Η δημοσιογραφία του γλειψίματος...

Η δημοσιογραφία του γλειψίματος, των εξυπηρετήσεων και των εκβιασμών. 

Δυο – Τρία πράγματα που έμαθα γι΄αυτήν …

γράφει ο Ματθαίος Φραντζεσκάκης

Η μέθοδος είναι παλιά, γνωστή και σε μεγάλο βαθμό επιτυχημένη. Πετάς λάσπη, αφήνεις υπονοούμενα και περιμένεις τον χρόνο να δουλέψει για εσένα. Το θήραμα συμπάει οπότε σου δίνει τα ανταλλάγματα που ουσιαστικά και πραγματικά θέλεις ή αντιδρά και σε φτύνει –κυριολεκτικά - οπότε εσύ κατακεραυνώνεις την φίμωση της δημοσιογραφίας. Τόσο απλά …

Μέθοδος άσκησης της δημοσιογραφίας η όποια ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια της ανθρωποφάγου εποχής μας βρίσκει πολλούς πομπούς όσο και δέκτες. Κάπου εδώ είναι ουσιαστικά και το κλειδί κατά την γνώμη μας, στους δέκτες. Σε αυτούς που τσιμπάνε σε αυτού του είδους την δημοσιογραφία και είναι δυο οι κατηγορίες τους. Από την μία αυτοί που με τα ανθρωποφάγα αισθήματα τους αυτοϊκανοποιούνται με τις κάθε είδους κίτρινες αναφορές απ΄ όπου και αν προέρχονται ασχέτως αν είναι καταφανώς ψεύτικες. Αρκεί που υπάρχουν και κάποιον κρεμάνε στα μανταλάκια. Από την άλλη οι «πονηροί», αυτοί που νομίζουν ότι μπορεί να παίξουν το παιγνίδι των εκβιαστών ταΐζοντας τους είτε με «πληροφορίες», είτε με χρήματα. Συχνά και με τα δυο. Μοναδικός στόχος να πλήξουν τον αντίπαλο και να μην θιγούν οι ίδιοι… Αυτοί οι δεύτεροι είναι και οι ποιο θλιβεροί… Φαίνεται δεν ξέρουν ότι το φίδι απλά το ταΐζεις μέχρι να έρθει η σειρά σου…

Δυο λαμπρές σειρές κλασικής ξένης πεζογραφίας

γράφει ο Δημήτρης Φύσσας

To ότι όλα τα μίντια (φυσικά, ηλεκτρονικά, οπτικοακουστικά) κατακλύζονται από αφιερώματα στο βιβλίο τρεις ορισμένες περιόδους του χρόνου (τώρα, Πάσχα και καλοκαίρι) εμφανίζεται σε μια πρώτη ματιά  στοιχείο αρνητικό, γιατί δείχνει ότι η φιλαναγνωσία είναι μια τάση που χαρακτηρίζεται από έντονη εποχικότητα.

Σε μια δεύτερη ματιά, ωστόσο, η οπτική αλλάζει: ας πούμε, τ΄ αφιερώματα θα μπορούσαν να λείπουν ολωσδιόλου- ευτυχώς δε λείπουν θα μπορούσαν να περιορίζοντα μόνο στα μπεστ σέλερ- ευτυχώς δεν περιορίζονται θα μπορούσαν να στηρίζονται αποκλειστικά στα δελτία Τύπου των εκδοτών- κι όμως ένα ποσοστό δημοσιογράφων βιβλίου επιμένει να διαβάζει πρώτα και να παρουσιάζει μετά τέλος, όταν ο κόσμος των δυνητικών αναγνωστών/ωστριών  είναι γονατισμένος σε μεγάλο ποσοστό από τη φτώχεια είναι ακόμα πιο αναμενόμενο απ΄ ό,τι συνήθως να ψωνίζει βιβλία (για δώρο σε άλλους ή εις εαυτόν/ήν) σε γιορτές και σχόλες: τότε μπορεί ν’ αγοράσει και τότε έχει χρόνο και διάθεση να διαβάσει.

Ο/η δημοσιογράφος βιβλίου, σαν ενδιάμεσος μεταξύ των εκδοτών και των δυνητικών αναγνωστών έχει το μεγάλο πλεονέκτημα να διαβάζει δωρεάν  τα βιβλία που του στέλνουν οι εκδότες, είτε από μόνοι τους, είτε μετά από αίτημά το/της. Αν είναι φιλαναγνώστης/ώστρια (που, διάβολε, πρέπι να είναι, αφού κάνει αυτή τη δουλειά), αυτό αποτελεί ήδη ικανοποιητική αμοιβή. Η αμοιβή προσαυξάνεται, όταν, παρουσιάζοντας στους/στις  αναγνώστες/ώστριες τις επιλογές του/της, βλέπει με ικανοποίηση ότι αυτές έχουν απήχηση.

Μικρά πρόσωπα σε επαρχιακή πόλη.

Σε άκουσα να ειρωνεύεσαι. Είναι το στυλάκι που χρόνια τώρα φοράς. Ανύπαρκτο ή έστω μικρό, αναγνωρίζεις την ευγένεια μου, ό,τι δεν έχει κέντρο το πρόσωπό σου. Τη δόξα των "μεγάλων" ονομάτων ζηλεύεις. Των μεγάλων αριθμών. Νούμερα τα λένε στη γλώσσα σας. Μια εταιρεία τριών [αρ.3] αρχικών τα μετράει. Από τις ανακοινώσεις της κρέμεσαι, αναγνωρίσεις την κοσμιότητα της έκφρασής μου. Ξέρεις καλά και το καλλιεργείς καλύτερα. Λαϊκισμός το όχημα σου. Με ισχυρές δόσεις τοπικισμού. Να ευφραίνονται τα αυτιά των πρωϊνών σου ακροατών. Τους κλείνεις τα μάτια, τον καθρέπτη να ξεχνούν και να αρνούνται. Φοβάσαι. Αν δουν κατάματα το είδωλο τους θα σε αναγνωρίσουν. Θα είναι αυτό το πρώτο βήμα της απόρριψης. [πρώην καθημερινή πρωϊνή ραδιοφωνική εκμπομπή σε τοπικό σταθμό. Είχε μεγάλο σουξέ...]

Σε διάβασα. Μόνο κακό για σένα, δημοσιογράφε της μιας πηγής,σε διαβάζω κάθε μέρα, ελεύθερα, κατηγόρησέ με για επαγγελματική διαστροφή. Έγραφες, μια εβδομάδα τώρα για την εκδήλωση, το χώρο, τους διοργανωτές, τον οικοδεσπότη, τους συμμετέχοντες. Δεν με ξάφνιασες. Μια εκδήλωση τόσο σημαντική, μια μοναδική στιγμή για την πόλη και τον πολιτισμό ήταν αδύνατον να την θάψεις. Βρήκες τον τρόπο. Το τάλαντο δεν κρύβεται. Έθαψες τον κεντρικό ομιλητή! Κουψούρεψες το δελτίο τύπου, του άλλαξες και τίτλο τρομάρα σου, έκαμες "γλέντι" τη "γιορτή", εκεί σε οδήγησε η αισθητική σου και οι αναγνώστες σου κι εγώ μαζί τους μείναμε με την απορία: "Μα αυτός ο έρμος ο... κεντρικός ομιλητής δεν βρήκε δυό λόγια να πει στην εκδήλωση που ήταν οικοδεσπότης." Αχ καημένε! Την επόμενη φορά θα ξέρει τις λέξεις που θολώνουν τα κομματικά σου γυαλιά και θα τις αποφεύγει: "Ευρώπη", "Ευρωπαίος πολίτης", "συνύπαρξη και δημιουργία", "διαφορετικότητα", "Άλλος". Συνέχισε έτσι. Στην ελεύθερη σου πτώση θα συναντήσεις τον εαυτό σου. [καθημερινή εφημερίδα της πόλης σε σχήμα ταμπλόϊντ]

Τρίχες κατσαρές και επικίνδυνες...

Δύο θέματα απασχόλησαν τα ΜΜΕ και κατ` επέκταση την κοινή γνώμη, την εβδομάδα που μόλις μας αφήνει. Η απαγόρευση της αλιείας,  μετά από απόφαση της αρμόδιας Διεύθυνσης του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης και η συμφωνία των μόνιμων αντιπροσώπων των 28 κρατών μελών της ΕΕ για τα "μεταλλαγμένα". 

Δύο διαφορετικές περιπτώσεις, οι οποίες όμως συναντήθηκαν με την παραπληροφόρηση και την ιδεοληψία. Έτσι, έφτασαν στον αναγνώστη, στον τηλεθεατή, στον πολίτη διαστρεβλωμένες. 

Ας δούμε την κάθε είδηση χωριστά, αρχίζοντας από το ...τέλος.