Με αφορμή το σκίτσο του Αντρέα Πετρουλάκη, έγραψα την παρακάτω ιστορία. Έτσι, γιατί στη ζωή, οι ιστορίες επιστροφής κρυβούν αισθήματα, που δεν μπορούν να νοιώσουν οι επαγγελματίες, οι τεχνικοί της εξουσίας...
" Πατέρα, βάλε τα πιάτα στο τραπέζι! Πάω για τσιγάρα. Να `χουμε δυό για μετά το φαγητό". Αυτήν ήταν η τελευταία φράση που άκουσε ο θείος Ζαχαρίας από το στόμα του γιού του. Ο Νίκος -είχε εκείνος, όπως και ο πατέρας μου, το όνομα του παππού τους.
