Η κυρία Μωβ... #10

[περίληψη προηγουμένων]

Ο Λ. μένει πάντα κρυμένος στον κήπο του νοσοκομείου, ο Κ. στέκεται μπροστά στον τηλεφωνικό θάλαμο και ακούει την κατσάτσα του συναδέλφου Ξ... Η κυρία Μωβ ξυπνάει και περιμένει τον πρώτος της καφέ... Απα τα χέρια του κ. Κόκκινου.

Όση ώρα ο Κόκκινος θα έφερνε τον καφέ, η κυρία Μωβ ξύπνησε για τα καλά, ανακάθησε στο κρεβάτι και παρατηρούσε την πόλη, το πανεπιστήμιο της να ξεκινά. Ήρθαν στο μυαλό βαριές μνήμες και αναμνήσεις. Ακριβώς στην πλατεία Χημείου. Τέτοια ή μιαν άλλη εποχή. Τα παιδιά να τρέχουν από άκρη σε σ` άκρη, οι μανάδες να τσιρίζουν με ένα ανεπανάληπτο, μοναδικό τρόπο: η καθεμιά λες και απευθυνόταν αποκλειστικά στο βλαστάρι τους. 

Την τάραξε η επαναφορά της γνωριμίας με τον Πολύχρωμο. Έπιασε το κεφάλι, ο πονοκέφαλος δυνάμωνε. Έκλεισε τα μάτια. Ξυπνούσε τώρα, "δίχως να κοιτάζει την μελαγχολία εντός της". Ξυπνούσε και περίμενε τον καφέ της` τον πρώτο στη Σαλονίκη, από τα χέρια του Κόκκινου, έστω κάτω από αυτές τις συνθήκες. Στο δωμάτιο ένος φημισμένου, παρηκμασμένου νοσοκομείου. Ξυπνύοσε, έμπαινε ήδη σε μια νέα φάση ζωής. Αυτό το ένοιωθε, δεν ήξερε που να το αποδόσει. Ήταν το συναίσθημα των πρώτων ωρών; Ήταν η νοσταλγία; Οι παραστάσεις, οι αναμνήσεις, τα ίδια τα γεγονότα; Δεν ηξερε, αλλά έτσι ένοιωθε, μετά από πολύ, πολύ καιρό. Έκλεισε τα μάτια και τραβήκτηκε πίσω στο ύψος του κρεβατιού. 

Με ορθάνοκτα μάτια, όλη αυτήν την ώρα ο Λ. κατέγραφε τις κινήσεις έξω από το παράθυρο.Όλες τακτοποιημένες στο μπλοκάκι της υπηρεσίας. Ήταν βέβαιος ότι θα έκανε καλή εντωση στο αφεντικό του. Άλλωστε ήταν η πρώτη φορά που έπαιρνε μέρος σε τέτοια αποστολή. Ο ίδιος συγχωρούσε ένα λάθος για τον εαυτό του, για τον Άλλο δεν γνώριζε. 

Παραλίγο να τον τσακώσει ο κ. Κόκκινος. Αλλά, ο Λάκης είχε καλά αντανακλαστικά. Τον πρόλαβε, όταν κατέβηκε στον κήπο για το κίτρινο τριαντάφυλλο...Κρύβτηκε μέσα στον πυκνό, κλαδεμένο θάμνο. Είχε και από κει την ευκαιρία να βλέπει, να παρατηρεί, κινήσεις και συμεριφορές. Όλα καταεγραμένες  στο μπλοκάκι του, με απόλυτη τάξη. 

Ο Λ. που μεγάλωσε μέσα σε μια νύχτα... Από παιδί για τα θελήματα σε μπάτσο περιωπής. Την περίμενε αυτήν την στιγμή, αυτήν την περιπέτεια. Γι αυτό άλλωστε είχε καταταγεί στο σώμα, Από μικρός θαύμαζε τον αστυνόμο Μπέκα, ρουφούσε τα γραφτά του Γ. Μαρή και ήθελε να αλλάξει τον κόσμο. Τώρα, νόμιζε ότι του δόθηκε η πρώτη ευκαιρία. 

[συνεχίζεται]                                                                                                                                                                                                                                                                                                                             

Επιστροφή

Μπήκαμε πάλι στο γνωστό λούκι της πόλης. Τι ψάχνω;  Αναζητώ το κόκκινο πενάκι μου με άγχος. Θέλω να γράψω και  γράφω σε σένα. Δεν ξέρω τι έχω, μου φταίνε όλοι, ενώ ίσως να υπάρχουν ακόμα κάποιοι που να με νοιάζονται. Κάθομαι ώρα τώρα και κοιτάζω το ταβάνι.

Πίνω μπύρες.  Κοντεύω να τελειώσω το δεύτερο πακέτο, το φλέμα κάθεται στο λαιμό, σαν το καβούκι στις χελώνες και επιμένω. Απαντοχή στη βραδινή συναυλία. Η αγωνία -ο αγώνας ξεχάστηκε- για την επιβίωση. Θα μπορούσαν να είναι όμορφα τα πράγματα. Όρεξη για τίποτα. Εύχομαι το οτιδήποτε. Η προσαρμογή δύσκολη έννοια και πράξη. Η πραγματικότητα δύσκολη και οι καιροί μας χαλεποί.

Γράφω σε σένα, καλέ μου φίλε,  χωρίς ντροπή, χωρίς να κρύβομαι ή να φοβάμαι. Δεν νοιώθω κενός μα ζω με πολλά άδεια πράγματα. Οι λευκές σελίδες μου τρυπάνε το στομάχι, όχι οι μπύρες.  Η σχολή μου θυμίζει Βατερλό και Άγια Ελένη ταυτόχρονα. Η σκέψη παίζει διάφορα παιγνίδια.  Εξισώσεις νιοστού βαθμού, 3πλά ολοκληρώματα, ανολοκλήρωτες σχέσεις. Επαναφέρει ξανά και ξανά πρόσωπα που έχουν φύγει, τη φρίκη ενός κόσμου κατακερματισμένου.  Παλιές αγάπες σκληρά όμορφες και βασανιστικές. Ανθρώπους ξένους με θυμό για τον Άλλον. Η σκέψη στον παρελθόντα χρόνο σε ισορροπία με την μοναξιά του παρόντος. Η σκέψη, η μοναξιά, απέναντι μου.  Απέναντι στο λειψό σώμα μου. Αναρωτιέμαι τι είναι το σύνολο; Ζω στη μερικότητα της προσωπικής μου οπτικής. Με τα λάθη μου αναμετριέμαι.  

Η κυρία Μωβ # 9

[περίληψη προηγουμένων]

Η κ.Μωβ ξύπνησε από τον λήθαργό της. Ο κ. Κόκκινος είναι πάντα στο προσκέφαλό της. Ο Λ. μένει κρυμένος στον κήπο του νοσοκομείου, ο Κ. στέκεται μπροστά στον τηλεφωνικό θάλαμο και περιμένει...  

 

"Το κόλπο, συνάδελφε, ήταν στημένο τέλεια. Κανείς μπάτσος δεν θα μας έπαιρνε χαμπάρι... Η εντιμότητα,  η ηλιθιότητά σου, το χάλασε. Πανάθεμά σε, αξιότιμε συνάδελφε! Πανάθεμά σε!". 

Μιλιά δεν έβγαλε από το στόμα του ο Κ. Μα, έτσι ανοκτό που είχε μείνει, κοίταζε τον καλοβαλμένο άντρα, που αθόρυβα τον είχε πλησιάσει. Κουστουμάκι στην τρίχα, ακριβό πατούμενο, καμηλό παλτό και ρεμπούπλικα. Από την κορυφή ως τα νύχια, κύριος. Ο συνάδελφος Ξ. 

Μάζεψε το σάλιο του και τα κατάφερε: "Άλλαξες, φίλε! Άλλαξες...".

"Ενώ εσύ ούτε ρούπι. Κακομοίρης ήσουνα, κακομοίρης είσαι. Κοίτα ντύσιμο. Μπάτσος είσαι και φαίνεται από χιλιόμετρα...".

Είδε τον εαυτό του στο τζάμι του τηλεφωνικού θαλάμου. Δεν είχε άδικο ο Ξ., αλλά αυτό ήταν το καλό του κουστούμι. Λέξη δεν είπε, αλλά ο άλλος ασυγκράτητος. 

"Γκαντεμιά, φίλε! Διαταγή! Μαζί στην ίδια υπόθεση. Γκαντεμιά! Άκου... Κουμάντο κάνω εγώ...". 

Και πάλι δεν τα κατάφερε ο Κ. Ούτε λέξη δεν βγήκε από το στόμα του, αλλά μια ιδέα στριφογύριζε ήδη στο μυαλό του...

[συνεχίζεται] 

Η κυρία Μωβ #8

[περίληψη προηγουμένων] 

Ο κ. Κόκκινος μένει όλο το βράδυ στο προσκέφαλο της κ. Μωβ. Αναπολεί τις δικές του ατέλειωτες ώρες στο νοσοκομείο αυτό, την παλιά του λειψή ζωή. Γαληνεύει, στο μπαλκόνι, με δυό τσιγάρα. Αγναντεύει την άδεια πλατεία του πανεπιστημίου... Οι μπάτσοι χωρίς να φάινονται κάνουν την δουλειά τους

Η κ.Μωβ άνοιξε τα μάτια της. Κίτρινα, λεπτά Λίλιουμ στόλιζαν το ανθοδοχείο. Μια κάρτα λιλά ήταν δίπλα τους. Το μπορντώ παλτό της κρεμασμένο στην πόρτα της ντουλάπας. Το φόρεμά της στην κρεμάστρα, τα πράσινα παπούτσια της αφημένα κοντά στο κρεβάτι. Με ένα τακούνι λειψά. 

Τελειώνουν εδώ τα χρώματα. Το λευκό κυριαρχεί παντού. Οι κουρτίνες, που κρύβουν τον κόσμο, τα σεντόνια, που σκεπάζουν το κορμί της, οι γάζες που καλύπτουν το κεφάλι της. Οι γάζες... 

Έπαιζε πάντα με αυτές ο άντρας της. Τις έκλεβε απο το νοσοκομείο. Με την αθωότητα ενός παιδιού τις έφερνε στο σπίτι. "Για τα κολλάζ μου!", της έλεγε. Κάτι ζωγραφιές, κάτι χρώματα έβαζε πάνω σε αυτοσχέδιους καμβάδες και έπειτα τα σκέπαζε, τα κάλυπτε με γάζες νοσοκομειακές. Είχε ανακαλύψει αυτό το...παιγνίδι και χανόταν με τις ώρες στο υπόγειο του σπιτιού τους. Έφευγε για λίγο από την κοινή τους ζωή για να γυρίσει πάλι, είκοσι χρόνια νεώτερος, με το νέο του έργο. 

"Για σένα! Σε κρύβω πίσω από το διάφανο να σε έχω για πάντα. Εσύ είσαι το έργο μου. Εσύ την κάθε φορά!"....

[συνεχίζεται]

Η κυρία Μωβ #7

κάθε Κυριακή απόγευμα στο "τετράδιο εξόδου"... 

[με απόφαση του αρχισυντάκτη]

 
[ περίληψη προηγουμένων] 

Η κ. Μωβ με ελαφριά διάσειση και ο Θ.Κόκκινος τραυματισμένος βρίσκονται σε κεντρικό νοσοκομείο της πόλης, μετά από ένα τροχαίο ατύχημα. Ο Κ. τηλεφωνεί στον αρχηγό και δίνει αναφορά. Δέχεται αυστηρή κριτική και έναν μπάτσο στο "κεφάλι" του. Ο Λ. μέσα στο νοσοκομείο παρακολουθεί τις εξελίξεις. 

Η κυρία Μωβ #6

κάθε Κυριακή απόγευμα στο "τετράδιο εξόδου"... 

[με απόφαση του αρχισυντάκτη]

[ περίληψη προηγουμένων] 

Μια μηχανή μεγάλου κυβισμού παραβιάζει ένα φανάρι κόκκινο, ο Θανάσης Κόκκινος δέχεται ένα ισχυρό κτύπημα στην αριστερή πλευρά, η κυρία Μωβ χάνει τις αισθήσεις της. Καταλήγουν σε κεντρικό νοσοκομείο της πόλης -για τις πρώτες βοήθειες. Ο βοηθός Λ. τους ακολουθεί, "με επαγγελματική σιωπή και τάξη..."

Η κυρία Μωβ # 5

κάθε Κυριακή απόγευμα στο "τετράδιο εξόδου"... 

[με απόφαση του αρχισυντάκτη]

[ περίληψη προηγουμένων] 

Ο Θανάσης Κόκκινος, αδελφικός φίλος του Χρήστου Πολύχρωμου, υποδέχεται στο αεροδρόμιο "Μακεδονία" την κυρία Μωβ. Τα υγρά του μάτια, μέσα στα μικρά, στρογγυλά, κοκάλινα γυαλιά του είναι η πρώτη  γνώριμη εικόνα, που αντικρίζει η κυρία Μωβ, στη Σαλονίκη. 

  

Η κυρία Μωβ #4

κάθε Τετάρτη απόγευμα στο "τετράδιο εξόδου"...

[ περίληψη προηγουμένων] 

 

Η συνάντηση της κ. Μωβ με την φίλη της Μαγδαληνή, λίγο πριν την αναχώρηση της πτήσης για Θεσσαλονίκη, εμπλουτίζει ανέλπιστα το μπλοκάκι  του Κ. Η επιβίβαση έχει ολοκληρωθεί. Το ταξίδι ξεκινά...

 

Η κυρία Μωβ #3

κάθε Τετάρτη απόγευμα στο "τετράδιο εξόδου"...

[ περίληψη προηγουμένων] 

 

Ο Κ. και ο Λ. πετούν  για Θεσσαλονίκη. Η επιλογή της κυρίας Μωβ να ταξιδέψει θα τους φέρει όλους στην συμπρωτεύουσα... 

 

Αναφορά τρίτη

Η κυρία Μωβ #2

κάθε Τετάρτη απόγευμα στο "τετράδιο εξόδου"...

[ περίληψη προηγουμένων] 

Ο αστυνόμος Κ. αναλαμβάνει την παρακολούθηση της κυρίας Μωβ κατόπιν διαταγής του ίδιου του αρχηγού. Είναι η πρώτη αποστολή της...καριέρας του. Επιλέγει τον νεαρό Λ. για βοηθό του και ακολουθούν με ακρίβεια, προσοχή και μυστικότητα τα βήματά της. Δίνει αναφορά απευθείας στον αρχηγό...

Αναφορά δεύτερη

H κυρία Μωβ

κάθε Τετάρτη απόγευμα στο "τετράδιο εξόδου"...

[περίληψη προηγουμένων]

Ο αστυνόμος Κ.[άππα] δέχεται ένα απρόσμενο τηλεφώνημα από τον Αρχηγό της Αστυνομίας... "Παιδί μου, μπλα, μπλα, μπλα, εκτιμώντας το ήθος και το υπηρεσιακό σου ύψος, μπλα, μπλα, την έντονη τη  ρώμη και την κοντοκουρεμένη κόμη, το μάτι το τσακιρικό, το ύφος το "αλήτικο", μπλα, θέλω κάθε στοιχείο για... Εκείνη. Το θέλω εγώ προσωπικά! ". Μέχρι το ταβάνι ανέβηκε το καθαρό μέτωπο του Κ. Μια ζωή στο σώμα, είναι η πρώτη του αποστολή, αλλά από τον ίδιο τον...Μεγάλο! "Στις διαταγές σας. Θα χρειαστώ έναν βοηθό...". "Πάρε έναν νεαρό να τον διδάξεις... Και μην την χάσεις από τα μάτια σου..."... Τώρα και η... μύτη του... συνάντησε το μέτωπό του...

Αντικείμενο της έρευνας: Η κυρία Μωβ.