Χωρίς το άγχος του χρόνου, χωρίς βέβαια και την ομορφιά της συνάντησης, χωρίς να βλέπω τα πρόσωπα και να ανιχνεύω αντιδράσεις...
Με την άνεση να διορθώνω αβλεψίες, αλλά με το πάθος του προφορικού λόγου...
Με το βλέμμα στραμένο σε ένα πρόσωπο, να λυθεί ο κόμπος από το στομάχι...
...τα όσα ακολουθούν είναι η "ομιλία" μου στο 2ο συνέδριο της Δημοκρατικής Αριστεράς.
ΥΓ. Από επιλογή δεν ήμουν υποψήφιος για σύνεδρος. Το γράφω για να συνεκτιμηθεί.
Αντώνης Ν.Χελιδώνης
