Θύματα τυφλής βίας

Έγραφα τότε σε μια εξαιρετική αλλά δυστυχώς βραχύβια προσπάθεια. Στην εφημερίδα FREEVOX. Ο εκδότης είχε ζητήσει να φτιάξουμε ένα "πράσινο" φύλλο. Για την οικολογία, το περιβάλλον, τα κινήματα... Ήταν Μάϊος του 2010.

[..]Η κίνηση όμως των γεγονότων μ` αναγκάζει ν` αλλάξω. Η νέα τραγωδία κάλυψε την ελπίδα. Εκδίκηση με βία, αθώοι νεκροί παντού. Τρεις νέοι άνθρωποι νεκροί, από χέρι που όπλισε ο θυμός. Ο καθημερινός φασισμός. Ο  άφατος πόνος της τρομοκρατίας με κυριαρχεί. Η σκέψη βρίσκεται στους νέους νεκρούς αυτής της παράλογης εποχής. Μάταια προσπαθώ. Μένω για να αναμετρηθώ με τις δικές μου ευθύνες. Η πραγματικότητα με φέρνει πρόσωπο με τον πόνο[...]

Έστειλα, τότε, αυτό το λειψό σημείωμα και έναν πίνακα του Kazimir Malevich, μια μαύρη σελίδα σε ένα "πράσινο τεύχος"

Πέντε χρόνια μετά, η μνήμη αντιστέκεται. Οι τρεις νεκροί της ΜARFIN, η Αγγελική, η Παρασκευή και ο Επαμεινώνδας βρίσκονται δίπλα στον Αλέξανδρο, τον Παύλο, τον Θάνο.

Black Square (oil on canvas) by Kazimir Malevich, c. 1923, from the State Russian Museum, St. Petersburg.

Όχι άλλες ανθρώπινες απώλειες για "θεϊκή" ευθιξία!

Η Ένωση Αθέων εκφράζει βαθιά θλίψη και απερίφραστη καταδίκη για την τρομοκρατική επίθεση ακραίων ισλαμιστών στη σατιρική εφημερίδα Charlie Hebdo στο Παρίσι. Το κενό που αφήνουν οι ιστορικοί σκιτσογράφοι της εφημερίδας είναι δυσαναπλήρωτο, και το θάρρος με το οποίο συνέχιζαν μέχρι σήμερα, παρά τις απειλές, αξιοθαύμαστο και υποδειγματικό.

Ευχόμαστε η απώλειά τους να είναι η τελευταία που οφείλεται στον τυφλό παραλογισμό του θρησκευτικού φανατισμού και να αποτελέσει αφορμή για αναγνώριση επιτέλους των κινδύνων που ελλοχεύουν από την καλλιέργεια και υπόθαλψή του.

Θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε εναντίον του περισσότερο επίμονα, αντιτάσσοντας τον Ορθό Λόγο και υπερασπιζόμενοι/ες τα Ανθρώπινα Δικαιώματα όπως αυτό της Ελευθερίας της Γνώμης και της Έκφρασης.

Η μισαλλοδοξία δεν μας φοβίζει, είμαστε όλες και όλοι Charlie Hebdo.

Ο Πέτρος Ινιωτάκης στη χώρα της σκοτεινής βίας

γράφει ο Οδυσσέας Σγουρός

Ο Μιτεράν έλεγε το 1987 πως η Πολιτική είναι ο χειρισμός των συμβόλων...Ο Βάλτερ Μπένζαμιν έγραψε -πολύ νωρίτερα- στη διάρκεια του μεσοπολέμου το βιβλίο "Για μια κριτική της βίας", προαναγγέλοντας προφητικά την επικράτηση των σκοτεινών ενστίκτων της βαρβαρότητας λίγο πριν το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο που άνοιξε ορθάνοιχτα τις πόρτες της κόλασης για εκατομμύρια αθώους...

Ο Πέτρος Ινιωτάκης, Αντιδήμαρχος Ηρακλείου και Πρόεδρος του ΤΕΕ-ΤΑΚ για δυο θητείες, ακριβός φίλος και εταίρος σε κοινούς αγώνες, δέχτηκε δολοφονική επίθεση την προηγούμενη Τρίτη 25.11.2014, στο Ηράκλειο από άγνωστους... Κρυμμένους στο σκοτάδι της ανωνυμίας και των πρωτόγονων φυσικών τους ενστίκτων...Η πράξη αυτή εκφράζει με τον πιο ευθύ τρόπο το αποκρουστικό πρόσωπο της βαρβαρότητας που σαρώνει πολλές από τις εκφράσεις της καθημερινής μας συνθήκης...

Το Σεπτέμβρη του 1943, στη μαρτυρική Βιάννο το σπίτι των Ινιωτάκηδων είχε χαραγμένους τέσσερις σταυρούς στην εξώπορτα... Τόσοι ήταν εκείνοι που εκτέλεσαν από την οικογένεια, οι ναζί εγκληματίες που παριστάνοντας τους στρατιώτες της Βέρμαχτ κατέστρεψαν τα βιαννίτικα χωριά, σκοτώνοντας 492 αθώους και τραυματίζοντας δια βίου τις ψυχές όλων ...Είχαν εντολή υπογεγραμμένη από ένα κτήνος ,το γερμανό "στρατιωτικό" διοικητή της Κρήτης Φ.Μίλερ, ένα κοινό ποινικό δολοφόνο... Υπήρχε όμως μια ουσιώδης διαφορά...Τα ναζιστικά καθάρματα φορούσαν στολές με τη σβάστικα και έδρασαν στο φως της μέρας...Η βία τους τότε ήταν απλωμένη παντού στην Ευρώπη... Το Κακό είχε καταστεί κοινότοπο...Όσα τερατώδη συνέβησαν εκείνα τα μαύρα χρόνια του πολέμου και της κατοχικής αυθαιρεσίας, είναι γεγονότα που οι εμπνευστές τους δεν απέκρυψαν ποτέ, έστω κι αν δεν αποζημίωσαν ποτέ κανένα...

Αυτό που έγινε στο Ηράκλειο, με θύμα τον Πέτρο, εκφράζει με τον πιο ακραίο τρόπο, τη δημουργία ενός κλίματος φόβου και "συμμόρφωσης" που επέλεξαν κάποιοι καλυμμένοι στο σκοτάδι για να τρομοκρατήσουν όποιον έχει το θάρρος να διατυπώνει ένα καθαρό και διαφορετικό λόγο και να υπερασπίζεται τη συμμετοχή και τις αξίες μιας ανοικτής και δημοκρατικής κοινωνίας...Που δεν έχει βέβαια καμιά σχέση με τα σκοτεινά κίνητρα και τις πρακτικές των συμφερόντων που θέλουν να επιβάλλουν τις προτιμήσεις τους με απειλές ή σωματική βία...

Ο Πέτρος Ινιωτάκης υπήρξε θύμα μιας επίθεσης που στρέφεται εναντίον εκείνων που ζουν στο φως και παλεύουν με ανοικτό βλέμμα προς όλους για το αναφαίρετο δικαίωμα κάθε Πολίτη να εκφράζεται ελεύθερα και να να μην υποκύπτει σε σκοπιμότητες και φανερές ή σκοτεινές μεθοδεύσεις...Το Ηράκλειο, πρέπει να δείξει πως είναι η ιστορική πρωτεύουσα της Κρήτης που κοιτάζει στο μέλλον και δεν μπορεί να εκτρέφει ή να ανέχεται εκείνους που επιθυμούν να τη μεταμορφώσουν σε "πόλη των παρανόμων"...Πέτρο κουράγιο,είμαστε όλοι δίπλα σου...Σήμερα είμαστε όλοι "Ινιωτάκηδες"...

φωτ. Το σπίτι των Ινιωτάκηδων στη μαρτυρική Βιάννο μετά το πέρασμα των ναζιστικών καθαρμάτων την Κατοχή

Βασανιστικό ερώτημα...

Γράφει ο φίλος Γρηγόρης Βαλλιανάτος, στην προσωπική του σελίδα στο fb: "...φιλελέφτερος είναι εκείνος που δεν μετανιώνει που στα μικράτα του στήριξε με κάθε μέσο το δικαίωμα του Νίκου Μαζιώτη να είναι αντιρρησίας συνείδησης!".

Γύρισα πίσω πολλά χρόνια και άνοιξα το ημερολόγιο του 1993...

Παρασκευή 15 Ιανουαρίου

...

12:00: στο 424 στρατιωτικό νοσοκομείο για τον Νίκο Μαζιώτη.

" Νίκος Μαζιώτης... Γαμιέται ο Στρατός

Ολικός αρνητής Στράτευσης. Ζήτω η Αναρχία.

Ζήτω η Κοινωνική Επανάσταση. Κάτω το Κράτος.

Αυτοδιαχειριζόμενες Κομμούνες.

10/1/93 46η ημέρα Απεργίας.

ΥΓ. σ`Αγαπώ."[1]

....

Κλείνω το ημερολόγιο. Δεκαεννέα ολόκληρα χρόνια. Ως γραμματέας της νεολαίας Θεσσαλονίκης του ΣΥΝ είχα χρεωθεί να την εκπροσωπήσω στην επιτροπή για την υπεράσπιση της ζωής του νεαρού αρνητή στράτευσης. Θυμάμαι έναν προς έναν τους φίλους και συντρόφους που βρέθηκαν εκείνη την ηλιόλουστη ημέρα του Γενάρη στο στρατιωτικό νοσοκομείο της πόλης. Δεν θα αναφέρω κανέναν... Θυμάμαι επίσης, είχα χρεωθεί -άγνωστος και νεολαίος- να "μεταφέρω" το δημοσιογραφικό μαγνητόφωνο εντός του δωματίου του απεργού πείνας... Το έκανα με επιτυχία... 

Έρχεται τώρα ξανά μπροστά στα μάτια μου η εικόνα του αφυδατωμένου Μαζιώτη... Αδύναμος και ανίκανος, από την εξαντλητική του απόφαση, έκαμε  με τεράστια δυσκολία το σήμα της νίκης και βυθίστηκε στην νάρκη του. Εμείς -η επιτροπή συμπαράστασης- κάναμε μια δήλωση στα τοπικά ΜΜΕ περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την υστέρηση της Ελλάδας στο ζήτημα της άρνησης στράτευσης σε σχέση με την υπόλοιπη Ευρώπη και κλείσαμε με την έκκληση να σωθεί η ζωή ενός νέου ανθρώπου, που υπερασπίσεται τα ιδανικά του... Τα καταφέραμε!

[...]

Τώρα με βασανίζει μόνο τούτο το ερώτημα: Πως μπορεί ένας ολικός αρνητής στράτευσης να νταραβερίζεται με τόσα όπλα;  Πως μπορεί... Με βασανίζει φρικτά...

 

[1] οι φράσεις αυτές ήταν εκείνη την ημέρα του Γενάρη του `93 καρφιτσωμένες πάνω από το κρεββάτι του Ν. Μαζιώτη, στο 424 της Θεσσαλονίκης

Ο άφατος πόνος της τρομοκρατίας...

Σαν σήμερα το 2010 "επαναστάτες" ή προβοκάτορες, όπως εύστοχα είχε τότε γραφτεί, δολοφόνησαν τρεις πολίτες εργαζόμενους στη Μαρφίν. Η πραγματικότητά μας σκιάζεται από αναπάντητα ερωτήματα και ερωτηματικά. Οι νέκροι ξεχάστηκαν αμέσως. Σήμερα δεν έγιναν  διαδηλώσεις, δεν έκαναν δηλώσεις... Είναι  ένα πένθιμο γεγονός, δεν "πούλησε" ως ηρωϊκό και ξεχάστηκε...  

Στην μνήμη των τριών νεκρών, ένα κείμενό μου γραμμένο την Τετάρτη 5 Μαϊου 2010. Μια μέρα που κάποιοι δεν θα ξεχάσουν ποτέ. 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

Ρέκβιεμ για έναν άγγελο [Ποιος θυμάται την Αnna Lindh;]

Ημέρα μνήμης η σημερινή. 

Οι χαμένες ζωές των θυμάτων στις ΗΠΑ. Η τρομοκρατία εκτελεί. 

Ο πρόεδρος Αλλιέντε. Η χαμένη δημοκρατία της Χιλής. 

Στο κείμενο, που ακολουθεί ο Μανόλης Σπανάκης [1] επαναφέρει στο προσκήνιο την πολιτική. Την πολιτική -όπως τη βιώσαμε στα χρόνια της αθωότητας - μακριά από ιδιοτέλειες και τακτικισμούς. Την πολιτική - ως μια νέα συλλογική και δημοκρατική διεύθυνση της κοινωνίας.

Ημέρα πυκνή στο χρόνο. Ζωτική παραμένει η ανάγκη του αγώνα της μνήμης ενάντια στη λήθη.

Α.ΣΤΕΓΟΣ   

Κάθε ιστορία θα έχει μια τραγική κατάληξη...

Πριν ένα περίπου χρόνο έγραφα "Μια ιστορία, δύο εκδοχές": 

Μάγεψε το κοινό με το κονσέρτο του ο… 17χρόνος σολίστας. Η τεχνική του και η δεξιοτεχνία του μνημονεύτηκαν στον τοπικό τύπο. Χαμόγελα και βραβεύσεις… Κρύφτηκαν  για λίγο – για πολύ – ο φόβος και ο ρατσισμός, ξεπεράστηκε η ζήλεια. Ο μικρός είναι αλβανικής καταγωγής… Με εξαιρετικές σπουδές στο βιολί… Και μια πορεία λαμπρή μπροστά του, στην νέα του πατρίδα. Την Ελλάδα.

Εκείνος έγινε πρωτοσέλιδο στις αθηναϊκές εφημερίδες. Όπως και η οικογένεια του. Η κραυγή του πατέρα του, το κλάμα της μάνας του. Κλάμα, πένθος ίδιο σε όλες τις γλώσσες του κόσμου… 15 χρονών: πρώτη είδηση στα μεγάλα ΜΜΕ της Ελλάδας – που δεν πρόλαβε να κάνει πατρίδα του… Πρώτη είδηση για το προσφυγόπουλο από το Αφγανιστάν… Πρώτη είδηση η δολοφονία του…

Σκεφτόταν και το προτείνει δημόσια τη διοργάνωση μιας μεγάλης διαδήλωσης ενάντια στην τρομοκρατία.! Εδώ στην πόλη του Ηρακλείου…Με επικεφαλής τον 17χρόνο σολίστα… 

και έκλεινα τη συνεργασία μου με την εφημερίδα FREEVOX [Απρίλιος 2010, τχ.25]

Σήμερα, χθες, φοβάμαι και αύριο... Κάθε ιστορία θα έχει μια τραγική κατάληξη...  Εκείνοι που διαχειρίζονται την εξουσία, επιλέγουν και επιβάλλουν μονόδρομους...