Υπάρχουν μέρες που και το μέσα μας άδειο είναι..

 

Χωρίς τις όποιες δεσμεύσεις του παρελθόντος, στο αδυσώπητο παρόν και με μια ρωγμή στο όνειρο, διάβασα ξανά το τελευταίο βιβλίου του Στρατή Τσίρκα «Η χαμένη Άνοιξη». Διάβασα επίσης πολλά κείμενα που έχουν ήδη γραφτεί για το βιβλίο. Το παρακάτω κείμενο φωτίζει πλευρές μόνο του έργου. Δεν έχει καμιά άλλη φιλοδοξία. Στους μίζερους καιρούς μας είναι ακριβή η ομορφιά και αναγκαία η επιστροφή στις ρίζες. Με νέα εργαλεία στις λιγοστές αποσκευές μας.

Σπαράγματα πάνω στο μυθιστόρημα «Η Χαμένη Άνοιξη»

επιμέλεια Αντώνης Ν. Χελιδώνης

 

Tο εμβληματικό λογοτεχνικό έργο για τα Ιουλιανά είναι το μυθιστόρημα του Στρατή Τσίρκα «Η χαμένη άνοιξη» (1976). Μιά οριζόντια τομή στον κορμό του ιστορικού χρόνου: Η Αποστασία, ο εξαναγκασμός του Παπανδρέου σε παραίτηση, οι δυσχέρειες και τ' αδιέξοδα της Αριστεράς. Χαρακτηριστικό είναι ότι η πλοκή του έργου εκτυλίσσεται από τις 4 Ιουλίου έως τις 23 Ιουλίου 1965, που είναι η μέρα της ταφής του Σωτήρη Πέτρουλα.

« ...με ξύπνησε το κουδούνι της πόρτας. Άνοιξα, ήταν η Ματθίλδη ναι, όμως αγνώριστη. Κάτασπρη σαν πανί, αχτένιστη, με ασάλευτα μάτια έκανε μερικά βήματα, στάθηκε και είπε δισταχτικά: "Σκότωσαν το Σωτήρη". Την πήρα στην αγκαλιά μου, την κάθισα στο κρεβάτι. Έφερα βρεγμένη πετσέτα και της σκούπισα το πρόσωπο από τις καπνιές και τον ιδρώτα, της έστρωσα τα μαλλιά, της έδωσα να πιει νερό."Ποιο Σωτήρη;" ρώτησα. "Τον Πέτρουλα. Πάει το παλικάρι, το φάγανε οι δήμιοι." Μια συμμαθήτρια της Χρύσας λέει πως άκουσε τον αξιωματικό, πάνω στο θωρακισμένο, να διατάζει τον πυροβολητή που σκόπευε με το κανονάκι των δακρυγόνων: "Κατέβασέ μου αυτόν τον ψηλό με το πράσινο". Ο Σωτήρης είχε σκαρφαλώσει στο σηματοδότη της διασταύρωσης Σταδίου και Λαδά κι απ' εκεί πάνω φώναζε συνθήματα. Τώρα πάει» [σελ.237]

Είναι χωρισμένο σε δύο μέρη:

Α΄ΩΡΟΣΚΟΠΙΟ [δώδεκα κεφάλαια] Η πρόβλεψη των άστρων και moto: Αν μπορούσες να ξέρεις πως αρχίνισαν όλα τούτα ΤΑΚΗΣ ΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ ΝΥΚΤΕΣ, 1970

Β΄ΚΛΕΨΥΔΡΑ [οκτώ κεφάλαια] Εργαλείο μέτρησης χρόνου και moto: «…Αιώνες φαρμάκι` γενιές φαρμάκι». «Γραμμή!» αντιλάλησε αδιάφορος ο τιμονιέρης. Γιώργος Σεφέρης Οι γάτες τα`Αι-Νικόλα, 5.2.69

ΘΕΜΑ: Ιούλιος 1965. Στο βιβλίο αυτό υπάρχουν δυό και περισσότερες ιστορίες αγάπης, το κύριο θέμα του, ωστόσο, είναι η συνειδητοποίηση των πρωταγωνιστών του σε μια κρίσιμη ώρα του τόπου, μέσα από την οδύσσεια μιας ερωτικής αναζήτησης. «Οποιος διαλέγει την άρνηση και τον πεσιμισμό βγαίνει κερδισμένος στις προβλέψεις και χαμένος στη ζωή του». [σελ. 227]

Οι...Πέμπτες του Νοεμβρίου

Με την ταινία «Le conseguenze dell’amore» (2004) του Paolo Sorrentino ολοκληρώθηκε το Φεστιβάλ Ιταλικού Κινηματογράφου 2014 που διοργανώθηκε για πρώτη φορά στο Ηράκλειο από το Κέντρο Ξένων Γλωσσών Καζάλι σε συνεργασία με το Ιταλικό Προξενείο στην πόλη.

Όπως κάθε εβδομάδα, έτσι και στην τελευταία προβολή, η συμμετοχή του κόσμου ήταν πολύ μεγάλη. Όλοι εξέφρασαν την ικανοποίησή τους για το Φεστιβάλ αλλά και τη λύπη τους που οι όμορφες συναντήσεις, τα βράδια κάθε Πέμπτης του Οκτώβρη, τελείωσαν.

Λίγο πριν κλείσουν τα φώτα για τελευταία φορά, η διοργανώτρια της εκδήλωσης, Nicoletta Casali, ευχαρίστησε όλους όσοι συνεργάστηκαν για την πραγματοποίηση του Φεστιβάλ, τους φίλους του ιταλικού κινηματογράφου για τη συμμετοχή και τη ζεστή τους παρουσία όλες τις μέρες των προβολών και ανανέωσε το ραντεβού για τον επόμενο χρόνο, με ένα νέο κινηματογραφικό ταξίδι. 

Το ταξίδι είχε στάσεις μοναδικές. Σε μια αίθουσα κακή, κανείς δεν στάθηκε εκεί χαθήκαμε όλοι στη μαγεία της οθόνης και στο μυστήριο των ταινιών. Χαθήκαμε μόνοι, με παρέα, με παρέα και πιο μόνοι στην γοητεία των εικόνων, της βουής, χρωμάτων. Του άσπρου και του μαύρου, του έρωτα και του θανάτου. Γευτήκαμε κρασί και καλό espresso και κρατηθήκαμε έναν ολόκληρο μήνα από την υπόσχεσή της "θα τα πούμε το βράδυ στο σινεμά".

Τέλειωσε το φεστιβάλ. Εκείνη, στην πραγματικότητά της χάθηκε. Τα φώτα θα σβήσουν του χρόνου.  Εγώ, στην ηδονική παράταση αναζητώ τα νέα ραντεβού. 

Υποκλοπές, παρεκτροπές και μια Χαμένη Άνοιξη

γράφει ο Δημήτρης Β. Τριανταφυλλίδης

Δεν μπορεί θα πρέπει να υπάρχει ένας κακός δαίμονας που κυνηγάει τούτη τη χώρα. Πάνω που ετοιμάζεται να ορθοποδήσει, να νιώσει λίγη αισιοδοξία, με τη βοήθεια και της άνοιξης, τη βρίσκει κατακέφαλα αυτό το εμετικό περιστατικό με τη συνδιαλλαγή ανώτατου κρατικού λειτουργού με εκπροσώπους της σκοτεινής ακροδεξιάς.  Στην μετά τον πόλεμο ιστορία της χώρας, δεν είναι σπάνια τα περιστατικά αποκάλυψης παρακρατικών μηχανισμών, οι οποίοι σε κρίσιμες πάντα στιγμές πισωγύριζαν τον τόπο πολλά χρόνια πίσω.

Το τελευταίο περιστατικό πάντως, είναι ενδεικτικό της καθυστέρησης που χαρακτηρίζει το πολιτικό σύστημα, μιας καθυστέρησης που οφείλεται στο γεγονός ότι, ουσιαστικά, ελάχιστα άλλαξε η νοοτροπία και η κοσμοθεώρηση πολλών μελών του πολιτικού κατεστημένου. 

Παραμυθάκι

Παραμυθάκι 

του Διονύση Σαββόπουλου

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας κότσυφας που τον `λεγαν Σταύρο. Απέκτησε φωλιά και κοτσυφόπουλα και τόσο περήφανος αισθάνθηκε που βγήκε και κάθουνταν στο κλαδί καμαρωτός-καμαρωτός. Από μακριά έρχουνται όλα τα πουλιά το δάσους` μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετινοί και παγόνια` από μακριά τον χαιρετάνε και από κοντά του λένε: 

-Γειά σου Σταύρο!

-Δεν με λένε Σταύρο, μον` με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη! 

Αλλάζει όμως ο καιρός` να βροχές, να χαλάζια, να κεραυνοί, πάει η φωλιά, παν τα κοτσυφόπουλα, παν όλα. Βγήκε και κάθουνταν στο κλαδί μονάχος κι από μακριά έρχουνται όλα τα πουλιά το δάσους` μπεκάτσες, τσίχλες, περιστέρια, αηδόνια, τσαλαπετινοί και παγόνια` από μακριά τον χαιρετάνε και από κοντά του λένε: 

-Γειά σου Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη! 

-Δεν με λένε Σταύρο και κυρ Σταύρο και αφέντη Τσουτσουλομύτη. Μόνο Σταύρο με λένε. Μόνο Σταύρο...

Η σούμα Διονύσης Σαββόπουλος 1963-2003, εκδόσεις ΙΑΝΟΣ Θεσσαλονίκη, 2003

υγ. Με τα λόγια του Διονύση, με τη δική του μουσική, με τη μουσική, τις ζωγραφιές και τους στίχους των φίλων, με λόγια σαν παραμυθάκι, με λόγια του παρελθόντος και του μέλλοντος, μια ιστορία ξετυλίγεται πενήντα χρόνια τώρα...  Μικρό κομμάτι και η προσωπική ιστορία του καθενός. Η ιστορία ενός προσώπου, που αναζητούσες στα αμφιθέατρα για να λυθεί ο κόμπος από το στομάχι και να αρχίσεις να μιλάς. Ο Διονύσης Σαββόπουλος αυτοβιογραφείται.