Με τον ατυχή κ. Μουζάλα, που εν τη ρύμη του λόγου αποκάλεσε τη
γείτονα χώρα «Μακεδονία», ήρθε για μία ακόμη φορά στο προσκήνιο το
περίφημο Μακεδονικό, ένα ακόμη «εθνικό θέμα» που ταλανίζει τη χώρα (μαζί
με το Κυπριακό, το Αιγαίο και ορισμένα άλλα) από το 1991, δηλαδή ένα
τέταρτο του αιώνα.
γράφει ο Αλέξης Ηρακλείδης
Σημειώνω ότι η ονομασία της γειτονικής χώρας ως σκέτο «Μακεδονία»
αναφέρεται παντού διεθνώς (στα διεθνή ΜΜΕ, από ξένους πολιτικούς και
διπλωμάτες, σε επιστημονικά έργα, σε χάρτες, κ.λπ.) και με το
συνταγματικό όνομά της («Δημοκρατία της Μακεδονίας») έχει αναγνωριστεί
από 140 κράτη, πλην της Ελλάδας και της Βουλγαρίας (που δεν αναγνωρίζει,
για δικούς της λόγους, την ύπαρξη «μακεδονικού έθνους»). Η ονομασία
ΠΓΔΜ είναι η προσωρινή ονομασία με την οποία η γείτων χώρα έγινε το 1992
κράτος-μέλος του ΟΗΕ.
Το understanding τότε ήταν ότι το θέμα της προσωρινής ονομασίας θα
επιλυόταν εντός ευλόγου χρόνου. Δεν έχει επιλυθεί όμως και μετά τόσα
χρόνια τίθεται από τη διεθνή κοινωνία το διττό ερώτημα:
(1) Είναι δυνατόν ένα ανεξάρτητο κράτος να συνεχίζει να ονομάζεται «πρώην» και έως πότε;
(2) Μπορεί ένα άλλο ανεξάρτητο κράτος να του στερεί, και
μάλιστα επ’ αόριστον, το κυρίαρχο δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού (που σε
ατομικό επίπεδο, αυτό των ανθρώπινων και μειονοτικών δικαιωμάτων,
θεωρείται αυτονόητο);
