Αργύρης Χιόνης Ω ναι, ξέρω καλά πως δεν χρειάζεται καράβι

ποιητικό ανθολόγιο 2013 με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών...

για τον Ιούλιο: Γιάννης Αδαμάκος

 

Ω ναι, ξέρω καλά πως δεν χρειάζεται καράβι για να ναυαγή-

σεις, πως δεν χρειάζεται ωκεανός για να πνιγείς.

Υπάρχουνε πολλοί που ναυαγήσαν μέσα στο κοστούμι τους

μες στη βαθιά τους πολυθρόνα, πολλοί που για πάντα τους

σκέπασε το πουπουλένιο πάπλωμά τους.

Πλήθος αμέτρητο πνίγηκαν μέσα στη σούπα τους, σ` ένα

κουπάκι του καφέ, σ`ένα κουτάλι του γλυκού... Ας είναι

γλυκός ο ύπνος τους εκεί βαθιά που κοιμούνται, ας είναι γλυ-

κός κι ανόνειρος.

Κι ας είναι ελαφρύ το νοικοκυριό που τους σκεπάζει. 

 

 

Αργύρης Χιόνης Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1966-2000, εκδόσεις ΝΕΦΕΛΗ

 

Γιάννης Αδαμάκος 9 Λούμεν, 2013

Λούμεν: μονάδα της φωτεινής ροής που μετρά τη δύναμη του φωτός, όπως γίνεται αντιληπτό από το ανθρώπινο μάτι. 

 

Για τη ζωγραφική του Γ. Αδαμάκου σημειώνει ο ιστορικός τέχνης Κωνσταντίνος Παπαχρίστου:  "Το έργο του είναι το αποτέλεσμα μιας συνεχούς αναζήτησης πάνω σε ουσιώδη ζητήματα της ζωγραφικής τέχνης, όπως ο χώρος, το φως και η μορφή, διυλισμένης, όμως, μέσα από ένα πολύ προσωπικό φίλτρο. Εντούτοις, ο Αδαμάκος δεν απομονώνεται, θέλει να κάνει τον θεατή συνένοχό του, να τον εντάξει στην ατμόσφαιρα των έργων του και να δημιουργήσει έναν κοινό συναισθηματικό κόσμο. Η ερμηνεία του έργου επαφίεται στον τρόπο, με τον οποίο προσλαμβάνει κάποιος τα ερεθίσματα. Πέρα, όμως, από κάθε - απαραίτητη ή όχι - ερμηνευτική προσέγγιση, το έργο του Αδαμάκου είναι η απόδειξη ότι η ομορφιά μπορεί να είναι κρυμμένη στα πιο απλά πράγματα".

 

σημείωση:
για το ποιητικό ανθολόγιο δείτε  ε δ ώ  

     

Μάτση Χατζηλαζάρου Η νύχτα έπεσε στο πέλαγος - για μένα που είναι η μέρα;

ποιητικό ανθολόγιο 2013 με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών...

για τον Ιούλιο: Γιάννης Αδαμάκος

Η νύχτα έπεσε στο πέλαγος - για μένα που είναι η μέρα;

Που `ναι οι αχτίδες του ήλιου πάνω στα βλέφαρα μου, 

που `ναι οι καημοί της σάρκας μου πάνω στην άμμο, που `ναι

ο γκιώνης, τα τζιτζίκια, κι οι πέντε μου φωνές;

Αύριο θα σμίξω τα δυό σου σκέλη, μήπως γεννηθεί ένα μικρό

λυπητερό παιδάκι, θα το λένε Ιούς, Μανιούς, ίσως και 

Aqua Marina. 

Φέρτε μου να γεννήσω όλα τα μωρά της πλάσης, δώστε μου να 

πεθάνω όλους τους θανάτους. 

Μερικές χορδές μουσικής φθάνουμε για να τρέξουμε 

γυμνοπόδαροι μες στη χλόη του Βορρά, για να μετρήσουμε

όλες τις σταγόνες του σώματός μας και για να πλέξουμε

με το `να μας χέρι όλες τις ψάθες των ρεμβασμών μας.  

 

Μάτση Χατζηλαζάρου ΠΟΙΗΜΑΤΑ [1944-1985] εκδόσεις ΙΚΑΡΟΣ 1989    

Γιάννης Αδαμάκος  ο χώρος ανάμεσά μας

σημείωση:

για το ποιητικό ανθολόγιο δείτε ε δ ώ

σημείωση δεύτερη: αργήσαμε μια μέρα, αλλά... "η ποίηση είναι η ζωή μας". 

Άρης Αλεξάνδρου Νέκρη ζώνη

ποιητικό ανθολόγιο 2013 με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών...

για τον Ιούλιο: Γιάννης Αδαμάκος

Νεκρή ζώνη

Με τις λέξεις σου να είσαι πολύ προσεχτικός,
όπως είσαι ακριβώς μ' έναν βαριά τραυματισμένο που κουβαλάς
στον ώμο.
Εκεί που προχωράς μέσα στη νύχτα
μπορεί να τύχει να γλιστρήσεις στους κρατήρες των οβίδων
μπορεί να τύχει να μπλεχτείς στα συρματοπλέγματα.
Να ψαχουλεύεις στο σκοτάδι με τα γυμνά σου πόδια
κι όσο μπορείς μη σκύβεις
για να μη σούρνονται τα χέρια του στο χώμα.
Βάδιζε πάντα σταθερά
σαν να πιστεύεις πως θα φτάσεις πριν σταματήσει η καρδιά του.
Να εκμεταλλεύεσαι
κάθε λάμψη απ' τις ριπές των πολυβόλων
για να κρατάς σωστόν τον προσανατολισμό σου
πάντοτε παράλληλα στις γραμμές των δυο μετώπων.
Ξεπνοϊσμένος έτσι να βαδίζεις
σαν να πιστεύεις πως θα φτάσεις εκεί στην άκρη του νερού
εκεί στην πρωινή την πράσινη σκιά ενός μεγάλου δέντρου.
Προς το παρόν, νάσαι πολύ προσεχτικός
όπως είσαι ακριβώς μ' έναν μελλοθάνατο που κουβαλάς στον ώμο.

 

Άρης Αλεξάνδρου ΠΟΙΗΜΑΤΑ [1941-1974] εκδόσεις ύψιλον/βιβλία

Γιάννης Αδαμάκος  Νύχτες από γραφίτη νο3 1992 γραφίτης σε χαρτί 150χ200εκ

σημείωση:

για το ποιητικό ανθολόγιο δείτε ε δ ώ

Τσέζαρε Παβέζε Είσαι η γη και ο θάνατος

ποιητικό ανθολόγιο 2013 με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών...

για τον Ιούλιο: Γιάννης Αδαμάκος

Είσαι η γη και ο θάνατος

Η εποχή σου είναι η σιωπή

και το σκοτάδι. Δεν ζει

τίποτα που πιο πολύ από σένα 

να `ναι μακρύτερα απ` την αυγή.

Όταν δείχνεις να ξυπνάς

είσαι μονάχα πόνος,

πόνος στα μάτια, στο αίμα,

που εσύ δεν τον νοιώθεις. Ζεις

όπως ζει κάποια πέτρα,

όπως η άγονη γη.

Και σε ντύνουνε όνειρα, 

λυγμού και κινήσεις

που εσύ αγνοείς. Ο πόνος

σαν το νερό κάποιας λίμνης

τρέμει και σε κυκλώνει.

Είναι κύκλοι στο νερό.

Εσύ τους αφήνεις να σβήσουν.

Είσαι η γη και ο θάνατος.

[3.Δεκεμβρίου 1945] 

ΤΣΕΖΑΡΕ ΠΑΒΕΖΕ Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΘΑ `ΡΘΕΙ ΚΑΙ ΘΑ `ΧΕΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΣΟΥ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΩΤΗΡΗΣ ΤΡΙΒΙΖΑΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 1997  

ΓΙΑΝΝΗΣ ΑΔΑΜΑΚΟΣ  ΝΥΧΤΕΣ ΑΠΟ ΓΡΑΦΙΤΗ Ι` 1991  

σημείωση:

- για το ποιητικό ανθολόγιο δείτε ε δ ώ