Έστειλαν μηνύματα στον ουρανό...

Έστειλαν μηνύματα στον ουρανό... 

 Έφτιαξαν τον χαρταετό τους... Χαρούμενα και όλα μαζί, τα παιδιά του 1ου Δημοτικού Σχολείου... Η δασκάλα τους έβαλα την ιδέα να στείλουν ψηλά ευχές, επιθυμίες, πιστεύοντας πως θα πραγματοποιηθούν... Σηκώσανε τα μάτια ψηλά... Μια ανάταση, μια ανάσταση! Το καθένα ας έψαχνε ή ας φανταζόταν κάτι το διαφορετικό... Το καθένα ας αναζητούσε τον δικό του θεό -είναι η ηλικία τέτοια...τα παιδιά πιστεύουν σε ουράνιους παππούληδες και σε κόκκινους αγίους... 

Μα η δική του χαρά αντάμωσε ξανά το συλλογικό... Και τον έστειλε  στα δικά τους πρώτα μαθητικά χρόνια, στο ίδιο σχολείο, το "Ανωγειανό"...  Η τάξη του 1978-79... 

Παιδιά, τι λέτε πετάμε  χαρταετό στην αυλή του σχολείου  μας;  Κι ας τον φτιάξουν τώρα τα δικά μας παιδιά, εμείς θα επιμένουμε να γράψουμε και τις ευχές και τα όνειρα μας. 

Ραντεβού λοιπόν, την Καθαρή Δευτέρα του 2014...

Στο παιδικό σου δωμάτιο...

 στην Κ.

[...] την ώρα που ο Δ. διηγούνταν την "περιπέτεια" της Ε. και του F. με την κόρη τους και το φίλο της... "μπήκα" -με την ασφάλεια της απόστασης, που δημιουργούσε η μπάρα του καφενείου- στη θέση του άγνωστου μου νεαρού[...]

Στο παιδικό σου δωμάτιο, πάνω από τα "αυτιά" του πατέρα σου.

Η ΚΑΡΤΑ

Συνέχιζε την  προσωπική του διαδρομή .

Γνώριζε πόσο άξιζε – για τη συλλογική μνήμη – η υπεράσπισή της. Ένοιωθε ήρεμος, γαλήνιος, δεν ήταν αναγκασμένος να εκφράζεται στον αόριστο παρά μόνο για τις ανάγκες της γραφής.

Άλλωστε έβλεπε το παρελθόν του ως συνέχεια ενός ηλιόλουστου αύριο…

Καλές Αποκριές...

Όσο πίσω κι αν πήγαινε –  έφτανε στα παιδικά του χρόνια -  δεν μπορούσε να θυμηθεί… Μάλλον γιατί ποτέ δεν είχε… υπάρξει!  Προσπάθησε να αναλύσει το γεγονός – δεν ήταν η ώρα σκέφτηκε… Ένα ήταν σίγουρο: δεν είχε γιορτάσει ποτέ τις Αποκριές.  Η ιδέα της μάσκας δεν του ήταν απωθητική, πάντοτε όμως επικρατούσε το πρόσωπο…

Τα σκεφτόταν όλα αυτά – τα περασμένα χρόνια στην γενέθλια πόλη μα και εκείνα στη Φλώρινα και στη Σαλονίκη – όταν βρέθηκε  εγκλωβισμένος σε ένα πολύχρωμο τσούρμο μικρών και μεγάλων,  μια ζωηρή παρέλαση στο κέντρο του Ηρακλείου.

Η πόλη επιχειρεί να αποκτήσει το δικό της καρναβάλι… Μια σειρά εκδηλώσεων με μουσική, χορό και βεγγαλικά… τσικνίσματα και κρασί! Θέλησε να αφήσει τους δισταγμούς του και να ακολουθήσει τη γιορτή… Να είναι τα χρόνια που περνούν… Η δύσκολη συγκυρία της κρίσης… Ή ο μικρός – που τώρα μεγαλώνει μαζί του …

Όποια απάντηση και να δοθεί… η ευχή «Καλές Αποκριές» θα ακουστεί φέτος! Μια γιορτή, μια υπερβολή της καθημερινότητας… Ίσως πάλι να είχε την ανάγκη να σμίξει τους καρναβαλιστές … για να ξεφύγει – προσωρινά – από τους «μασκαράδες» της πόλης!  Ίσως…