[πρόταση]: διαβάστε το κείμενο συνοδεία -όποιας εκτέλεσης προτιμάτε- την "Ωδή της Χαράς"
Α.ΣΤΕΓΟΣ
γράφει η Αριστέα Πλεύρη
Χρόνια το κουβεντιάζουμε. Στις ταβέρνες, στα καφέ, στους κυριακάτικους
περιπάτους, στις βραδινές συνάξεις στα σπίτια. "Αυτή η πόλη δεν μας αξίζει", λέμε, συχνά με θυμό και συχνότερα με
απογοήτευση. Δεν αξίζει ούτε σε μας, ούτε στην ιστορία της. Οι μεγαλύτεροι
αναπολούν κουβέντες και γεγονότα -τον Δημήτρη Μητρόπουλο
να παίζει έργα του Λευτέρη Αλεξίου. Κάποιοι ανακαλούμε στη μνήμη μας Αυγουστιάτικα φεγγάρια με τον Αλβιν Εϊλι, τη
Γκίζελα Μάι και το Μπερλίν Ανσάμπλ. Αναζητούμε την εποχή της έκθεσης του Γκρέκο
που εμπνεύστηκε ο Νίκος Γιανναδάκης. Νοσταλγούμε τις βόλτες στη ζωντανή ύπαιθρο
με τα ζηλευτά προϊόντα. Και οι νεότεροι, γκρινιάζουν: Πόλη βρώμικη, με
κυκλοφοριακό χάος, χωρίς πολιτισμό, χωρίς προοπτική, χωρίς κοινωνική πολιτική,
αφιλόξενη και για τους ίδιους τους δημότες της.
Δεν είναι αυτό το Ηράκλειο της βαριάς του κληρονομιάς, το Ηράκλειο της
Κρητικής Σχολής Αγιογραφίας, δεν είναι το πνευματικό Ηράκλειο της εποχής του
Καζαντζάκη, των Αλεξίου, της Αρχαιολογικής
Εταιρείας του Χατζιδάκι και του Ξανθουδίδη, του Παρλαμά. Σήμερα το Ηράκλειο
είναι μια πολιτεία που έχει γυρίσει την πλάτη της στις ένδοξες εποχές της,
αλλοτριωμένη, χωρίς όραμα, χωρίς ψυχή, με μια πρόχειρη εργολαβίστικη πρακτική
που προσπαθεί να μας πείσει πως κάτι κάνει. Και μεις, αριστεροί, δεξιοί, αδιάφοροι και απολιτίκ, δημότες
πάντως της ίδιας πόλης, προσπαθούμε κατασκευάζοντας επιχειρήματα να
αποποιηθούμε τις ευθύνες μας.
