Για τον αγώνα τον καλόν...

"Δεν είσαι βέβαιος αν είχες ακολουθήσει τις συμβουλές της Ρόζας, αλλά είσαι βέβαιος πως είχες ακολουθήσει τον κανόνα, που συ ο ίδιος είχες επιβάλει στον εαυτό σου, κάθε φορά δηλαδή που βρίσκεσαι σε δίλημμα περί του πρακτέου, να επιλέγεις ό,τι είναι δυσκολότερο". 

Χρίστος Ρουμελιωτάκης 

ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΥΦΑΛΩΝ ΟΠΛΩΝ ΔΟΚΙΜΙΟ ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑΣ

εκδόσεις Τυπωθήτω Αθήνα 2009 [σελ. 33]

"Αν ρωτήσεις, στην Ελλάδα, ποιες είναι οι υποχρεώσεις, που έχουμε απέναντι στην Ευρώπη, δεν θα σου απαντήσει κ α ν ε ί ς".  Είναι χαρακτηριστική αυτή η φράση της κ. Αρβελέρ, για τον τρόπο που οι Έλληνες βλέπουν την Ευρώπη και κατά απόλυτη συνέπεια  οι Ευρωπαίοι πολίτες κοιτάζουν την Ελλάδα. Μια στρεβλή σχέση, μια συμμαχία χωρίς αμοιβαιότητα, μια διαρκής προσπάθεια απομύζησης... 

Στο σαθρό αρχαιοελληνικό παρελθόν αναπτύχθηκε -"όλοι μας χρωστάνε"- έντεχνα καλλιεργήθηκε από τον λαϊκισμό των ελληνικών κυβερνήσεων.

Ο λόγος χάνεται στην επίκληση του...πολιτισμού, σε κάτι βελανίδια, πάντα οι άλλοι είναι κουτόφραγκοι. Εμείς ο λαός ο περιούσιος, Ακρόπολες και Παρθενώνες, χαμένες Καρυάτιδες. Χαμένες ευκαιρίες και κακομοίρηδες. "Κωλοέλληνες" -ας θυμηθούμε και τον ώριμο Σαββόπουλο, όσο κι αν ενοχλεί... Είναι μια αλήθεια. Χαμένα προγράμματα, καταδίκες και καταδίκες για το "όλα τα κιλά όλα τα λεφτά", για τα απορρίμματα, για το αντιρατσιστικό. Χρήματα που έκαναν φτερά, χρήματα που έγιναν κυβικά, έλεγχος ανύπαρκτος, κράτος ανυπόληπτο.

Σε αυτό το βούρκο ευδοκιμούν παπάδες, αετονύχιδες, μαυραγορίτες, ο κ. Νικολόπουλος, νταήδες του βουνού και του λόγγου. Ψεκασμένοι και ανθρωπάκια. "Αντάρτες της πορδής με τα λεφτά του μπαμπά"... 

Μια ώθηση απαιτείται. Μια έμπνευση. Ένα καινούργιο όραμα. Πάνω από το διχασμό. Ένα μέτωπο λογικής. Με τα μάτια στραμένα στην Ευρώπη. Με τις πράξεις, τις καθημερινές, τις μικρές, να έχουν σαφή προσανατολισμό στην πολιτική της ενοποίηση. Μια μικρή μειοψηφία ας αναλάβει ξανά τις ευθύνες της. 

Με το ΝΑΙ προχωρά ο κόσμος. Ναι! για τον αγώνα τον καλόν...

Υπέρ του ΝΑΙ

Διακήρυξη υπέρ του ΝΑΙ συνυπογράφουν μέλη

 του «Ρήγα Φεραίου» και του «Δημοκρατικού Αγώνα», 

τονίζοντας ότι "το ΝΑΙ σημαίνει πάνω απ' όλα στήριξη της Δημοκρατίας".  

Είναι σημαντικό για τη συλλογική  μνήμη 

και συγκινητικό για τον καθένα και καθεμιά προσωπικά 

να σμίγεις ξανά με συντρόφους και συντρόφισσες της πρώτης νιότης.

Όλοι εμείς, παλιά μέλη του «Ρήγα Φεραίου» και του «Δημοκρατικού Αγώνα» από τα χρόνια της δικτατορίας και της μεταπολίτευσης, που συνεχίζουμε να συμμετέχουμε στη δημόσια ζωή, δηλώνουμε με έμφαση ότι, σε όποιο χώρο κι αν βρισκόμαστε σήμερα, συνεχίζουν να μας εμπνέουν οι επιλογές εκείνων των χρόνων για την απόλυτη αξία της δημοκρατίας και τον ευρωπαϊκό δρόμο της Ελλάδας, καθώς και η πίστη στις αξίες του ευρωπαϊκού διαφωτισμού και των αγώνων για κοινωνική δικαιοσύνη.

Δηλώνουμε ως εκ τούτου πως σημερινές επιλογές που μας απομονώνουν από την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας και τις δημοκρατικές παραδόσεις του ευρωπαϊκού χώρου, όπου ανήκουμε, μας βρίσκουν ριζικά αντίθετους και αντίθετες.

Υποστηρίζουμε το ΝΑΙ, πιστεύοντας ότι δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τη διάσωση της οικονομίας, για τη διασφάλιση στοιχειώδους δικτύου ασφαλείας για τους ασθενέστερους και τους μετανάστες. Ανησυχούμε με τις παρεκκλίσεις από τις αρχές της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, με τις απροκάλυπτες παρεμβάσεις της πολιτείας στη διαμόρφωση της κοινής γνώμης.

Το ΝΑΙ για μας σημαίνει πάνω από όλα και στήριξη της δημοκρατίας, της ευρωπαϊκής ταυτότητας κι ενός καλύτερου αύριο για την Ελλάδα.

Υπογράφουν οι: 

Ένα ΝΑΙ για την Ελπίδα

γράφει ο Γρηγόρης Τσιούκας

Στις εκλογές της 25^ης Ιανουαρίου 2015 ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού λαού, κουρασμένο από 5 χρόνια επίπονης προσπάθειας για την αποφυγή κατάρρευσης της χώρας, πίστεψε ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός και ο ΣΥΡΙΖΑ έφερναν επιτέλους την ελπίδα. Μια ελπίδα για το τέρμα της λιτότητας, μια ελπίδα για μια άλλη πολιτική με περισσότερη ευαισθησία, σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Δυστυχώς η διαχείριση αυτής της ελπίδας από την κυβέρνηση Τσίπρα/Καμμένου με υπουργό Οικονομικών τον κ. Βαρουφάκη κατέληξε σε αδιέξοδο. Οι διαπραγματεύσεις με τους «θεσμούς» όχι μόνο δεν επιβεβαίωσαν τους εμπνευστές της συγκρουσιακής διαπραγμάτευσης, αλλά οδήγησαν σε προτάσεις πολιτικής, ακόμη και εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, οι οποίες ήταν όχι απλώς δυσβάστακτες, αλλά δεν είχαν και καμία σχέση με το προεκλογικό πρόγραμμα (της Θεσσαλονίκης) του ΣΥΡΙΖΑ.

Ερώτημα εμφυλίου πολέμου

 

συνέντευξη Τίτου Πατρίκιου

Κυριακή, 28.06.2015, 

στον ΒΗΜΑ fm και στον Νίκο Θρασυβούλου

Νίκος Θρασυβούλου: Πως ακριβώς βλέπετε αυτό που βιώνουμε;

Τίτος Πατρίκος: «Σκέπτομαι τη λειτουργία των δημοψηφισμάτων και λέω ότι όταν προκαλούνται από αίτημα του λαού, μπορεί να είναι θετικά. Όπως για παράδειγμα το δημοψήφισμα για το διαζύγιο που έγινε πριν από χρόνια στην Ιταλία. Το διαζύγιο ήταν ανύπαρκτο και  καθιερώθηκε μετά την καταφατική ψήφο των Ιταλών σε αυτό το ερώτημα. Ή πρόσφατα στην Ιρλανδία το δημοψήφισμα για τους γάμους των ομοφυλοφίλων.

Από την άλλη πλευρά βλέπω ότι τα δημοψηφίσματα που προκαλούν οι ίδιες οι κυβερνήσεις , αποβλέπουν στην ισχυροποίηση και μονιμοποίηση των κυβερνήσεων και οδηγούν στην καταστροφή. Ο Ναπολέων Βοναπάρτης, ανιψιός του μεγάλου, αυτόν που είπαν μικρό μετά , είχε εκλεγεί πρόεδρος της δημοκρατίας μετά την επανάσταση του 1848. Ο ίδιος κάνει δημοψήφισμα που τον κάνει αυτοκράτορα. Και οδηγεί τη Γαλλία στην καταστροφή του Γαλλογερμανικού πολέμου του 1870. Να ένα κυβερνητικό δημοψήφισμα που οδηγεί στην καταστροφή.