Ημερολόγιο

1984 καλοκαίρι:  αναπτερώθηκαν οι ελπίδες για ανατροπή των συσχετισμών στην κομμουνιστική αριστερά με την κατάκτηση του 3,42% από το ΚΚΕ Εσωτερικού, στις ευρωεκλογές. Τα πρώτα ένσημα, η αποτυχημένη προσπάθεια εκμάθησης της Ιταλικής, η Νίνα.[1]

Στους κινηματογράφους  Η ΤΙΜΗ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ [1984] της Τώνιας Μαρκετάκη, με την Τούλα Σταθοπούλου, την Άννυ Λούλου και τον Στρατή Τσομπανέλλη.  Η μουσική της  Ελένη Καραϊνδρου...

ΥΓ. Η φωτογραφία ανήκει στον καλό φίλο Κώστα Τσαούση. Τον ευχαριστώ θερμά και δημόσια.

[1]: Αντί να αφεθεί στις άοκνες προσπάθειες του καθηγητή Λ. παραδόθηκε στα χείλη της.  Αντί να πιάσει το ρυθμό μιας γλώσσας τραγουδιστικής, έστω δυό λέξεις να μάθει - χαμένος ο ιδρώτας του δασκάλου τους- ανακάλυπτε το κορμί της. 

Τριγύριζαν στα μπαρ της εποχής και τα μεσάνυχτα τους έβρισκαν πιωμένους, ευτυχισμένους, στην πλατεία της γενέθλιας πόλης. 

Στην δική του καρδιά, εκείνο το φωτεινό καλοκαίρι του 2027 είχε φωλιάσει ο έρωτας.

 

Στιγμές...

[...] σταμάτησε το αυτοκίνητο στη μέση του δρόμου και κατέβηκε. Είχε εντοπίσει τον στόχο του. Μια κόκκινη, ολάνθιστη γαρυφαλλιά. Το άρωμά της τον παρακίνησε. Είδε στα μάτια της την απορία... Έκοψε ένα γαρύφαλλο και της το έδωσε. Το πρόσωπό της άστραψε. Την κάθε φορά που χαμογελούσε ήταν ξανά και ξανά η πρώτη στιγμή της συνάντησή τους...

[...] Το φιλί του πρωινού αποχαιρετισμού είχε το άρωμα μιας γαρυφαλλιάς. Και αυτές οι παλιές ποικιλίες στην Κρήτη,  μυρίζουν έρωτα...

[...] Με τον δεύτερο καφέ της ημέρας, στο γραφείο τώρα πια, διέτρεχε την τρέχουσα προεκλογική κίνηση μέσα από τις στήλες των τοπικών εφημερίδων. Δεν έμεινε πολύ... Λίγα πράγματα άξιζαν τον κόπο. Η στήλη "σαν σήμερα"... τον ταξίδεψε: "1974: Η επανάσταση των Γαρυφάλλων στην Πορτογαλία. Οι στρατιωτικοί εγκαθιδρύουν και πάλι τη Δημοκρατία, έπειτα από μισό αιώνα δικτατορίας". Η "Επανάσταση των Γαρυφάλλων" προκάλεσε το "τρίτο κύμα του εκδημοκρατισμού", όπως το ονόμασε ο γνωστός πολιτικός επιστήμονας Σάμιουελ Χάντιγκτον, που εξαπλώθηκε στην Ελλάδα [1974], την Ισπανία [1975] και τη Λατινική Αμερική. 

Ο χρόνος κυλά. Η μνήμη αντιστέκεται.
 

Θεσσαλονίκη μέσα έξω

"...Τώρα που ένας κύκλος κλείνει, σημεία προσδιορίζουν τους καιρούς που έρχονται.", είχα γράψει παλιότερα, την εποχή που έφευγα από τη Θεσσαλονίκη. Την έζησα "μέσα" και "έξω"... Την "συναντώ" τακτικά... Την πόλη, τους φίλους που έκανα, τα ταξίδια, τα νιάτα μας... Με μια δυσκολία, με μιαν απόσταση. 

 
Τώρα, αποτυπώματα, στιγμιότυπα, αυτοτελείς διηγήσεις. Νησίδες... Δημοσιεύω εδώ ένα κείμενο από το  καλό περιοδικό Παράλλαξη, στοιχείο κι αυτό ενός κοντινού παρελθόντος... Γράφει η κ. Σοφία  Νικολαΐδου...

Ο ηγεμόνας...

Ο ηγεμόνας βρίσκει χρόνο για όλα. [δικό μου, όχι του Μακιαβέλι]...

Μια θεϊκή βοή απλώθηκε πάνω στην οδό Πλάνης... Ως ένας σίφουνας αγγελικός με μορφή ανθρώπου και δύναμη αστρική παρέσυρε στο διάβα του τα σύννεφα της καθημερινότητας [οι πιθανότητες βροχής στην πόλη ήταν όντως αυξημένες...]

Μια κόκκινη μπέρτα ανέμιζε πάνω στα νεοκλασικά κτήρια της πόλης. Ο Άγιος έκαμε το σταυρό του, τον κίνδυνο διαισθάνθηκε στο βήμα του αγνώστου... Οι τακτικοί διαβάτες τυφλώθηκαν από το φως, έτρεξαν τρομαγμένοι να κρυφτούν, να σωθούν...

Οι μαγαζάτορες κατέβασαν ρολά. Σπίθες, κύματα, άνεμοι, δίνες συνόδευαν Εκείνον... Μια φιγούρα μυστηριακή... Μια παρουσία, μια οπτασία, άγγελος, διάβολος. Το καλό και το κακό μαζί... Πεζός και έφιππος! 

Διέτρεξε την απόσταση σκορπώντας φόβο και γαλήνη, ταραχή και αγαλλίαση. Ήταν ο Τέο Πελεγκρίνι! Ο διάσημος, ο μέγιστος, ο μόνος... Το πνεύμα του εκάλυψε τα πάντα, η μορφή του κυριάρχησε παντού...

Μια αξιοσημείωτη επίσκεψη δέχθηκε εχθές στο γραφείο του ο δήμαρχος της γραφικής μας πολιτείας. Χωρίς ραντεβού! Λόγια δεν αντάλλαξαν. Μίλησαν με τα μάτια! Δυό φωτογραφίας μόνο άλλαξαν χέρια: Ο δήμαρχος του έδωσε αυτήν από την τελευταία πρόβα του Θιάσου του κι ο μέγας υμνητής της τέχνης εκείνην από την τελευταία παράσταση του. 

Η νέα τους συνάντηση ορίστηκε για την Επίδαυρο. Ο πρύτανης θα καθοδηγήσει τον δήμαρχο. Κομπάρσοι 92...

ΥΓ. Άσκηση γραφής είναι το παραπάνω πόνημα. Το γράφω μόνο για κάποιους που κακόβουλα θα τρέξουν να το συνδέσουν με πρόσφατες ασκήμειες στην μικρή μας πόλη.

Σαν ιστορία παλιά...

Να μπαίνουμε σιγά σιγά στο κλίμα...

ΥΓ. υποψιασμένοι είμαστε. Μεγαλώσαμε πια!

Στιγμιότυπα...

Στιγμιότυπα πυκνής απόλαυσης θα ονομάζουμε εφεξής τις αποδράσεις μας [για την ακρίβεια αποδράσεις του μυαλού... γενικότερα αντιπαθώ τις μετακινήσεις]. Αξιοσημείωτες συναντήσεις, ενδιαίτηματα μνήμης,  εμπυρεύματα. Ο ποιητής Ματθαίος -Τέος Σαλαπασίδης σημείωνε πως: "ζούμε σε μια Κόλαση και αποζημιωνόμαστε με στιγμιότυπα Παραδείσου"...

Ριπές "φίλιων" σχηματισμών.

Κομμένες κεφαλές. Μια φωτογραφία. Μια συνάντηση. Μια συζήτηση. Ένα κόμμα. 

Εικόνες. Όσο κι αν επιμένω να αντιπαθώ τις μετακινήσεις γράφω κατά καιρούς για μιαν αναχώρηση. Ετοίμασα τη βαλίτσα μου για ταξίδι. Ολιγοήμερο. 

Την υγεία σας να προσέχετε, συνταξιδιώτες. Εσείς, κοντινοί μου φίλοι, σύντροφοι των μεγάλων ιδεών, το μυαλό σας.  Παλιά γραφή είναι η ιστορία μας.  Μην την πετάξουμε τώρα στα σκουπίδια. 

Καλή αντάμωση! 

ΥΓ. "Τα δεύτερα, δικά μου" της Πέμπτης υπόσχονται έναν αέρα ευρωπαϊκό.

Αργήσαμε; Ε, καιρός είναι!

 

στον αδελφό μου

 

 

[...] Σε καλέσαμε για έναν καφέ και ήρθες. Δυό κουβέντες και ένα τσιγάρο. Κουρασμένος μα και χαρούμενος -η δουλειά στο "γιαπί" προχωρά- ανταπέδωσες την πρόσκληση: "ελάτε για ένα κρασί! Ένα μερεμέτι να τελείωσω... Σήμερα είναι Κυριακή..."

Δεχθήκαμε με την πρώτη. Η δεύτερη σκέψη, βέβαια έλεγε να ερχόσαστε εσείς... Εσείς στο δικό μου "στημένο" σπίτι και όχι εμείς σε ένα...που τώρα αναστηλώνεται...Ευτυχώς δεν μείναμε στις σκέψεις.