Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λίνα πανταλέων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα λίνα πανταλέων. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015

Σελιδοδείκτης 12.10.2015

Σελιδοδείκτης 69ος

Λευτέρης Γιαννακουδάκης
Απολεσθέντα αντικείμενα
εκδόσεις Βιβλιοπωλείον της Εστίας
Αθήνα, 2006 

γράφει η κ. Λίνα Πανταλέων

Η ιστορία του παρέπαιε μεταξύ ζοφερής περιπέτειας και λογοτεχνίας του φανταστικού, αιφνίδιες ανατροπές δυναμίτιζαν υπογείως την ατμόσφαιρα που επιδίωκαν να υποβάλλουν, η γραφή του είχε νεύρο και ρυθμούς φρενήρεις, οι ιδέες του ήταν πρωτότυπες και εντυπωσιακός ο τρόπος ανάπτυξής τους, το αφήγημά του εν τέλει προοιωνιζόταν έναν συγγραφέα με σοβαρές αξιώσεις και ξεχωριστό ταμπεραμέντο. Συνεπώς δεν αποτελεί έκπληξη το ότι το δεύτερο βιβλίο του Λευτέρη Γιαννακουδάκη (γενν. 1972) μπορεί να συγκαταλεχθεί στα πιο ενδιαφέροντα της φετινής σοδειάς. Η μάλλον είναι ιδιαίτερα ευχάριστη και σπάνια έκπληξη, καθ ότι τελευταία τα πεζογραφικά πονήματα που ανταποκρίνονται στις προσδοκίες μιας αξιοπρόσεκτης πρώτης εμφάνισης ολοένα εκλείπουν. Ο Γιαννακουδάκης δεν βιάστηκε να επιβεβαιώσει εκ νέου τη λογοτεχνική του αρτίωση. Ισως η μειωμένη προσοχή που απέσπασε το «Τρέξε, μύγα, χτύπα το τζάμι» να μην ενθάρρυνε υπέρμετρους ενθουσιασμούς. Εξι χρόνια μετά, η πρόσφατη συλλογή διηγημάτων του φανερώνει τη δουλειά που έχει μεσολαβήσει, ως προς τα εκφραστικά του μέσα και πρωτίστως όσον αφορά την τιθάσευση της ασάφειας και του βεβιασμένου εντυπωσιασμού. Οι ανά χείρας ιστορίες εστιάζονται σε περιστατικά παράδοξα και συμπεριφορές ακραίες, μόνο για να υπογραμμίσουν πλαγίως την πεζότητα των καθημερινών συμβάντων, την ψυχοφθόρα επανάληψη συμβατικών συνηθειών, την κόπωση προσώπων νέων στην πλειονότητά τους, αλλά ήδη φθαρμένων από τις περιορισμένες επιλογές τους. Ο Γιαννακουδάκης αναμασά τις πιο κοινότοπες ανησυχίες, από το ψυχικό περιχαράκωμα, την καταπίεση των χρονικών ορίων, τον αιματηρό αγώνα καταξίωσης μέχρι το εφήμερο του έρωτα, τη μοναξιά και το ανικανοποίητο. Επειδή στοχεύει στην ανάδειξη της κοινοτοπίας, φροντίζει ώστε το αφηγηματικό του πλαίσιο να κινείται μεταξύ νοσηρού, μακάβριου και απίθανου, ενώ παράλληλα καθιστά αυτό το πλαίσιο ευπαθές σε διάρρηξη, προκειμένου να παραβιάζεται από την πλέον τετριμμένη πραγματικότητα.