Ο Ολυμπιακός μπήκε στη ζωή μου πολλά-πολλά
χρόνια πίσω, όταν η TV πρόβαλλε τον
τελικό του Κυπέλλου, σε περιγραφή του Μανώλη Μαυρομάτη.
Καλοκαίρι του 1976. Μια ζεστή βραδιά, στο
πατρικό σπίτι, η βεράντα ολάνθιστη και στο σαλόνι, σε θέση κεντρική η
τηλεόραση, όλη η οικογένεια μαζί. Ασπρόμαυρη ΤV,
έγχρωμα όνειρα ενός 9χρονου πιτσιρικά.
[σήμερα, 38 χρόνια αργότερα, στο ίδιο δωμάτιο,
γράφω αυτό το σημείωμα. Παρατηρώ ταυτόχρονα και αδιάλειπτα όσες αλλαγές
έχουν συμβεί.]
Ο πατέρας μου ίσως να μην είχε πάει στο
γήπεδο ποτέ. Σίγουρα, μαζί δεν πήγαμε ! Σκέφτομαι τώρα, ότι μέχρι εκείνη τη
βραδιά του Ιουνίου, μάλλον λίγο ποδόσφαιρο είχα δει, μάλλον λίγο είχα επίσης παίξει… Κι όμως έμεινα
μπροστά στην τηλεόραση παραπάνω από δύο ολόκληρες ώρες…
