γράφει ο Γιώργος Χ. Σωτηρέλης
Αν θα ήθελε να προσδιορίσει
κανείς τι μπορεί να σημαίνει Αριστερά σήμερα, σε μια σύγχρονη ανοιχτή
και δημοκρατική κοινωνία, το βέβαιο είναι ότι θα έπρεπε να ξεκινήσει
αρνητικά.
Εν πρώτοις, δεν είναι συμβατά με μια τέτοια κοινωνία όλα εκείνα τα
κόμματα ή κομματίδια διαμαρτυρίας που εξακολουθούν να αρνούνται τον
δημοκρατικό πλουραλισμό και το κράτος δικαίου, να ταυτίζουν τον Μαρξ με
τον Στάλιν, να συγχέουν τον σοσιαλισμό με τη «δικτατορία του
προλεταριάτου», να εξαντλούν τη μαχητικότητά τους σε ασκήσεις
επαναστατικής γυμναστικής, να καλλιεργούν έναν τυφλό και ισοπεδωτικό
καταγγελτισμό και να επιδίδονται με πάθος σε άγονους διαγωνισμούς
αριστεροσύνης, η οποία δεν είναι τίποτε άλλο από ένα κράμα των πλέον
χαρακτηριστικών παιδικών ασθενειών της Αριστεράς: του χονδροειδούς
αριστερισμού, του αφόρητου δογματισμού και του πολιτικού
παλαιοημερολογητισμού.
Από την άλλη, όμως, δεν είναι δυνατόν να εντάσσονται στην ως άνω
Αριστερά και οι πολιτικές δυνάμεις που αυτοπροσδιορίζονται μεν σαν
προοδευτικές, πλην όμως απορρίπτουν, σαν ξεπερασμένη, τη διάκριση
Αριστερά-Δεξιά και αρνούνται να διαχωρίσουν τον (απολύτως απαραίτητο)
πολιτικό φιλελευθερισμό από τον άκρως επικίνδυνο, τόσο για την κοινωνική
όσο και για την ατομική ελευθερία, νεοφιλελευθερισμό.
