η δουλειά στο "γιαπί" προχωρά- ανταπέδωσες την πρόσκληση: "ελάτε για ένα κρασί! Ένα μερεμέτι να τελείωσω... Σήμερα είναι Κυριακή..."

Δεχθήκαμε με την πρώτη. Η δεύτερη σκέψη, βέβαια έλεγε να ερχόσαστε εσείς... Εσείς στο δικό μου "στημένο" σπίτι και όχι εμείς σε ένα...που τώρα αναστηλώνεται...Ευτυχώς δεν μείναμε στις σκέψεις.

 

Μικρό σχόλιο

Καλώ τους φίλους του Αριστερού Δικτύου της ΔΗΜΑΡ να αναθεωρήσουν... 

Η σημερινή τους ανακοίνωση είναι μιας κάποιας παρελθούσης εποχής, μιας άλλης κομματικής σχολής, μιας αδιάφορης αισθητικής. Τους καλώ έστω να το ξανασκεφτούν... 

Ίσως τότε ξανασυναντηθούμε. Στο δρόμο από το δέντρο των βεβαιοτήτων προς το δάσος των αναζητήσεων...

ΥΓ. Και εκείνοι και εγώ την ίδια είδηση διαβάσαμε.

Μέρες δημιουργίας με τον... Αλέξη Ακριθάκη

Αυτή είναι μια καλή είδηση. Είναι μια εξαιρετική πράξη... Σήμερα το πρωί έψαξα και βρήκα την χθεσινή εφημερίδα. Χαμογέλασα: "Θα γράψω στο blog". Αξίζουν πραγματικά συγχαρτήρια στην κ. Χρύσα Βαθιανάκη. Δούλεψε και δίδαξε ένα τόσο δύσκολο θέμα στους πιο μικρούς συμπολίτες μας. Αυτή είναι μια αισιόδοξη μέρα... Με δύο σκέψεις κλείνω τη μικρή αυτή εισαγωγή: η πρώτη, στα πέντε, στα επτά μου χρόνια, δεν είχα ακούσει τίποτα και για κανέναν μεγάλο ζωγράφο... και η δεύτερη, ο στίχος του Γκόρπα, " δασκάλα μόνη μελαγχολική στο διάλειμμα". 

[ ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ ]

Στη ζωγραφική είναι περιττά τα λόγια,

στην ποίηση είναι περιττά τα σχέδια. 

Κι όμως σχεδιάζεις ένα ποίημα ή 

γράφεις μια ζωγραφική.

Αλέξης Ακριθάκης, Σκέψεις και Ζωγραφοϊστορίες , πρόλογος - επιμέλεια ύλης Μαρία Κοτζαμάνη, εκδόσεις ΙΤΑΝΟΣ

κόκκινες βαλίτσες, 1973

σημείωση: η πρωϊνή μου ιδέα - να μιλήσεις για την ποίηση μέσα από τα χρώματα - συναντήθηκε με τούτη την εξαιρετική εγγραφή. Την άγνωστη φίλη, ευχαριστώ θερμά!