Κουράκης: και Κουρασμένος και Κουραστικός

Ως γεωπόνος προσυπογράφω την πρόταση περί "αγρανάπαυσης" και των πολιτικών, 

όπως εύστοχα προτείνει ο κ. Ξυριτάκης. 

Καταθέτω επικουρικά και τα ευεργετικά αποτελέσματα της... αμειψισποράς!

Α.ΣΤΕΓΟΣ

γράφει ο Δημήτρης  Ξυριτάκης

 

Πριν από ένα μήνα ο υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης κ. Γιάννης Μπουτάρης  ξεκαθάρισε ότι δεν θα θέσει υποψηφιότητα για δήμαρχος Θεσσαλονίκης το 2019, εφόσον επανεκλεγεί στις επικείμενες δημοτικές εκλογές και ότι μένει πιστός στην πρόταση που έκανε να μην υπάρχει τρίτη θητεία για τους δημάρχους, διότι «η εξουσία φθείρει και διαφθείρει», όπως είπε. 

Απαντώντας εξάλλου ο υποψήφιος δήμαρχος Αθηνών κ. Γ. Καμίνης στο ερώτημα αν θα διεκδικήσει και τρίτη τετραετία στην περίπτωση που επανεκλεγεί δήλωσε: "Αυτή τη στιγμή όπως το βλέπω, νομίζω ότι θα ήταν too much τρίτη θητεία.  Δηλαδή οκτώ χρόνια συνολικά και κάτι μήνες νομίζω ότι κάποιος έχει διαγράψει πλέον τον κύκλο του ως Δήμαρχος και πρέπει να αποσυρθεί." 

Στις παραπάνω δηλώσεις εκφράζεται μια μεγάλη αλήθεια: Η μακρά παραμονή του ίδιου προσώπου στο ίδιο αξίωμα, αποτελεί από μόνη της την σοβαρότερη αιτία μιας αναπόφευκτης αποτυχίας.

Το Ηράκλειο μπορεί να αλλάξει

γράφει ο Αντώνης Παρασύρης

Σε αυτή τη δύσκολη συγκυρία για τη χώρα, το Ηράκλειο, η μεγαλύτερη πόλη της Κρήτης, βιώνει με σφοδρότητα τις επιπτώσεις της οικονομικής κρίσης σε σχέση με  τα Χανιά, το Ρέθυμνο και τον Άγιο Νικόλαο. Η πόλη των μεγάλων έργων  και κτιρίων, καύχημα του, επί σειρά πολλών ετών, δημάρχου της, ακόμα και σήμερα δεν έχει λύσει στοιχειώδη προβλήματα. Η ύδρευση, η καθαριότητα, το κυκλοφορικό δημιουργούν ασφυκτικές συνθήκες διαβίωσης  την ίδια στιγμή  που η πόλη μας έχει τις περισσότερες αυτοκτονίες, νεόπτωχους και δημότες  σε απόγνωση.

Θα  μου πείτε, φίλη συνδημότισσα, φίλε συνδημότη, τι φταίει ο δήμαρχος για την οικονομική παρακμή της πόλης. Φταίει! Φέρει και εκείνος ένα μεγάλο μερίδιο ευθύνης. 

Ακούστε τη Φυσαρμόνικα !

[πρόταση]: διαβάστε το κείμενο συνοδεία -όποιας εκτέλεσης προτιμάτε- την "Ωδή της Χαράς"

Α.ΣΤΕΓΟΣ

γράφει η Αριστέα Πλεύρη

Χρόνια το κουβεντιάζουμε. Στις ταβέρνες, στα καφέ, στους κυριακάτικους περιπάτους, στις βραδινές συνάξεις στα σπίτια. "Αυτή η πόλη δεν μας αξίζει", λέμε, συχνά με θυμό και συχνότερα με απογοήτευση. Δεν αξίζει ούτε σε μας, ούτε στην ιστορία της. Οι μεγαλύτεροι αναπολούν κουβέντες και γεγονότα -τον Δημήτρη Μητρόπουλο να παίζει έργα του Λευτέρη Αλεξίου. Κάποιοι ανακαλούμε στη μνήμη μας  Αυγουστιάτικα φεγγάρια με τον Αλβιν Εϊλι, τη Γκίζελα Μάι και το Μπερλίν Ανσάμπλ. Αναζητούμε την εποχή της έκθεσης του Γκρέκο που εμπνεύστηκε ο Νίκος Γιανναδάκης. Νοσταλγούμε τις βόλτες στη ζωντανή ύπαιθρο με τα ζηλευτά προϊόντα. Και οι νεότεροι, γκρινιάζουν: Πόλη βρώμικη, με κυκλοφοριακό χάος, χωρίς πολιτισμό, χωρίς προοπτική, χωρίς κοινωνική πολιτική, αφιλόξενη και για τους ίδιους τους δημότες της. 

     

Δεν είναι αυτό το Ηράκλειο της βαριάς του κληρονομιάς, το Ηράκλειο της Κρητικής Σχολής Αγιογραφίας, δεν είναι το πνευματικό Ηράκλειο της εποχής του Καζαντζάκη, των Αλεξίου,  της Αρχαιολογικής Εταιρείας του Χατζιδάκι και του Ξανθουδίδη, του Παρλαμά. Σήμερα το Ηράκλειο είναι μια πολιτεία που έχει γυρίσει την πλάτη της στις ένδοξες εποχές της, αλλοτριωμένη, χωρίς όραμα, χωρίς ψυχή, με μια πρόχειρη εργολαβίστικη πρακτική που προσπαθεί να μας πείσει πως κάτι κάνει. Και μεις, αριστεροί, δεξιοί, αδιάφοροι και απολιτίκ, δημότες πάντως της ίδιας πόλης, προσπαθούμε κατασκευάζοντας επιχειρήματα να αποποιηθούμε τις ευθύνες μας.