Σπύρος Τσακνιάς Αϋπνία

ποιητικό ανθολόγιο 2014

 

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Νοέμβριο: Δημοσθένης Κοκκινίδης

ΑΫΠΝΙΑ

Σου μιλώ για την ομίχλη και για τα πουλιά που πέταξαν στο χθεσινό λιβάδι. Για τις φωνές που βγαίνουνε τη νύχτα μεσ` απ` τα μπαούλα. Για τον ηλεκτρικό θάνατο που λέει κι ο φίλος μου ο Γιάννης. Θα σου μιλήσω ακόμη για το ιδιωτικό νεκροταφείο που διατηρώ σε μια αποθηκούλα της φιλάσθενης μνήμης μου, εκεί που θάβω χίλια μικροπράγματα, παράταιρα κι άχρηστα εν πολλοίς: Παλιές ομπρέλες, τρυπημένα γάντια, σχολικά τετράδια, αποτυχημένους στίχους, πικρά λόγια, καρδιογραφήματα και ακτινογραφίες, ναυαγισμένες εξεγέρσεις, διφορούμενα χαμόγελα, ήχους από παλιές βροχές και χωρισμούς σε καφενεία χειμωνιάτικα με σόμπες πετρελαίου.

Χωρισμούς σε καφενεία με φτηνό κονιάκ και θολωμένα τζάμια.

Θα σου μιλώ ως το πρωί να μη σε πάρει ο ύπνος.

Φοβάμαι τα όνειρά σου.

Ο Σπύρος Τσακνιάς γεννήθηκε στη Λαμία το 1929. Την εφηβεία του  σημάδεψε η συμμετοχή του στην ΕΠΟΝ. Εμφανίστηκε στα γράμματα στα μέσα της δεκαετίας του `50, με σποραδικές δημοσιεύσεις. Την πρώτη του ποιητική συλλογή Εν Αυλίδι εξέδωσε το 1976, έκτοτε η παρουσία του ήταν συνεχής. Παράλληλα με το ποιητικό του έργο ασχολήθηκε με την κριτική. Πλούσιο και το μεταφραστικό  του έργο, που καλύπτει ποίηση, πεζογραφία και δοκίμια από το χώρο της θεωρίας της λογοτεχνίας και της κριτικής. Πέθανε στην Αθήνα τον Μάιο του `99. Ο Σπύρος Τσακνιάς ήταν μια σεμνή παρουσία. Ανθρώπινη και συγγραφική κατά τον Δ.Μαρωνίτη.

Το ποίημα είναι από την ποιητική συλλογή ΟΝΕΙΡΟΣΚΟΠΙΟ [1984], επιλογή από τη συγκεντρωτική έκδοση ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1952-1992, εκδόσεις στιγμή 2000

Δημοσθένης Κοκκινίδης     Μέσα στο φως, 1985 ακρυλικό σε μουσαμά, 70 x 100 εκ.

Σπύρος Τσακνιάς Δύσκολη στιγμή

ποιητικό ανθολόγιο 2014

[ με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών... ]

για τον Μάϊο: Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος

 

 

 

ΔΥΣΚΟΛΗ ΣΤΙΓΜΗ

Ένα λευκό πουκάμισο

μια βρώμικη φανέλα

ένας φίλος που ξέκοψε

μια γνωριμία που απεμάκρυνα ευσχήμως

το κορίτσι που δεν μ` αγάπησε

η γυναίκα που μ`άφησε αδιόφορο κι ας μ`αγαπούσε

μια δουλειά που παράτησα

μια θεσούλα που αγκιστρώθηκα επάνω της με πείσμα

κι ένα πλήθος άλλα

μικρά ή μεγάλα περιστατικά

σκέψεις αισθήματα συμβάντα

για μια στιγμή

πήραν μορφή και σχήμα

σαν

από μόνα τους

ξαφνικά

και στήθηκαν εμπρός μου επιμένοντας

πως είναι "η ζωή μου".

Για μια στιγμή κλονίστηκα`

για μια στιγμή.

 

 

 

ΣΠΥΡΟΣ ΤΣΑΚΝΙΑΣ ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ [1952-1992],  εκδόσεις στιγμή,  ΑΘΗΝΑ 2000

 

 

Το ποιητικό ανθολόγιο φιλοξενεί τον μήνα Μάϊο τον καλό μας φίλο Παναγιώτη Παπαθεοδωρόπουλο. Μια συνάντηση της φωτογραφίας και του λόγου, ένα ζήτημα που και εκείνον απασχολεί. Θα δώσουμε τη δική μας οπτική. 

 

Ο Π.Π. γεννήθηκε το 1958 στα Προσφυγικά της Πάτρας. Σπούδασε Πολιτικός Μηχανικός στο ΕΜΠ με Μεταπτυχιακή Ειδίκευση στον Περιβαλλοντικό Σχεδιασμό Έργων Υποδομής. Εργάζεται στην Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης Αποχέτευσης (ΔΕΥΑ) Πάτρας. Η φωτογραφία, νεανικός έρωτας, επανήλθε τα τελευταία χρόνια πιο απαιτητική και πιο ώριμη. Τις ελεύθερες ώρες του κλέβει στιγμές των δρόμων και των ανθρώπων και τις κλείνει σε φωτογραφίες

Ευαίσθητος πολίτης μέσα από την εθελοντική ομάδα δράσης και ενεργοποίησης «Patrinistas»,  συμβάλει θετικά στην κοινωνική αλληλεγγύη της πόλης του.

Διατηρεί τον δικό του προσωπικό ιστότοπο όπου αναρτά έργα της φωτογραφικής του τέχνης καθώς και κείμενα θέσεων απέναντι σε κοινωνικά ζητήματα. [πηγή]

 

 

Σπύρος Τσακνιάς ΑΛΛΟΘΙ

ποιητικό ανθολόγιο 2013 με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών...

 

για τον Δεκέμβριο: Γιάννης Γαϊτης

 

ΑΛΛΟΘΙ

Θα μαζέψω μιαν αγκαλιά σπάρτα, κλωνάρια μυγδαλιάς,
να ζεστάνω το μοναχικό σπίτι,  τ' άδειο δωμάτιο.  Θα
συμμαζέψω τα σκορπισμένα χαρτιά, θα πετάξω τ' απο-
τσίγαρα, θα συγυρίσω τ' ανάρμοστα όνειρα, τις ατίθασες
μνήμες. 

Θα διώξω τον ίσκιο που ρίχνουν οι λέξεις πάνω στα ποιήματα,
τον ίσκιο που ρίχνουν τα ποιήματα πάνω στη δυστυχία,
να μείνει ανόθευτο το βράδυ κι η γαλήνη του,   κι ο πό-
νος, γυμνό μαχαίρι,  ν' αστράφτει στο σκοτάδι. 

Όχι δεν με τρομάζει το σκοτάδι. Νυχτοβατώ ανάμεσα σε
πράγματα που ήταν κάποτε ανθρώπινα κι έγιναν φαντά-
σματα: ο σκυθρωπός καθρέφτης,  η βαρύθυμη καρέκλα,
τ' απαρηγόρητο σκαμνί, η απελπισμένη σιφονιέρα. 

Όχι δεν προσπαθώ να σας γελάσω: Αν είναι να ζήσουμε
δίχως αυταπάτες,  πρέπει να συνηθίσουμε στο πολικό
ψύχος ενός μοναχικού σπιτιού, ενός άδειου δωματίου.
Γι' αυτό στρέφομαι στ' αγριολούλουδα, τα βότανα, τ' άν-
θη της σέρας, τα εξημερωμένα φυτά. 

Είναι κι αυτό ένα άλλοθι,  ή μια ακόμη αυταπάτη,

-η τελευταία αυταπάτη. Μη με ρωτήσετε ποιος
φταίει,  δεν ξέρω ποιον να κατηγορήσω κι αν είναι σκό-
πιμο ν' αναζητούμε πάντα κάποιον ένοχο ή κάποιο εξι-
λαστήριο θύμα ή μήπως είναι απείρως προτιμότερο να
ζούμε με την υποψία μιας απέραντης αθωότητας.

Σπύρος Τσακνιάς  ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1952-1992 εκδόσεις σ τ ι γ μ ή Αθήνα 2000

Ο ποιητής, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας Σπύρος Τσακνιάς (1929-1999) γεννήθηκε στη Λαμία. Σπούδασε οικονομικά στην Αθήνα και παρακολούθησε μαθήματα κινηματογράφου. Μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως δημοσιογράφος, αλλά στη συνέχεια σταδιοδρόμησε ως στέλεχος επιχείρησης φαρμάκων. Από τη μεταπολίτευση ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική κριτική. Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1951, με το ποίημα "Γράμμα σ' έναν ποιητή", στην εφημερίδα "Δημοκρατικός Τύπος". Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού "Γράμματα και Τέχνες", των ανθολογιών μεσοπολεμικής και μεταπολεμικής λογοτεχνίας των εκδόσεων Σοκόλη και διευθυντής της σειράς "Οι ποιητές του κόσμου" των εκδόσεων Εγνατία. Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά ("Το Δέντρο", "Η Λέξη", "Σχεδία", "Τραμ", "Διαβάζω"), καθώς και με εφημερίδες ("Η Αυγή", "Η Καθημερινή", "Η Πρώτη", "Τα Νέα"). Ήταν παντρεμένος με την ποιήτρια και μεταφράστρια Αμαλία Τσακνιά. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1999.

Γιάννης Γαϊτης Λάδι σε καμβά, 1960, διαστάσεις 25χ20εκ.