Νίκος Επιτροπάκης 1931-16.01.2015

πέρασε κιόλας ένας χρόνος...

στην Κατερίνα Ε. 

Ο κ. Νίκος δεν μένει πια εδώ. Κουρασμένος, καταπονημένος, πολλά τα κτυπήματα στο γερασμένο σώμα του. Ο θάνατός του σφραγίζει μια γενιά της πόλης, που δεν την γνωρίσαμε στην ακμή της, αλλά στο τέλος της. Η γνωριμία μας, πριν από λίγα χρόνια, εδώ στην γενέθλια πόλη, έφερε μπροστά μας έναν παλαίμαχο δημοσιογράφο -ποιητή.

Ο κ. Νίκος  υπηρέτησε όλα τα είδη της δημοσιογραφίας σε εφημερίδες και περιοδικά. Άρχισε ως πολιτικός γελοιογράφος, συνέχισε ως ρεπόρτερ, εσωτερικός αρθρογράφος, σχολιογράφος, χρονογράφος, επί της ύλης, σελιδοποιός, με ιδιαίτερη επίδοση στον πολιτικό στίχο και στις παραπολιτικές στήλες, παράλληλα με ευθυμογραφήματα και διάφορες στήλες σε περιοδικά ποικίλης ύλης. Εργάστηκε και σε αθλητικές και σατυρικές εφημερίδες. Για αρκετά χρόνια θήτευσε στο ραδιόφωνο και την τηλεόραση με διάφορες εκπομπές.

Έγραψε τρία παιδικά θεατρικά έργα “Δαίδαλος και Ίκαρος” (1990), “Το κυνήγι του θησαυρού” (1991) και “Μιλάτε Ελληνικά” (1992), που παρουσιάστηκαν στη Θεσσαλονίκη από το “Παιδικό Θέατρο Μακεδονίας” Γιάννη Μαλούχου. Επίσης έγραψε σε συνεργασία με άλλους τις τηλεοπτικές επιθεωρήσεις “Γαλαξίες του ‘70” (ΕΡΤ 1970) και “Πρωτοχρονιάτικη Αθήνα” (1971), καθώς και ραδιοφωνικές επιθεωρήσεις και πολλά άλλα. Σενάρια σε αμέτρητες βιντεοταινίες. Έχει εκδόσει τρία βιβλία Απρόοπτα της ζωής 1979, Ευρωφουστανέλλα 1983, και την ποιητική συλλογή Πανσπερμία το 2012. 

Μια ανάγκη, το τέλος που έρχεται, η νοσταλγία οδηγεί την πένα του στην ευχή:

Βρήκα παλιούς συμμαθητές  με απουσίες αρκετές ( πολλές δεκαετίες).

Με το κρασί γουλιά, γουλιά να θυμηθούμε τα παλιά,  γλέντια και ασωτίες.... 

[...]

Είπαμε για τα τωρινά, μ’ ευχή να σμίξουμε ξανά, αλλά χωρίς απόντες

ίσως στο ίδιο καπηλειό...

Έπεσε και κουτσομπολιό και μεταξύ μας σπόντες.

[...]

[Συνάντηση, από την ποιητική του συλλογή]

Η τελευταία μας συνάντηση ήταν συγκινητική. Με βήμα βαρύ και αργό, με θέληση και πείσμα για ζωή και προσμονή για το βιβλίο της Κατερίνας, ήρθε μαζί με την οικογένεια του στην παρουσίαση. Σε κάποια από τα διηγήματα της συλλογής "Οι Λοιποί Συγγενείς", η φιγούρα του κάνει μικρά περάσματα.


Διαβάστε: 
Κείμενο του Γιώργου Ζεβελάκη από το καλό ιστολόγιο ΑΛΚΜΑΝ 

Αστροπαλιά

διήγημα της Κατερίνας Επιτροπάκη

Όπως έσπρωξε την γυάλινη στριφογυριστή πόρτα, βρίζοντας μέσα από τα δόντια του για να βγει έξω απ’ το υποκατάστημα της Τράπεζας, δεν πρόσεξε πως παραλίγο να χτυπήσει μια γυναίκα που στεκόταν ακριβώς απέξω. Η όψη του πρέπει να ήταν τόσο αλαφιασμένη, που κι εκείνη, όπως επιχείρησε να διαμαρτυρηθεί για την αγένεια σταμάτησαν τα λόγια της βλέποντάς τον. Έβλεπε έναν άνθρωπο εκτός ελέγχου, εκτός εαυτού.

“Χρειάζονται, λέει, φορολογική ενημερότητα! Άει στο διάολο άνθρωπέ μου. Πού να τη βρω; Άμα δεν είχα χρέη στην Εφορία, και όχι μόνο εκεί, δεν θα ζητούσα τη βοήθειά σας για δάνειο! Σιχαμένοι…..”

Παραμιλούσε μόνος του. Ευτυχώς το συνειδητοποίησε νωρίς, γιατί έπεσε το μάτι του σε δυο-τρεις περαστικούς που τον παρατηρούσαν απορημένοι. Κάποιος κουνούσε και το κεφάλι του συγκαταβατικά. Κάτι σαν να ‘λεγε «…εμ, δεν πάει στα βουνά». Ένοιωσε έντονη την ανάγκη να ηρεμήσει. Συνειδητοποίησε πως του είχε ανέβει το αίμα στο κεφάλι. Γύρισε στο γραφείο του.  Ξεκλειδώνοντας την πόρτα, κατέβασε την πινακίδα που είχε απ’ το πρωί κρεμάσει:

ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ ΣΕ ΛΙΓΟ. ΓΙΑ ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ ΚΑΛΕΣΤΕ ΣΤΟ 697……..

Ζήτω η εργατική... Πρωταπριλιά!

διήγημα της Κατερίνας Επιτροπάκη

«Άλλη μια μπύρα, ε, Αργύρη; Κερνάω, έτσι κι αλλιώς…»

Ο Κώστας δεν περίμενε να πάρει απάντηση, αλλά κατευθείαν έκανε ένα νεύμα στο νεαρό αλβανό αγόρι, που εδώ και αρκετά χρόνια στέκει πίσω από  τον πάγκο του συνοικιακού καφέ-μπαρ. Το «αφεντικό» του μαγαζιού, που υποτίθεται κρατάει τη σάλα, κάθεται, ως συνήθως,  με κάποια από τις παρέες και πίνει μαζί τους σχολιάζοντας κι αγανακτώντας για τα πάντα , μ’ εκείνη την ένταση στη φωνή που την επιτρέπει η αίσθηση ιδιοκτησίας του χώρου.

«Μπύρα στα παιδιά Αλία!» επανέλαβε “επικουρικά”, φωνάζοντας από το τραπέζι που ήταν καθισμένο τ’ αφεντικό, με τη σειρά του στο νεαρό αγόρι, χωρίς να μπει στον κόπο να προσέξει πως ήδη εκείνο είχε ανοίξει και προσφέρει την παγωμένη μπύρα στον Αργύρη και τον Κώστα, που την  είχαν ήδη σερβίρει στα ποτήρια τους και έπιναν.

Δύσκολη μέρα γι’ αυτούς. Ειδικά για τον Αργύρη. Δούλευαν κι οι δυο στις αποθήκες του μεγάλου γωνιακού κτηρίου που βρισκόταν απέναντι από το μικρό καφέ-μπαρ, εκεί στον Ταύρο, κοντά στις γραμμές του τραίνου. Μεγάλη εισαγωγική εταιρεία, έφερνε κυρίως από Κίνα και Ταϊβάν μικρές και μεγάλες ηλεκτρικές συσκευές, αλλά και διάφορα άλλα είδη κατά καιρούς. Εικοσιένα χρόνια εργαζόμενος εκεί ο Κώστας, καμιά δεκαριά ο –έτσι κι αλλιώς κατά πολύ νεώτερος– Αργύρης.

Πριν τρία μόλις χρόνια, στην αποθήκη δούλευαν δεκαεπτά. Σήμερα έχουν απομείνει, εκτός του Κώστα και του Αργύρη, άλλοι έξι.

Στον Παρατατικό

 Διήγημα της Κατερίνας Επιτροπάκη

«Πώς σου φαίνεται λοιπόν το πατρικό μου;» Ο Αργύρης στεκόταν στην πόρτα της παιδικής του κρεβατοκάμαρας και με ρώτησε με φωνή ψιθυριστή, σχεδόν συνωμοτικά.

Είχαμε φτάσει πριν από λίγη ώρα, μετά από ένα, ιδιαίτερα κουραστικό είναι αλήθεια, ταξίδι με το ΚΤΕΛ. Προσπαθούσα να τακτοποιήσω τα λιγοστά πράγματα της βαλίτσας μου μέσα στη ντουλάπα. Διέθετε αρκετό χώρο, για την ακρίβεια, ήταν σχεδόν άδεια. Τα περισσότερα ρούχα του ο Αργύρης τα έχει, όπως είναι φυσικό, στο σπίτι της Αθήνας. Τέσσερα χρόνια τώρα λείπει, από τότε δηλαδή που πέρασε στο Πανεπιστήμιο και εγκατέλειψε αυτό το χωριό που βρίσκεται λίγα χιλιόμετρα έξω από  την Κατερίνη, τους γονείς του, τις αδελφές του. Το πατρικό του σπίτι έγινε, από τα πράγματα, η “δεύτερη κατοικία”, εκείνη δηλαδή που καταφεύγει τα Χριστούγεννα, το Πάσχα και ένα μικρό, όσο γίνεται μικρότερο, μέρος του καλοκαιριού. Φέτος αποφασίσαμε πως μετά από δυο χρόνια σχέσης είναι λογικό να περάσουμε το Πάσχα μαζί. Ο Αργύρης επέμενε να έρθουμε μαζί στο χωριό, να γνωρίσω  τους γονείς και την υπόλοιπη οικογένειά του. Ένοιωθε πάντα κάπως μειονεκτικά που μέχρι τώρα μόνο εκείνος γνώριζε τους δικούς μου. Η δική μου οικογένεια μένει στην Αθήνα. Συμπαθούν τον Αργύρη και δεν αντιμετωπίζουν κανένα πρόβλημα με το γεγονός ότι η κόρη τους συγκατοικεί με το φίλο της.

Bal Masque

Διήγημα της Κατερίνας Επιτροπάκη

H αλήθεια είναι ότι βαριόταν θανάσιμα. Έπρεπε όμως να τελειώνει μ’ αυτές τις δουλειές. Τα μαστόρια θα ξεκινούσαν σε λίγες μέρες. Πρώτα τα γκρεμίσματα, μετά ο πλακάς, ο σοβατζής… Αυτή η ανακαίνιση έπρεπε να είχε γίνει καιρό πριν. Το σπίτι είναι τόσο παλιό και με τόσα προβλήματα. Όμως συνεχώς το ανέβαλε. Τόσα χρόνια τώρα. Δεν πήγαινε όμως άλλο. Και μια και η συνεχόμενη δυσχέρεια των τελευταίων ετών είχε σαν αποτέλεσμα να εξανεμισθούν σχεδόν εντελώς όλες οι οικονομίες, είχε αποφασίσει, πριν δει μηδενισμένο το λογαριασμό Ταμιευτηρίου της τράπεζας, να δαπανήσει τα τελευταία χρήματα για να κάνει, επιτέλους, αυτή την ανακαίνιση.

 

Ο Γιώργος μάλλον δεν ήταν σύμφωνος. Φοβόταν πως δεν είχαν δει ακόμα τα χειρότερα. Στο γραφείο του οι δουλειές πήγαιναν χάλια. Ο κόσμος έκανε όλο και λιγότερα ασφαλιστικά συμβόλαια, ενώ ήταν πολλοί οι πελάτες που του χρωστούσαν χρήματα και δεν ήξερε πότε θα τα πάρει. Δεν είχε φέρει όμως αντίρρηση. Είχε συνηθίσει, άλλωστε, είκοσι χρόνια τώρα, τον πρώτο λόγο στο νοικοκυριό να τον έχει η γυναίκα του. Κι έτσι εκείνος απλά συμφωνούσε με ό,τι εκείνη αποφάσιζε. Ακόμα κι ο τρόπος που ζητούσε τη γνώμη του, αποτελούσε μια ψευδεπίγραφη δημοκρατική διαδικασία. Περίπου του ανακοίνωνε πάντα την απόφαση της, τελειώνοντας με ένα «συμφωνείς, αγάπη μου, έτσι δεν είναι;»

Οι λοιποί συγγενείς

"Το πρώτο της βιβλίο, μια σειρά από 12 συναρπαστικά διηγήματα, παρουσίασε χθες το απόγευμα η Κατερίνα Επιτροπάκη στο Ηράκλειο. Πρόκειται για 12 μικρά αλλά συγκλονιστικά διηγήματα, στα οποία η συγγραφέας καταπιάνεται με τις ανθρώπινες καταστάσεις, σχέσεις και συναισθήματα!". 

Με τον τρόπο αυτό οι στήλες του καλού ειδησιογραφικού site youpress κάλυψαν την παρουσίαση του βιβλίου.

Η Επιτροπάκη έγραψε, το καφενείον "Στου ΤΣΙΟΥ" μας φιλοξένησε, φίλοι και συγγενείς μας τίμησαν. Καλοτάξιδο και ευπώλητο! Η δική μου συμβολή στην βραδιά  ήταν  το κείμενο, που ακολουθεί: