Ένα πανεπιστήμιο της ελληνικής περιφέρειας το 2025

γράφει ο Κώστας Τσαούσης

Πώς μπορεί ένα Πανεπιστήμιο – και δη, ένα περιφερειακό Πανεπιστήμιο- να βγάζει χρήματα πέραν της κρατικής ενίσχυσης; Πώς μπορεί ένα τέτοιο Πανεπιστήμιο να μπορεί να σταθεί στον διεθνή ανταγωνισμό στη βάση των δικών του δυνάμεων αλλά και να λειτουργήσει ως καταλύτης για την υπόθεση της τοπικής και περιφερειακής ανάπτυξης, συνδυάζοντας το ακαδημαϊκό περιβάλλον και την ερευνητική δραστηριότητας με τα πλεονεκτήματα του τόπου που το φιλοξενεί;

Απαντήσεις σε τέτοιου είδους ερωτήματα και προβληματισμούς βρήκα στο κείμενο –πρόταση 4 καθηγητών που διεκδικούν την ευθύνη της Πρυτανείας στις εκλογές που γίνονται στις 15 Δεκεμβρίου στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Η ομάδα των τεσσάρων καθηγητών (Ο. Ζώρας, Ι. Καρακάσης, Κ. Σπανουδάκης, Γ. Τσιρώνης) έχει ανεβάσει στο διαδίκτυο ένα κείμενο-πρόταση για τη στρατηγική ανάπτυξης του Πανεπιστημίου Κρήτης (ΠΚ) την επόμενη 10ετία.  

Τι είδους κυβέρνηση έχει ανάγκη η χώρα;

γράφει ο Κώστας Τσαούσης

Θέλω να είμαι ειλικρινής προς όλους. Σε αυτές τις εκλογές δεν πρόκειται να διαβάσω ούτε γραμμή από τα προγράμματα των κομμάτων – ούτε σε έντυπη, ούτε και ηλεκτρονική εκδοχή. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων δεν είμαι αντίθετος στις προγραμματικές θέσεις των κομμάτων που διεκδικούν την ψήφο των πολιτών, επεξεργασμένες ή μη επεξεργασμένες, ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες ή απλώς και μόνο «παχιά λόγια». Άλλωστε, το επόμενο κυβερνητικό πρόγραμμα είναι δεδομένο: Το περιεχόμενο του 3ου Μνημονίου. Από την αρχή μέχρι το τέλος. Άντε, και στην καλύτερη περίπτωση ορισμένες μεταρρυθμίσεις που μπορούν να διευκολύνουν την δύσκολη καθημερινότητα των πολιτών και να θέτουν τις βάσεις για μια διαφορετική παραγωγική και αναπτυξιακή αντίληψη και νοοτροπία.

1968 - 2008: Τετελεσμένη και παρούσα ιστορία της ανανεωτικής Αριστεράς

Στις 5 - 15 Φεβρουαρίου 1968 συνήλθε στη Βουδαπέστη η 12η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ για να εξετάσει την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας με τη δικτατορία και εσωκομματικά ζητήματα. Στη λήξη των εργασίων της η διάσπαση του Κόμματος είναι ένα πραγματικό γεγονός.

Το "τετράδιο εξόδου" δημοσιεύει ένα κείμενο του φίλου Βασίλη Ζουναλή. Πιστεύουμε -πέρα από τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτει - ότι διατηρεί την επικαιρότητά του. 

1968 - 2008: Τετελεσμένη και παρούσα ιστορία της ανανεωτικής Αριστεράς [1]

γράφει ο Βασίλης Ζουναλής

Σελιδοδείκτης [10.11.2014]

Ο σελιδοδείκτης -μια νέα στήλη- κάνει τα πρώτα της βήματα. Κάθε Δευτέρα θα συναντάει βιβλία και θα μεταφέρει μια πρόταση ανάγνωσης. Βιβλία που διαβάσαμε ή και εκείνα που μας περιμένουν υπομονετικά. Έτσι, για να αποφύγουμε τον υποκειμενισμό της δικής μας ανάγνωσης, καταξιωμένες πένες  οδηγούν την παρουσίαση.

Σελιδοδείκτης 21ος «Η Ελλάδα στη δεκαετία του ΄80 – Κοινωνικό, πολιτικό και πολιτισμικό λεξικό», με την επιστημονική επιμέλεια του Παναγή Παναγιωτόπουλου και του Βασίλη Βαμβακά, εκδόσεις Επίκεντρο

γράφει ο Κώστας Τσαούσης

Ημερολόγιο

1984 καλοκαίρι:  αναπτερώθηκαν οι ελπίδες για ανατροπή των συσχετισμών στην κομμουνιστική αριστερά με την κατάκτηση του 3,42% από το ΚΚΕ Εσωτερικού, στις ευρωεκλογές. Τα πρώτα ένσημα, η αποτυχημένη προσπάθεια εκμάθησης της Ιταλικής, η Νίνα.[1]

Στους κινηματογράφους  Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ [1984] της Τώνιας Μαρκετάκη, με την Τούλα Σταθοπούλου, την Άννυ Λούλου και τον Στρατή Τσομπανέλλη.  Η μουσική της  Ελένη Καραϊνδρου...

ΥΓ. Η φωτογραφία ανήκει στον καλό φίλο Κώστα Τσαούση. Τον ευχαριστώ θερμά και δημόσια.

[1]: Αντί να αφεθεί στις άοκνες προσπάθειες του καθηγητή Λ. παραδόθηκε στα χείλη της.  Αντί να πιάσει το ρυθμό μιας γλώσσας τραγουδιστικής, έστω δυό λέξεις να μάθει - χαμένος ο ιδρώτας του δασκάλου τους- ανακάλυπτε το κορμί της. 

Τριγύριζαν στα μπαρ της εποχής και τα μεσάνυχτα τους έβρισκαν πιωμένους, ευτυχισμένους, στην πλατεία της γενέθλιας πόλης. 

Στην δική του καρδιά, εκείνο το φωτεινό καλοκαίρι του 2027 είχε φωλιάσει ο έρωτας.

 

Η Νίκη του Χωμενίδη

 

Η Νίκη του Χωμενίδη
 

γράφει ο Κώστας Τσαούσης

Το καινούργιο βιβλίο του Χρήστου Χωμενίδη έχει ως τίτλο το πιο αγαπημένο όνομα για τον ίδιο τον συγγραφέα: Νίκη. Ενα γυναικείο όνομα - σίγουρα το όνομα της μητέρας του, αλλά όχι μόνο.
Στις πρώτες σελίδες του βιβλίου υπάρχει ένα σημείωμα και σε αυτό ο συγγραφέας επισημαίνει τα εξής: «Η Νίκη Αρμάου είναι βασισμένη στη μάνα μου, Νίκη Νεφελούδη. Η Νίκη Αρμάου όμως είναι μυθιστορηματικό πρόσωπο. Το ίδιο συμβαίνει με όλους όσοι παρελαύνουν στις σελίδες του παρόντος βιβλίου. Αποτελούν τις αντανακλάσεις ανθρώπων, οι οποίοι έζησαν και έδρασαν στ’ αλήθεια, σε έναν κόσμο μυθοπλασίας. Ως συγγραφέας, μένω πιστός όχι στο γράμμα αλλά στο πνεύμα της ιστορίας του καθενός. Και της Ιστορίας. Ανασυνθέτω τα γεγονότα, αυθαιρετώντας ενίοτε καλλιτεχνικά, με τη φιλοδοξία να φτάσω μέχρι το μεδούλι τους. Να ανακαλύψω τη βαθιά ουσία τους. Και αγωνιώ, από την αρχή έως το τέλος, να μην υποτιμήσω και να μην αδικήσω κανέναν».