Υπάρχουν μέρες που και το μέσα μας άδειο είναι..

 

Χωρίς τις όποιες δεσμεύσεις του παρελθόντος, στο αδυσώπητο παρόν και με μια ρωγμή στο όνειρο, διάβασα ξανά το τελευταίο βιβλίου του Στρατή Τσίρκα «Η χαμένη Άνοιξη». Διάβασα επίσης πολλά κείμενα που έχουν ήδη γραφτεί για το βιβλίο. Το παρακάτω κείμενο φωτίζει πλευρές μόνο του έργου. Δεν έχει καμιά άλλη φιλοδοξία. Στους μίζερους καιρούς μας είναι ακριβή η ομορφιά και αναγκαία η επιστροφή στις ρίζες. Με νέα εργαλεία στις λιγοστές αποσκευές μας.

Σπαράγματα πάνω στο μυθιστόρημα «Η Χαμένη Άνοιξη»

επιμέλεια Αντώνης Ν. Χελιδώνης

 

Tο εμβληματικό λογοτεχνικό έργο για τα Ιουλιανά είναι το μυθιστόρημα του Στρατή Τσίρκα «Η χαμένη άνοιξη» (1976). Μιά οριζόντια τομή στον κορμό του ιστορικού χρόνου: Η Αποστασία, ο εξαναγκασμός του Παπανδρέου σε παραίτηση, οι δυσχέρειες και τ' αδιέξοδα της Αριστεράς. Χαρακτηριστικό είναι ότι η πλοκή του έργου εκτυλίσσεται από τις 4 Ιουλίου έως τις 23 Ιουλίου 1965, που είναι η μέρα της ταφής του Σωτήρη Πέτρουλα.

« ...με ξύπνησε το κουδούνι της πόρτας. Άνοιξα, ήταν η Ματθίλδη ναι, όμως αγνώριστη. Κάτασπρη σαν πανί, αχτένιστη, με ασάλευτα μάτια έκανε μερικά βήματα, στάθηκε και είπε δισταχτικά: "Σκότωσαν το Σωτήρη". Την πήρα στην αγκαλιά μου, την κάθισα στο κρεβάτι. Έφερα βρεγμένη πετσέτα και της σκούπισα το πρόσωπο από τις καπνιές και τον ιδρώτα, της έστρωσα τα μαλλιά, της έδωσα να πιει νερό."Ποιο Σωτήρη;" ρώτησα. "Τον Πέτρουλα. Πάει το παλικάρι, το φάγανε οι δήμιοι." Μια συμμαθήτρια της Χρύσας λέει πως άκουσε τον αξιωματικό, πάνω στο θωρακισμένο, να διατάζει τον πυροβολητή που σκόπευε με το κανονάκι των δακρυγόνων: "Κατέβασέ μου αυτόν τον ψηλό με το πράσινο". Ο Σωτήρης είχε σκαρφαλώσει στο σηματοδότη της διασταύρωσης Σταδίου και Λαδά κι απ' εκεί πάνω φώναζε συνθήματα. Τώρα πάει» [σελ.237]

Είναι χωρισμένο σε δύο μέρη:

Α΄ΩΡΟΣΚΟΠΙΟ [δώδεκα κεφάλαια] Η πρόβλεψη των άστρων και moto: Αν μπορούσες να ξέρεις πως αρχίνισαν όλα τούτα ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΝΥΚΤΕΣ, 1970

Β΄ΚΛΕΨΥΔΡΑ [οκτώ κεφάλαια] Εργαλείο μέτρησης χρόνου και moto: «…Αιώνες φαρμάκι` γενιές φαρμάκι». «Γραμμή!» αντιλάλησε αδιάφορος ο τιμονιέρης. Γιώργος Σεφέρης Οι γάτες τα`Αι-Νικόλα, 5.2.69

ΘΕΜΑ: Ιούλιος 1965. Στο βιβλίο αυτό υπάρχουν δυό και περισσότερες ιστορίες αγάπης, το κύριο θέμα του, ωστόσο, είναι η συνειδητοποίηση των πρωταγωνιστών του σε μια κρίσιμη ώρα του τόπου, μέσα από την οδύσσεια μιας ερωτικής αναζήτησης. «Οποιος διαλέγει την άρνηση και τον πεσιμισμό βγαίνει κερδισμένος στις προβλέψεις και χαμένος στη ζωή του». [σελ. 227]

Ο μικρός πρίγκιπας: ιστορία τέταρτη

Αξία έχει να ανακαλύπτεις τα πιο παράξενα πράγματα. Ή να τα δημιουργείς, δηλαδή να αναπλάθεις την πραγματικότητα. Καταργώντας την.

 Ο Μικρός Πρίγκιπας:  ιστορία τέταρτη. Έτσι, στον εαυτό μας βάζουμε..."υποχρεώσεις". 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

η ιστορία: 

Ο μικρός πρίγκιπας: ιστορία τρίτη

στη φίλη Χριστίνα Π. 

Χωρισμός
Λίγα δάκρυα 
χύθηκαν
Ούτε μια σταγόνα αίμα. 


Ο Μικρός Πρίγκιπας:  ιστορία τρίτη. Έτσι, στον εαυτό μας βάζουμε..."υποχρεώσεις". 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

   

Ο μικρός πρίγκιπας: ιστορία δεύτερη

Είχε βάλει στη ζωή της τον Μικρό Πρίγκιπα.

Ταξίδευε μαζί του και τα χέρια της αγκάλιαζαν τις ιστορίες του... Έβαζε χρώματα στις λέξεις και εκείνες "έφευγαν" με τ` άρωμα της... Μοιράστηκαν αυτήν την ιστορία -στο προχθεσινό τους ραντεβού. 

Εκείνη διάβαζε, ο ίδιος έβλεπε τον ήλιο να δύει. Στα υγρά της μάτια!

Ο Μικρός Πρίγκιπας:  ιστορία δεύτερη. Έτσι, στον εαυτό μας βάζουμε..."υποχρεώσεις". 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Ο άφατος πόνος της τρομοκρατίας...

Σαν σήμερα το 2010 "επαναστάτες" ή προβοκάτορες, όπως εύστοχα είχε τότε γραφτεί, δολοφόνησαν τρεις πολίτες εργαζόμενους στη Μαρφίν. Η πραγματικότητά μας σκιάζεται από αναπάντητα ερωτήματα και ερωτηματικά. Οι νέκροι ξεχάστηκαν αμέσως. Σήμερα δεν έγιναν  διαδηλώσεις, δεν έκαναν δηλώσεις... Είναι  ένα πένθιμο γεγονός, δεν "πούλησε" ως ηρωϊκό και ξεχάστηκε...  

Στην μνήμη των τριών νεκρών, ένα κείμενό μου γραμμένο την Τετάρτη 5 Μαϊου 2010. Μια μέρα που κάποιοι δεν θα ξεχάσουν ποτέ. 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Η χαμένη Άνοιξη

Διατρέχει τις σελίδες του παγκόσμιου ιστού [θα γράψει κάποτε και γι` αυτό] φροντίζει και ανταμώνει φίλους σημαντικούς. Τον Π.Π. τον γνώρισε στα χρόνια της Σαλονίκης. Τον Μ.Κ. μέσα από τα βιβλία και τα κείμενά του. Μια ενδιαφέρουσα "συζήτηση" τους και μια δική του ανάγκη να θυμάται, τον οδήγησε σε ένα παλιότερό του κείμενο... Συμπληρώθηκαν άλλωστε τέσσερα χρόνια χωρίς τον Μπάμπη Λυκούδη...

Διάβαζε ξανά τη ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ... Σε μια ακόμη ανάγνωση, επιχειρούσε να συνoμιλήσει με τον Τσίρκα και με την εποχή. Εκείνη την  γεμάτη, την πλούσια εποχή για την Ελλάδα. Διέτρεχε τις σελίδες να καλύψει τα δικά του αδιέξοδα. Κάθε φορά -την κάθε φορά έβρισκε νέες απαντήσεις στα ερωτήματα που έθετε. 

Ο μικρός πρίγκιπας: μια πρώτη ιστορία...

[...] Είχε εξασκηθεί σε μια δυσπρόσιτη διαδρομή:  από εδώ ως τα μάτια της. Με δυσκολία ανηφόριζε, έχανε συχνά τα παλιά πατήματα, μα ίσως να μην μπορούσαν να τον βοηθήσουν στο ελάχιστο.  Η  διαδρομή ήταν - είναι - εκεί. Μια εικόνα, μια λέξη, ένα βήμα  άμετρο μπροστά του. Άφηνε τις μέρες να κυλούν, τις νύκτες έμενε μόνος και κάπου εκεί σε ένα τρυφερό ενδιάμεσο ξεκίναγε στιγμή τη στιγμή. Ξεκίναγε χωρίς αποσκευές ταξίδι στα μάτια της. Έμπλεκε σε κλαδιά, χανόταν στις φυλλωσιές της και αρώματα τον αποπροσανατόλιζαν.

Χωρίς πυξίδα ...ψηλαφώντας άγνωστα περάσματα γύρναγε πάλι και πάλι πίσω.

Ο Μικρός Πρίγκιπας: Μια πρώτη ιστορία. Έτσι, στον εαυτό μας βάζουμε..."υποχρεώσεις".

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Υστερόγραφο

Οι "ΑΚΥΒΕΡΝΗΤΕΣ ΠΟΛΙΤΕΙΕΣ", η "ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ" τα διηγήματα και τα ποιήματα του συνθέτουν μαζί με τις μελέτες και τις μεταφράσεις του ένα τεράστιο έργο. Ένα έργο που υμνήθηκε, πολεμήθηκε, αγαπήθηκε και εξακολουθεί να διαβάζεται. Εξακολουθεί να προκαλεί νέες συζητήσεις. Όπως τα κλασικά έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας. 

Για τον Στρατή Τσίρκα ο λόγος. Το "τετράδιο εξόδου" δημοσιεύει το Υστερόγραφο του, από τα Ημερολόγια της Τριλογίας στο οποίο απαντά με μοναδικό τρόπο στην ερώτηση "Ποιό είναι το Ανθρωπάκι;"

Παρακολουθώ εδώ και ένα μήνα ένα σεμινάριο δημιουργικής γραφής [γίνονται εδώ και χρόνια ενδιαφέροντα και ζωογόνα πράγματα στην πόλη.] Αν έχω καταλάβει καλά, βρισκόμαστε στο κεφάλαιο "κατασκευής" του ήρωα... Ο Τσίρκας ξεδιπλώνει  με εξαιρετικό τρόπο τους χαρακτήρες και τα στοιχεία που τον βοήθησαν να συνθέσει έναν από τους ήρωες της τριλογίας του. 

Συμμετέχω - μια σπείρα που απλώνεται- τα τελευταία 32 χρόνια στην ιστορία της ανανεωτικής αριστεράς στην Ελλάδα. Ένα στοιχείο του δικού μου βιογραφικού. Ο Τσίρκας απαντά με αιχμηρό και σαφή λόγο για τη μήτρα που γεννά... ανθρωπάκια στα κόμματα της αριστεράς...

Η ομίχλη καλύπτει...

Με αφορμή την ταινία In the Fog, που είδαμε στο Θερινό Δημοτικό Κινηματογράφο "ΒΗΘΛΕΕΜ", γράφω δύο σκέψεις... Ζωή μέσα στον πόλεμο, νεκρός σε μια ημιθανή κοινωνία. [Α.ΣΤΕΓΟΣ]

...στους νέους δύσκολους καιρούς

Διαβάζω Νίκο Μπίστη στο protagon. 

Εκείνος -σύντροφος μου από τα χρόνια του ΚΚΕ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΥ και λίγα χρόνια μεγαλύτερος- θυμήθηκε τον Ηλιού, τον Γιάνναρο... Τα γεγονότα και τα πρόσωπα. Το άρθρο του - ίσως το καλύτερο μέχρι το επόμενό του- φανέρωσε μπροστά μου σελίδες από την Χαμένη Άνοιξη. Τις σελίδες του Αντρέα... [έχω τώρα πια μια ιδιόμορφη σχέση με αυτό το βιβλίο. Τη μια φορά διαβάζω τις σελίδες Εκείνης, την άλλη τις σελίδες του πρωταγωνιστή...]

Σήμερα στάθηκα εδώ: