Το νέο αργεί, το παλιό πεθαίνει.
Ο κύκλος δεν υπάρχει. Ο κύκλος, μια ατοπία...
Μια φίλη δανείστηκε προχθές, τη χ α μ έ ν η ά ν ο ι ξ η [ αφού προηγούμενα επέστρεψε σε άριστη κατάσταση τ ο κ ι β ώ τ ι ο ].
Ξεσκόνισα μόνος, τη σκόνη του καλοκαιριού, χρόνος λιγοστός για μετακινήσεις. Ο χρόνος αφήνει τα σημάδια του, κάθε φορά και ένα άγχος:
τώρα μένω μόνος και τρέμω στην ιδέα μη ξεχάσω τα κλειδιά.
Χρόνος
λιγοστός για ματαιώσεις.
Μια
σπείρα τυλίγεται και ανοίγει, η δική μου ευτοπία. Την ακολουθώ πιστά ...
Καταφέρνοντας πολλαπλά πλήγματα στις βεβαιότητες τους ...
