Σελιδοδείκτης 59ος
Βύρων Λεοντάρης
ΨΥΧΟΣΤΑΣΙΑ
[ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1949-1976]
εκδόσεις ΥΨΙΛΟΝ, Αθήνα 2006
Ο Βύρων Λεοντάρης και η ενοχή της αθωότητας
γράφει ο Αλέξης ΖΗΡΑΣ
-Αθώο ξεκίνημα πού μ’ έφερες, πού μ’ έφερες[1]
Η ποίηση του Βύρωνα Λεοντάρη, σε
αρκετά σημεία της συμπορευόμενη με την ποίηση του Μανόλη Αναγνωστάκη αλλά και με την όψιμη, μετά το
1970, ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη, μας συνιστά μια από τις πιο εμβληματικές
λυρικές φωνές στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα. Ωστόσο, παρ’ ότι συμμερίζεται
έμμεσα τη βασική θέση του Αναγνωστάκη, διαπιστώνοντας ότι με τις συνθήκες αυτές
που επικράτησαν στον μεταπόλεμο δεν έχει νόημα η ποίηση, αφού κι αυτός λέει ότι
όντως στον σύγχρονο κόσμο «η τέχνη [είναι] ένας πανικός μπρος στην
πραγματικότητα», διαφοροποιείται εμφανώς στο θέμα της σιωπής και της ολοσχερούς άρνησης ή της απόσυρσης. Και νομίζω ότι
διαφοροποιείται για έναν βασικό λόγο που θα τον βρούμε στο δοκίμιό του «Εν
μετεωρισμώ...»[2],
όπου αρνείται ουσιαστικά την ιερότητα του σπαταλημένου ιδεώδους, δηλαδή τη
θέωση της ήττας και του μη περαιτέρω μετά την κατερείπωση των πολιτικών
οραμάτων, μιας ήττας που, ιδίως για ορισμένους ποιητές και πεζογράφους της
αριστεράς, υπήρξε ένα είδος άσβεστης ενοχής μπροστά στις κλειστές πύλες ενός
φαντασιακού Παραδείσου, αλλά κι ένα είδος μυστικιστικού, θεολογικού κέντρου.
