Μπαίνω στο μικρό τρένο, θα πάω σ' ένα βουνίσιο
χωριό να μείνω μια εβδομάδα, το τρένο ξεκινάει, βγαίνει καπνός, είναι προς το
τέλος ο χειμώνας, έχω μια βαλίτσα και ένα μεγάλο δέμα με σοκολάτες και τσιγάρα.
Περνούμε ένα μεγάλο χωράφι, ρίχνω τσιγάρα και μια μεγάλη σοκολάτα, μια σιδερένια
γέφυρα και ύστερα μια μικρή εκκλησία, ρίχνω από το παράθυρο πολλά πακέτα
τσιγάρα και σοκολάτες-παλιό έθιμο των προγόνων μου όταν ταξίδευαν-το μικρό
τρένο τρέχει ανάμεσα από δέντρα, πετώ τσιγάρα, σκόρπια και σε αποστάσεις, τις
τελευταίες σοκολάτες τις ρίχνω σε μια μικρή πεδιάδα και τα τσιγάρα στις άκρες
ενός μεγάλου ποταμού. Κάποιοι τσιγγάνοι θα τα βρούνε, κάποιοι περαστικοί με
φτυάρια, και θα καπνίσουν τα τσιγάρα και θα δώσουν τις σοκολάτες στα παιδιά.
Ο
μπαμπάς ταξίδεψε στο Λονδίνο για να δει την αδελφή του. Εκείνη, τον
εφοδίασε με ένα εισητήριο απεριορίστων διαδρομών και για όλα τα μέσα.
Δεν το ακύρωσε ποτέ κατά την επταήμερη παραμονή του στην Αγγλική
πρωτεύουσα. Την ημέρα της αναχώρησης του το χάρισε, γεμάτος υπερηφάνια
στην αδελφή του.
Ο γυιός ένας άνεργος, ένας άεργος, με μια
κουβέντα ένας ανεπρόκοπος. Του φταίει όλο το σύστημα, το κράτος. Τα
γνωστά. Όλη μέρα, κάθε μέρα γυρίζει στα καφενεία.
Σκέφτομαι
το περιβάλλον που μεγαλώνει ο μικρός γυιός και εγγονός. Ελπίζω πάντα
στην συνδρομή της μητέρας του, η οποία είναι μια γλυκύτατη κυρία...
7 Αυγούστου `15
Το "τετράδιο εξόδου" με χαρά φιλοξενεί την πρώτη ιστορία του καλού
φίλου Δήμου Αργυράκη, σε μια νέα στήλη που φιλοδοξεί να πλουτίσει με τη
ματιά του την δική μας οπτική. Ο αρθρογράφος -με καταγωγή την Καβάλα,
Κρητικός από τον πατέρα του- ζει τα τελευταία χρόνια στο νησί. Διδάσκει
Μαθηματικά σε Λύκειο του νότου. Σύντροφος από τα χρόνια του ΡΗΓΑ,
αποκομμένος τα τελευταία χρόνια από την κομματική ζωή, διατηρεί τη
φρεσκάδα των πρώτων ιδεών.
Πάντα μου άρεσε τα κορίτσια να
φοράνε άσπρες κορδέλες στα μαλλιά...΄Ετσι, εκείνο το μεσημέρι στο ζαχαροπλαστείο,
είδα ένα κορίτσι είκοσι χρονών με άσπρη κορδέλα. Διάβαζε μια εφημερίδα, έπινε
μπύρα, ήταν μόνη και δεν πρόσεχε κανένα. Δεν ήταν όμορφη, αλλά η παρουσία της,
έκανε όλους όσους μπαινόβγαιναν να την κοιτάζουν, τουλάχιστον ''σαν πρώτη
ματιά''. Δεν άντεξα, σηκώθηκα, πήγα κοντά της, της ζήτησα συγγνώμη, μου είπε το
όνομά της, της είπα ''η άσπρη κορδέλα'', γέλασε ωραία, γίναμε εραστές ,πάντα
φορούσε την κορδέλα, κράτησε ο έρωτας 3 μήνες, και ύστερα παντρεύτηκε... Μου
ζήτησε όλες τις φωτογραφίες που είμασταν μαζί, τις της έδωσα, ήπιαμε από δυο
ποτήρια μπύρα και είπε : ''Θα σε σκέφτομαι πολύ''.
