19 διάσημοι ξένοι συγγραφείς γράφουν για τον Ανταίο Χρυστοστομίδη στον τιμητικό τόμο που μόλις κυκλοφόρησε Άγρα, Ίκαρος, Καστανιώτης συμπράττουν για να αποδώσουν φόρο τιμής στον σπουδαίο άνθρωπο των γραμμάτων που απεβίωσε το 2015.
Τέτοιες μέρες πριν από τρία χρόνια, καθώς ο Ανταίος Χρυστοστομίδης διέσχιζε -«όπως πάντα με κόκκινο» - τον δρόμο, ένιωσε το αριστερό του πόδι να σέρνεται. Στην αρχή δεν έδωσε σημασία –«κάποιο πιάσιμο θα είναι, κάποιο στραβοπάτημα...». Θα προτιμούσε να μην το σκαλίσει καθόλου – «όσο περισσότερο πηγαίνεις σε γιατρούς τόσες περισσότερες αρρώστειες σου βρίσκουν» - αλλά η κατάστασή του χειροτέρευε. «Πότε αλήθεια συνειδητοποιείς ότι η ζωή σου έχει αλλάξει; Οι μέρες κυλούν φαινομενικά η μια ίδια με την άλλη, αλλά εσύ νιώθεις να κατεβαίνεις μια σκάλα που δεν ξέρεις πού τελειώνει, αν τελειώνει. Νιώθεις το κορμί σου να τρέμει, να τρέμει χωρίς να σου ζητάει την άδεια, όλο σου το κορμί είναι μια χούφτα νεύρα που λειτουργούν άναρχα...». Όπως αποδείχτηκε, o δημιουργός μιας από τις καλύτερες σειρές ξένης λογοτεχνίας στην Ελλάδα, αυτής του «Καστανιώτη», ο βραβευμένος μεταφραστής του Ταμπούκι, του Καλβίνο, του Πρίμο Λέβι, του Μοράβια, ο εμπνευστής της τηλεοπτικής εκπομπής «Οι κεραίες της εποχής μας» και συγγραφέας της δίτομης πινακοθήκης με πορτρέτα σπουδαίων λογοτεχνών που ακολούθησε, έμελλε να χτυπηθεί από το σπάνιο σύνδρομο ΑLS, μια ασθένεια που παραλύει αργά και βασανιστικά τα πάντα, εκτός από το μυαλό, την ακοή και την όραση. Ο ίδιος, ως τις 14 Αυγούστου του 2015 που σταμάτησε να χτυπάει η καρδιά του, θ' αντιμετώπιζε την αρρώστεια μ' όλα τ' αποθέματα γενναιότητας και αξιοπρέπειας που διέθετε. «Όταν είσαι άρρωστος και η αρρώστεια σου είναι ανίατη, όλοι προσπαθούν να σε εμψυχώσουν, να πούνε την καλή τους κουβέντα, να σε πείσουν ότι η ψυχολογία είναι το παν, ότι η καλή διάθεση κάνει θαύματα, ανασταίνει νεκρούς, παρατείνει ζωές... Κάνω ό,τι μπορώ, μερικές φορές όμως με παίρνει από κάτω, φυσικό είναι αλλά έτσι και το βάλεις κάτω χάθηκες. Χάθηκα έτσι κι αλλιώς θέλεις να τους πεις, αλλά δεν λες τίποτα, δεν υπάρχει λόγος να τους φορτώνεις με έναν άχρηστο κυνισμό...».
