Ουσιαστικά είμαστε μαστροποί των παιδιών μας...

Μια συνέντευξη του Θεοδόση Τάσιου 
στην εφημερίδα Η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ

«Ουσιαστικά είμαστε μαστροποί των παιδιών μας, διότι δανειστήκαμε αφειδώς για να περάσουμε καλά, αλλά τα δανεικά θα τα πληρώσουν οι επόμενες γενιές. Προτάξαμε μια ηθική προτεραιότητα που συγκεφαλαιωνόταν στο “εγώ, εδώ και τώρα”, ενώ η λυδία λίθος του ηθικού ενεργήματος είναι το “εσύ, αλλού και ύστερα”. Το στένεμα της αντίληψής μας για το πώς πρέπει να λειτουργεί η κοινωνία μας, συνιστά την αποτυχία μας» συνοψίζει χαρακτηριστικά ο Θεοδόσης Τάσιος.

Ο λόγος του πανεπιστημιακού ήταν πάντα καίριος στα χρόνια της μεταπολίτευσης - τόσο από τα έδρανα του ΕΜΠ όσο και από άλλα εσωτερικά και διεθνή φόρα. Εχει δημοσιεύσει 430 επιστημονικές εργασίες και συγγράψει 49 βιβλία σε διάφορες γλώσσες και είναι επίτιμος διδάκτωρ έξι πανεπιστημίων. Μετά άλλον έναν δύσκολο για την Ελλάδα χρόνο, στην κουβέντα μας ανέδειξε την πίκρα του για την πορεία της χώρας τις τελευταίες δεκαετίες, αλλά και τη δική του δύναμη να κοιτάζει μπροστά, συμπυκνώνοντας τη σοφία της ηλικίας και της ευρύτατης -σπάνιας-παιδείας. 

«Νιώθω την ίδια ταπείνωση, που ένιωθα κατά τη δικτατορία. Εχω δώσει περί τις χίλιες διαλέξεις, στην προσπάθειά μου να συμβάλω στη βελτίωση της γνωσιακής και της ηθικοπολιτικής αυτοσυνειδησίας. Τα ίδια υποστήριζα και λίγο μετά την πτώση της Χούντας, όταν αρχίσαμε να ξεχνάμε τα ιδεώδη μας, όμως φτάσαμε σήμερα και τίποτε δεν έχει αλλάξει. Κατά έναν τρόπο απέτυχα», ήταν τα πρώτα του λόγια στο εντευκτήριο του Πανεπιστημίου Αθηνών, όπου συναντηθήκαμε. «Ωστόσο...» λέει, και αφήνει μετέωρο τον λόγο του με μια μικρή παύση. «Ωστόσο, είμαι αγωνιστικά απαισιόδοξος. Επ’ αγαθώ η διάψευση της απαισιοδοξίας» προσθέτει χαμογελώντας.

Μη πετάξεις τίποτα...#17

[...] Βιβλία, χαρτιά, στοίβες οι εφημερίδες, σκόρπια τα περιοδικά. Χάρτινοι φάκελοι και αποκόμματα. Η μυρωδιά του χαρτιού ανάμικτη με εκείνη ενός φτηνού ελληνικού καπνού για τσιμπούκι. Ένα μικρό γραφείο με παραλληλογράφο. Κάποια σχέδια που δεν τελείωσαν ποτέ. Δύο πολυθρόνες που έδιναν καθημερινά μάχη για να μην εκτοπιστούν στη μικρή βεράντα που ανοιγόταν έξω από το "σαλόνι". Βιβλία και χαρτιά[...]

Αν αποφάσιζε κάποτε να τακτοποιήσει το...καθιστικό του, τούτα τα μικρά διαμαντάκια θα τα έβαζε σε φάκελο πορτοκαλί.  Μέχρι τότε θα τα παρουσιάζει εδώ.  Με μια σειρά που έχει στο κεφάλι του...

   
Α.ΣΤΕΓΟΣ

"Μη πετάξεις τίποτα..."  Την τελευταία μέρα του μήνα στο "τετράδιο εξόδου".

Όταν το ατομικό ήταν συλλογικό...

γράφει η Κατερίνα Σχινά

Ζούμε με συνεχείς αναγωγές, παρελθοντολογικές αναμοχλεύσεις, καταναγκασμούς επανάληψης` μέσα στη ζάλη της ανάκλησης και το θόλωμα της μνήμης, ιδού και η καινούργια ιδέα: η «νέα μεταπολίτευση». Έννοια θολή, που πάντως επανέρχεται και συζητείται. Και προκαλεί σε αναδρομές.

Eνα κόκκινο τριαντάφυλλο [προδημοσίευση]

γράφει ο Ηλίας Μαγκλίνης

Σε λίγες ημέρες κυκλοφορεί από τις εκδόσεις της «Εστίας» ένα νέο βιβλίο του κορυφαίου μας εν ζωή Ελληνα πεζογράφου, του Θανάση Βαλτινού. Πρόκειται για τη συλλογή διηγημάτων «Επείγουσα ανάγκη ελέου», από την οποία επιλέξαμε να προδημοσιεύσουμε ένα μικρό δείγμα της: το διήγημα «Ενα κόκκινο τριαντάφυλλο» [την παρθενική του εμφάνιση είχε κάνει το πεζό αυτό στο περιοδικό «Το Δέντρο» (τχ. 141-142, Μάιος-Ιούλιος 2005)].
Ο στενός χώρος μιας εφημερίδας δεν προσφέρεται για τα μεγάλα πετάγματα του πεζογραφικού λόγου και από αυτή την άποψη δυσκολευτήκαμε για να επιλέξουμε και να μπορέσουμε να προσαρμόσουμε στις σελίδες της «Κ» ένα από τα διηγήματα αυτής της θαυμάσιας συλλογής. Κυρίως δυσκολευτήκαμε διότι ήταν δύσκολο να επιλέξεις ανάμεσα στα κομψοτεχνήματα που απαρτίζουν τον ανά χείρας τόμο, ο οποίος, όπως και τα δύο προηγούμενα βιβλία του Θανάση Βαλτινού («Ο τελευταίος Βαρλάμης», 2011, και «Ανάπλους», 2012 – όλα από την «Εστία»), επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο τη σπάνια στόφα, τις υπόγειες, εσωτερικές καύσεις και τον ιδιότυπα συγκινητικό λόγο ενός μεγάλου αφηγητή.

Μη πετάξεις τίποτα... #12

[...] Βιβλία, χαρτιά, στοίβες οι εφημερίδες, σκόρπια τα περιοδικά. Χάρτινοι φάκελοι και αποκόμματα. Η μυρωδιά του χαρτιού ανάμικτη με εκείνη ενός φτηνού ελληνικού καπνού για τσιμπούκι. Ένα μικρό γραφείο με παραλληλογράφο. Κάποια σχέδια που δεν τελείωσαν ποτέ. Δύο πολυθρόνες που έδιναν καθημερινά μάχη για να μην εκτοπιστούν στη μικρή βεράντα που ανοιγόταν έξω από το "σαλόνι". Βιβλία και χαρτιά[...]

Αν αποφάσιζε κάποτε να τακτοποιήσει το...καθιστικό του, τούτα τα μικρά διαμαντάκια θα τα έβαζε σε φάκελο πορτοκαλί.  Μέχρι τότε θα τα παρουσιάζει εδώ.  Με μια σειρά που έχει στο κεφάλι του...

   

Α.ΣΤΕΓΟΣ

"Μη πετάξεις τίποτα..."  Την τελευταία μέρα του μήνα στο "τετράδιο εξόδου".

Πότισμα και συναναστροφή

γράφει η όλγα σελλά

Σαν βγαλμένη από άλλη εποχή έμοιαζε η εικόνα που είδα χθες σ' έναν κήπο σε δήμο της Αθήνας, που έχει ακόμα μονοκατοικίες, κήπους και ανθρώπους που γειτονεύουν: μια γυναίκα αφιέρωσε όλο της το απόγευμα για να ποτίσει τα φυτά (τριών ορόφων) των φίλων ή γνωστών της. Το σίγουρο είναι, πάντως, ότι είχε αναλάβει αυτή την υποχρέωση για τις μέρες που εκείνοι λείπουν.

Μη πετάξεις τίποτα...#11

[...] Βιβλία, χαρτιά, στοίβες οι εφημερίδες, σκόρπια τα περιοδικά. Χάρτινοι φάκελοι και αποκόμματα. Η μυρωδιά του χαρτιού ανάμικτη με εκείνη ενός φτηνού ελληνικού καπνού για τσιμπούκι. Ένα μικρό γραφείο με παραλληλογράφο. Κάποια σχέδια που δεν τελείωσαν ποτέ. Δύο πολυθρόνες που έδιναν καθημερινά μάχη για να μην εκτοπιστούν στη μικρή βεράντα που ανοιγόταν έξω από το "σαλόνι". Βιβλία και χαρτιά[...]

 

Αν αποφάσιζε κάποτε να τακτοποιήσει το...καθιστικό του, τούτα τα μικρά διαμαντάκια θα τα έβαζε σε φάκελο πορτοκαλί.  Μέχρι τότε θα τα παρουσιάζει εδώ.  Με μια σειρά που έχει στο κεφάλι του...

   

Α.ΣΤΕΓΟΣ

"Μη πετάξεις τίποτα..."  Την τελευταία μέρα του μήνα στο "τετράδιο εξόδου".

Ο επίλογος ενός ερωτικού δράματος: «ηυτοκτόνησαν ενηγκαλισμένοι»

γράφει ο Ηλίας Μαγκλίνης