Κείμενο του Αντώνη Ανηψητάκη.
Αποχαιρετισμός στον Μιχάλη Παπαγιαννάκη
Εν αρχή το περιστατικό. Οδός Σαρρή, γραφεία ΣΥΝ, συνεδρίαση ανανεωτικών·
θα ʼχουν περάσει 4-5 χρόνια. Κάποια στιγμή υπερβαίνω τα ειωθότα και
φιλοσοφώ: “Χρειάζεται να ξαναδιαβάσουμε τον Μαρξ, αλλά και τον Φρόιντ,
γιατί πολλά απʼ τα λάθη οφείλονται στα πάθη”. Ήμουν μάλλον εκτός
κλίματος και σχεδόν βέβαιος ότι το σχόλιο θα περνούσε απαρατήρητο. Ο
Μιχάλης Παπαγιαννάκης όμως το πρόσεξε: “Θα συμφωνήσω, Αντώνη, αν
προσθέσεις και τον Μότσαρτ”. Ευχάριστη αμηχανία, σαν να πήρα δουλειά για
το σπίτι, μια άσκηση σε ένα μάθημα που μʼ αρέσει.
Και πράγματι, τον δούλεψα πολύ τον Μότσαρτ του Μιχάλη, μόνο που δεν έτυχε να του δείξω τη δουλειά μου και, δυστυχώς, δεν υπάρχει περιθώριο να γίνει αυτό πλέον. Τολμώ πάντως να την εκθέσω εν περιλήψει, ένα χρόνο μετά τον θάνατό του.
Και πράγματι, τον δούλεψα πολύ τον Μότσαρτ του Μιχάλη, μόνο που δεν έτυχε να του δείξω τη δουλειά μου και, δυστυχώς, δεν υπάρχει περιθώριο να γίνει αυτό πλέον. Τολμώ πάντως να την εκθέσω εν περιλήψει, ένα χρόνο μετά τον θάνατό του.