Για ποιον χτυπάει η καμπάνα;

γράφει η Γεωργία Καρβουνάκη

Υπάρχει ένας αστικός μύθος, στα όρια του θρύλου, που θέλει τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ  να εμπνέεται τον τίτλο ενός από τα πιο γνωστά έργα του, από την ελληνική πραγματικότητα. Το βιβλίο του Για ποιον χτυπά η καμπάνα έγινε μάλιστα και ταινία, στην οποία έπαιξε και η Κατίνα Παξινού, ύστερα από δική του επιθυμία να παίξει μια Ελληνίδα, που πήρε και το Όσκαρ β’ γυναικείου ρόλου το 1943.

Ο θρύλος λέει ότι ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ, πηγαίνοντας στην Ισπανία το 1937 για να καλύψει δημοσιογραφικά τον ισπανικό εμφύλιο, πέρασε πρώτα από την Ελλάδα, για να γνωρίσει τον ελληνικό πολιτισμό που τόσο θαύμαζε και ύστερα να βρει μέσον να διασχίσει τη Μεσόγειο προς τα δυτικά.

Δεν κατάφερε να μείνει για πολύ στην πατρίδα μας γιατί όπου κι αν πήγαινε δεν τον άφηναν οι καμπάνες όχι μόνο να συγκεντρωθεί για να γράψει αλλά ούτε καν να κοιμηθεί τα βράδια. Ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός τον τραβούσε και ο νέος τον έδιωχνε.

Εξομολογήσεις...

Πρόσφατες κινήσεις στον πάτο της πολιτικής ζωής 

επανέφεραν στην επιφάνεια του μυαλού, το παρακάτω κομμάτι.

Σαν να σκαλίζω τα συρτάρια μου ή τις γλάστρες της βεράντας.

Ας διαβαστεί αυτόνομο από τις σκέψεις που με οδήγησαν εκεί. 

Άλλωστε με όσα ζει η χώρα, 

οι παρατάξεις είναι ελλιπείς και οι πολιτικοί ολίγιστοι.

Ηράκλειο, 03.02.2016

Εξομολογήσεις

Όλα ξεκίνησαν από εκείνη την ξαφνική του επίσκεψη. Ή μήπως από την ιδιορρυθμία του; Ο Φ. αντιπαθούσε το τηλέφωνο. Άνοιξε το σπίτι με το δικό του κλειδί και αντίκρισε την Ε. μαζί με τον Α. και τον Β. Ήξερε τα πάντα για αυτή τη σχέση, αλλά πίστευε βαθιά ότι αυτό το τετράγωνο δεν θα εκφυλιζόταν ποτέ σε ένα ποταπό τρίγωνο. Ένιωσε αμέσως μια στρογγυλεμένη κορυφή. 

Νέες διαιρέσεις...

Ξυπνήσαμε διαδήλωναν.

Από τον ατομικό ύπνο βυθίστηκαν στη συλλογική ψευδαίσθηση. Σκέφτηκε να κρατήσει το συλλογικό. Είναι σπουδαία ιστορία να επιχειρείται κουτσά, δειλά, λειψά, μα να επιχειρείται να περάσουν από το εγώ στο εμείς.

Δεν τα κατάφερε. 

Το σύνθημα "Η χούντα δεν τελείωσε το `73... " άνοιγε ένα τεράστιο χάσμα. Ένα ανυπέρβλητο εμπόδιο. Μια απέραντη έρημο. 

Όχι μόνο γιατί η δική του ανάλυση για τη δημοκρατία, τις κατακτήσεις της και τον διαρκή και καθημερινό αγώνα για την προάσπιση και εμβάθυνσή της, δεν μπορούσε να φυτρώσει εκεί. 

Όχι μόνο γιατί ο φόβος και η αγανάκτηση δεν οδηγούν τη σκέψη. 

Μα γιατί ακριβώς το δικό του μυαλό δεν το χωρούσε. Πως να υπερασπιστεί αυτό το σύνθημα κάποιος-α που αυτοπροσδιορίζεται αριστερός -ή.

Εκείνοι επινόησαν στα χρόνια της ξηρασίας νέες διαιρέσεις ακαλλιέργητης γης...

Όταν γυρίσουμε...

Δεν υπάρχουν σωστές απαντήσεις σε λαθεμένες ερωτήσεις. Γνωστό το απόφθεγμα. Μα και να μην το γνωρίζαμε το ζούμε αυτήν την περίοδο. Ελλάδα 2015. Η κυβέρνηση και προσωπικά ο πρωθυπουργός οδήγησαν τους πολίτες σε ένα απερίσκεπτο δημοψήφισμα και τη χώρα στην άκρη του γκρεμού. 

Σήμερα, θέλω και το πιστεύω, ότι δεν υπάρχει κανείς -πέρα από τους εμμονικά ιδεοληπτικούς- που να ισχυρίζεται ότι ενισχύθηκε η διαπραγματευτική ισχύ της Ελλάδας. Ξέχασα να σημειώσω ότι το παιγνίδι παίζεται στο ανοικτό γήπεδο της Ευρώπης και όχι στα στενάχωρα κομματικά γραφεία της πλατείας Κουμουνδούρου. Επίσης να κρατάμε στο μυαλό ότι και οι συσχετισμοί είναι αρνητικοί.

IL BUON GOVERNO

IL BUON GOVERNO

Όλα πάνε λαμπρά στη Βαβέλ
Κι από φέτος θα λειτουργήσουν
Ινστιτούτα ξένων γλωσσών.

Ε.Χ. ΚΑΣΔΑΓΛΗΣ ΕΜΒΟΛΙΜΑ, ΑΘΗΝΑ 1975

Ναι

[...] Θα σκύψω -Ναι. Εκεί θα σκάψω - στο Ναι. Στην πηγή. Στο Νερό. Ναι. Εκεί, εκεί θα σταθώ με το τσαπί, με τις γαλότσες, τις λάσπες, το χώμα. Παλιά μας τέχνη κόσκινο. Ναι.

Γιατί ο άνθρωπος φεύγει μακριά απ΄ αυτό που τον κρατάει, που τον ζει; Γιατί έχει ανάγκη να προδώσει, να απατήσει το "ναι"; Τι έχει το "όχι" παραπάνω από το ναι;

Είναι φαντασμένο, είναι δισύλλαβο, και ας έχει τον ίδιο αριθμό γραμμάτων με το ναι, είναι ξιπασμένο, ψιλό, ξερό, μύτη, καθρεπτίζεται παντού, κοιτάζει όλο προς τα πάνω, προς τον ουρανό, προς τον Θεό -τον Θεό του δεν έχει. Όλα σ`αυτό, τρομάρα του, νομίζει, τα οφείλουμε, όλα μ`αυτό τα χτίζουμε-γκρεμίζουμε.

Το ναι είναι μόνο μια συλλαβή, φτωχό, προς τα κάτω, προς την πατούσα, προς το χώμα. Χώμα και νερό. Λες "ναι" και κατεβάζεις το κεφάλι. Το βλέμμα. Σαν τη φωτογραφία. Στην Δεξαμενή. Θέλει θάρρος, θέλει...

Σου παίρνει πολύ καιρό, ολόκληρη ζωή -και αν- να το καταλάβεις, ν`ανοίξει η μύτη, το μάτι, το αυτί, αυτό το τόσο απλό, απλοϊκό πραγματάκι. Αυτό το κλαράκι.

"Το Ναι το ημέρον, το απεινό, το πραόν, το Ναι το φιλάνθρωπον". [σελ.82 απόσπασμα]

Θοδωρής Γκόνης Ο ΥΠΝΟΣ ΤΗΣ ΑΔΡΙΑΝΟΥΠΟΛΕΩΣ [ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΗΣ ΘΗΤΕΙΑΣ ΣΤΟΝ ΒΟΡΡΑ], ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΓΡΑ, Αθήνα 2011

Πρόσκληση για μία νέα αυτοδιοίκηση

Κείμενο με τίτλο "Πρόσκληση για μία νέα αυτοδιοίκηση"  δημοσιεύουν οκτώ ανεξάρτητοι δήμαρχοι μεγάλων δήμων της χώρας, οι οποίοι επιχειρούν να συσπειρωθούν και να καλέσουν κι άλλους δημάρχους να ενωθούν μαζί τους.

Το κείμενο αυτό φέρει τις υπογραφές του δημάρχου Αθηναίων Γιώργο Καμίνη, Θεσσαλονίκης Γιάννη Μπουτάρη, Ηρακλείου Βασίλη Λαμπρινού, Ιωαννιτών Θωμά Μπέγκα, Αχαρνών Γιάννη Κασσαβού, Λαμίας Νίκου Σταυρογιάννη, Νίκαιας- Αγ. Ιωάννη Ρέντη Γιώργου Ιωακειμίδη και Χανίων Τάσου Βαμβούκα.

Οι ανεξάρτητοι δήμαρχοι διεκδικούν  μία νέα τοπική αυτοδιοίκηση που θα υπερβαίνει τις παθογένειες του σήμερα και θα είναι μακριά από αποχρώσεις κομματικών ψηφοδελτίων. «Εμείς θεωρούμε μεν τα κόμματα ως βασικό πυλώνα της δημοκρατίας μας, διαφωνούμε όμως με τη λογική του κομματικού εναγκαλισμού της Αυτοδιοίκησης.», αναφέρουν χαρακτηριστικά στη διακήρυξή τους. Καλούν δε, τους δημάρχους να επικοινωνήσουν μαζί τους, ώστε να διαμορφώσουν θέσεις, να αναδείξουν νέα πρόσωπα και να γίνουν οι πρωταγωνιστές των αλλαγών που έχουν ανάγκη οι δήμοι.

Αναλυτικά, το κείμενο των ανεξάρτητων δημάρχων είναι το εξής:

Μιχάλης Μητσός: Και τώρα, κύριε Κουβέλη

Άρθρο του κ. Μιχάλη Μητσού στην εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ [21.03.2014].   

Το φέρνω εδώ -στην εφημερίδα είναι κλειδωμένο- όπως ακριβώς και η ηγετική και όχι μόνο ομάδα της ΔΗΜΑΡ. Με το αν δεν προχωρά η ιστορία, και αυτό το γνωρίζουμε πολύ καλά, αλλά οι υποθέσεις του ρθρογράφου θα συνιστούσαν μια διαφορετική στρατηγική και τακτική για το χώρο του ρεύματος της δημοκρατικής αριστεράς. 

 

 Α.ΣΤΕΓΟΣ

 

Ο μπαμπάς έχει υψηλούς καλεσμένους.

Συμβαίνουν και στις καλύτερες...οικογένειες.

Ο μπαμπάς έχει υψηλούς καλεσμένους. Έχει και άγχος γιατί γνωρίζει...

Τα παιδιά -παίζουν σε αλάνες, φωνάζουν και ξεσηκώνουν τις γειτονιές. Θα προλάβουν να κάνουν μπάνιο... Ο υψηλός καλεσμένος να τα δει καθαρά...

Τα παιδιά, ατίθασα και αγριεμένα -τα έχουν με τον καλεσμένο του μπαμπά, θέλουν να του "τρίψουν" τη μούρη- τους χαλά -μαζί με κάποιους άλλους δικούς του φίλους- το παιγνίδι τους...

Ο μπαμπάς ξέρει... Υπόσχεται... Όχι μόνο δεν θα καθήσει πολύ ο καλεσμένος, αλλά θα τον πάρει μαζί του βόλτα... Όσο όμως είναι στο σπίτι...επιβάλλει τσιμουδιά. Έχει τον τρόπο του...

Τα παιδιά ξέρουν... Οφείλουν να υπακούσουν και το κάνουν... Βγάζουν και ένα... ταρατατζούμ [για την χαμένη τους αθωότητα, για την τιμή των όπλων, για μια κυρία αξιοπρέπεια...]

Ο μπαμπάς είναι υπερήφανος. Καμαρώνει, πίσω από τον υψηλό καλεσμένο του... Σκέφτεται τα παιδιά και τους προτείνει ένα νέο παιγνίδι...

Όνειρο και πραγματικότητα...

Εδώ και τέσσερα περίπου χρόνια δουλεύει σε ένα γωνιακό καφενείο στο κέντρο του Ηρακλείου.  Το μαγαζί πάει αρκετά καλά –ακόμα και μέσα στην κρίση- έχει εξασφαλισμένο ημερομίσθιο και κάποια ένσημα… Ο ιδιοκτήτης τύπος καθαρός –κάνανε μια συμφωνία και την κρατάνε- άνθρωπος της μισής κουβέντας. Την είπε πριν 19 χρόνια, όταν άνοιξε το μαγαζί, και με αυτήν πορεύεται. Οι παλιότεροι κάθε φορά εργαζόμενοι την μεταφέρουν στους… «νέους». Όλοι οι εργαζόμενοι είναι δική του επιλογή.

Ο πρωινός του καφενείου είναι ο υπεύθυνος των προμηθειών. Συνομιλεί με τους προμηθευτές, κάνει τις παραγγελίες, τους πληρώνει. Μπορεί –αν το θελήσει - να στήσει ένα μικρό κολπάκι… Κανονικά τιμολόγια αλλά να παραλαμβάνει  κάτι λιγότερο. Η διαφορά μισή μισή  με τον προμηθευτή… Εις βάρος του ιδιοκτήτη.

Βαριέται με τους τακτικούς πελάτες. Αργεί τις παραγγελίες. Φτάνει στα όρια της αγένειας… Λειτουργεί το δεύτερο κολπάκι:  Τους στέλνει στα διπλανά μαγαζιά…  Σε συμφωνία με τους «ανταγωνιστές» του, κερδίζει μικροποσά, αλλά κάθε μέρα, και ξεκούραση… Εις βάρος του ιδιοκτήτη.

Εκμεταλλεύεται τις χαμηλές τιμές του καφενείου. Τις στρογγυλοποιεί προς τα πάνω. Συμπληρώνει έτσι τα χαμηλά tips, εις βάρος της αξιοπιστίας του μαγαζιού και του ιδιοκτήτη.

Έβαλε στο κόλπο και την βραδινή βάρδια. Όχι γιατί είναι καλός, αλλά αν έχει συν…ενόχους θα έχει το κεφάλι του ήσυχο. Ως αρχηγός παίρνει το μεγαλύτερο μερίδιο – έχει επιφορτιστεί και το ιδεολογικό πασπάλισμα[1]- και με μεγάλη προσοχή μπάζει στο κόλπο κάθε φορά και έναν από τους « νέους ».

«Χέρι» στο ταμείο δεν βάζει κανείς…Κανείς δεν είναι…κλέφτης.

Όταν γυρίζει αργά το απόγευμα στο σπίτι του είναι κουρασμένος. Λίγο πριν τον απογευματινό του ύπνο κοιτάει τα πορτοφόλι του. Είναι γεμάτο: Το μεροκάματο είναι καλό – άσε τι λέει στους πιτσιρικάδες- τα tips αρκετά και οι μικροπρομήθειες, το συμπληρώνουν ικανοποιητικά… Με λιγότερη την κούραση πέφτει στο κρεβάτι…

Οι πιο υποψιασμένοι –άνθρωποι της πιάτσας – έχετε ήδη καταλάβει τι όνειρο βλέπει. Αλλά επειδή έχει και φίλους από την καλή κοινωνία –με γαλλικά και πιάνο- φίλες με αστική ευγένεια, προχωράει στον εφιάλτη…

«Τίποτα δεν μένει κρυφό. Ένα ωραίο πρωινό όλα έρχονται στο φως. Ο ιδιοκτήτης μαθαίνει τα κόλπα, ανακαλύπτει κρυφούς λογαριασμούς, βλέπει με τα μάτια του την πτώση του μαγαζιού του. Την ηθική κατάπτωση των υπαλλήλων του. Όλοι καταδικάζουν τον εγκέφαλο του κόλπου… Με φράσεις ακατονόμαστες… Σε τέτοιες περιπτώσεις δεν χωρούν συναισθηματισμοί. »

[Την επόμενη φράση την περιμένετε όλες και όλοι…Ακριβώς] Ξυπνάει κάθιδρος! Όχι μόνο από τις τύψεις και τις ενοχές αλλά γιατί δεν αντέχει την συνέχεια. Φοβάται την αλήθεια.

[Η μεγάλη ανατροπή] Ο ιδιοκτήτης του καφενείου δεν απολύει κανέναν. Συστήνει ψυχραιμία και σύνεση. Ένας άλλος τρόπος είναι εφικτός. Ορίζει μιαν επιτροπή από παλιούς πελάτες να… κουβεντιάσουν τα δεδομένα, να σκεφτούν τι έφταιξε, να προτείνουν λύσεις…

Τους καφέδες και τα ποτά τους  εξακολουθεί να τα σερβίρει ο πρωινός λωποδυτάκος…

[1] «Μα μεροκάματο είναι αυτό που σας δίνει…» « Δεν έχετε και ένσημα…» «Το παίζει και μάγκας… Με τον ιδρώτα μας…» « Τι κάνουμε… «Δεν κλέβουμε τίποτα» παίρνουμε ένα μικρό κομμάτι αυτών που αξίζουμε…»

Ντροπή, σύντροφοι!

γράφει ο φίλος Βασίλης Βενιζέλος[1]

"Οφείλω να το καταγράψω, γιατί όταν το άκουσα, όταν συνειδητοποίησα τι άκουσαν τα αυτιά μου, ένιωσα φρίκη, ανακατώθηκε το στομάχι μου και αναπόλησα εκείνες τις παλαιές, τις όχι και τόσο παλαιές εποχές, στις οποίες τα συνθήματα της ανανεωτικής αριστεράς, και δη της νεολαίας της ανανεωτικής αριστεράς, της ΕΚΟΝ "Ρήγας Φεραίος" δεν είχαν μόνο αξιοσημείωτη σπιρτάδα, αλλά και πολιτισμό και σεβασμό.

Κατά τη διάρκεια της πορείας διαμαρτυρίας της Πέμπτης 26 Σεπτεμβρίου, στην Αθήνα, ορισμένοι νέοι από το μπλοκ της νεολαίας του ΣΥΝ φώναξαν με αυτοπεποίθηση το αποκρουστικό σύνθημα "Άντε γαμήσου, σύντροφε Κουβέλη"!

Καταθέτω τον αποτροπιασμό μου και ελπίζω σε μη επανάληψη της αθλιότητας, η οποία με στενοχώρησε βαθιά."

Μικρό σχόλιο: Καλό το κείμενό σου, φίλε Βασίλη. Μόνο που οι παραλήπτες έχουν άγνωστες λέξεις και δεν θα το καταλάβουν: "Ανανεωτική αριστερά"... "πολιτισμός"... "σεβασμός"...[Α.ΣΤΕΓΟΣ]

Δείτε το άρθρο στο protagon.gr ε δ ώ  

[1]: με τον Βασίλη Βενιζέλο μας συνδέει μια βαθιά και ουσιαστική φιλία από τα χρόνια του ΡΗΓΑ. [Α.ΣΤΕΓΟΣ]

Καταγραφή στο μικροσκόπιο

Με αφορμή την εγγραφή του φίλου Ορέστη, ανέσυρα ένα παλιότερο μου κείμενο...

'' Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μοιάζουν μ` εκείνα τα θαλασσοπούλια τα οποία,

όπου κι αν γυρίσεις το βλέμμα σου, τα βλέπεις διαρκώς μπροστά σου,

μια στ` αριστερά του καραβιού, μια στα δεξιά, κι όποια ρότα κι αν πάρεις,

αυτά ξαναγυρίζουν, πλανάροντας και κρώζοντας,

κι αν εξαφανιστούν κάποια στιγμή,

αυτό θα οφείλεται είτε στο ότι βρέθηκες σε άλλο ωκεανό

είτε γιατί τα έδιωξαν κάποια άλλα πλάσματα,

πιο λαίμαργα, πιο μαχητικά, που τα `φεραν άλλοι καιροί.''

ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΣΑΛΒΕΝ[1]

              

 Ένας ωκεανός το κάθε σήμερα. Απέραντος, γαλάζιος, ανοικτός. Εκείνη ή η άλλη ρότα; Το ερώτημα αποδεικνύεται πλαστό. Το πρόβλημα είναι τα θαλασσοπούλια ...όχι τα αρπαχτικά, οι καρχαρίες, ούτε  τα πειρατικά. Τα θαλασσοπούλια. Γίνονται αόρατα στην άπνοια και στη γαλήνη, ''χάνονται'' στα κύματα, ξεπροβάλουν και εδραιώνουν την ύπαρξη τους με τον  άνεμο. Λοιδορούν το καράβι. Επιδεικνύουν τη δυνατότητα να γέρνουν, να ελίσσονται σε κάθε φύσημα, σε όλες τις αλλαγές του καιρού. Το μικροσκοπικό, το ασήμαντο σώμα τους στροβιλίζεται στην ορμή, τη δύναμη του ανέμου. Στην ύφεση λουφάζουν, το κεφάλι ελαφρώς σκυμμένο, τα φτερά κλειστά, εξετάζουν τις νέες συνθήκες, οι σειρήνες τους εκτείνονται μέχρι τον επόμενο,  αφελή καπετάνιο.  

              Το ταξίδι απαιτεί προετοιμασίες. Και γνώση. Όχι για τον καιρό, ας μεταβάλλεται. Δεν ενοχλεί μια ειδυλλιακή εικόνα, του πολύχρωμου τόξου μετά την καταιγίδα. Ούτε για τον καπετάνιο. Για τους συνταξιδιώτες οφείλεις να γνωρίζεις. Και για το καράβι. Ιδιαίτερα για το κατάστρωμα: τις θέσεις ίσια στην κίνηση του ανέμου. Με τα θαλασσοπούλια δεν μπορείς να αναμετρηθείς, κινούνται με τον άνεμο. Μα πρέπει να τα ακολουθείς στην διάρκεια του ταξιδιού. Να παρατηρείς την κίνηση τους. Να καταγράφεις προσεχτικά, τα πάντα. Με επιστημονική ακρίβεια το γένος και το είδος των λαίμαργων εχθρών τους.  

                    Διότι, δεν υπάρχει άλλος ωκεανός.  

 

[1]ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΚΟΜΜΑ του ΦΡΑΝΣΟΥΑ ΣΑΛΒΕΝ, εκδόσεις ΠΟΛΙΣ

Σιωπή. Ξημερώνει;

" Ερημιά γύρω σου σιγά σιγά."

Μ.Αναγνωστάκης, ΥΓ.  

  στον φίλο Λ.Τσουκνίδα

 Ανέσυρε το παρακάτω απόσπασμα από ένα παλιό του κείμενο:

Ένοιωθε μέσα του ένα  κενό. Προτίμησε για μια ακόμα φορά την σιωπή. Δεν θέλησε να αφήσει τη μοναξιά του. Δεν μπόρεσε να αφεθεί. Αφουγκραζόταν. Είναι σε θέση να σμίγει τον Άλλο, από απόσταση. Με ανοικτές πληγές –το αίμα ζωντανό- παρέμενε χωμένος στην βασανιστική διαδικασία της ανάλυσης και της σκέψης. Δεν ήταν σίγουρος για τίποτα. Ήδη άκουγε πολλές φωνές, «φίλιων σχηματισμών», να τον καλούν –προσκαλούν- προκαλούν- εγκαλούν, στην πράξη. Δεν ήταν έτοιμος

Ίσως να βρίσκοταν ακόμα στην αρχή ή όπως του μήνυσε ο φίλος του Γ.Μ., σε περίοδο μάθησης. Όχι ληθάργου![...]

Βρίσκεται πάλι στην ίδια οδυνηρή θέση! Δεν ένοιωθε υποχρεωμένος να ξέρει. Άλλωστε, χρόνια τώρα άφησε πίσω του θέσφατα και νομοτέλειες. Προσπαθούσε να καταλάβει.Περισσότερο σύνθετη η σημερινή εποχή, τον βάρυναν τα παλιά εργαλεία... 

Κρατούσε αποστάσεις, χωρίς να αρνείται τη συμμετοχή. Ακόμα και τις αντιρρήσεις του τις κρατούσε για τον ίδιο... Φοβόταν πάλι να τις προβάλλει. Του έφτανε που ήξερε... Άλλωστε, χρόνια τώρα δεν ήθελε πια να πείσει κανέναν. 

ΥΓ. Όσο - ως άτομα και ως χώρος - προβάλλουμε την αξία της δημοκρατίας, τόσο θα συμβάλλουμε στην υπέρβαση της κρίσης: Η ομιλία του βουλευτή Ν.Τσούκαλη. 

[1]: σκίτσο του ΑLTAN  

 

Κάθε ιστορία θα έχει μια τραγική κατάληξη...

Πριν ένα περίπου χρόνο έγραφα "Μια ιστορία, δύο εκδοχές": 

Μάγεψε το κοινό με το κονσέρτο του ο… 17χρόνος σολίστας. Η τεχνική του και η δεξιοτεχνία του μνημονεύτηκαν στον τοπικό τύπο. Χαμόγελα και βραβεύσεις… Κρύφτηκαν  για λίγο – για πολύ – ο φόβος και ο ρατσισμός, ξεπεράστηκε η ζήλεια. Ο μικρός είναι αλβανικής καταγωγής… Με εξαιρετικές σπουδές στο βιολί… Και μια πορεία λαμπρή μπροστά του, στην νέα του πατρίδα. Την Ελλάδα.

Εκείνος έγινε πρωτοσέλιδο στις αθηναϊκές εφημερίδες. Όπως και η οικογένεια του. Η κραυγή του πατέρα του, το κλάμα της μάνας του. Κλάμα, πένθος ίδιο σε όλες τις γλώσσες του κόσμου… 15 χρονών: πρώτη είδηση στα μεγάλα ΜΜΕ της Ελλάδας – που δεν πρόλαβε να κάνει πατρίδα του… Πρώτη είδηση για το προσφυγόπουλο από το Αφγανιστάν… Πρώτη είδηση η δολοφονία του…

Σκεφτόταν και το προτείνει δημόσια τη διοργάνωση μιας μεγάλης διαδήλωσης ενάντια στην τρομοκρατία.! Εδώ στην πόλη του Ηρακλείου…Με επικεφαλής τον 17χρόνο σολίστα… 

και έκλεινα τη συνεργασία μου με την εφημερίδα FREEVOX [Απρίλιος 2010, τχ.25]

Σήμερα, χθες, φοβάμαι και αύριο... Κάθε ιστορία θα έχει μια τραγική κατάληξη...  Εκείνοι που διαχειρίζονται την εξουσία, επιλέγουν και επιβάλλουν μονόδρομους...