Ανανέωση στην πολιτική

-[...]Ο καλός μαρξιστής, φίλε, για να μην πέφτει έξω, πρέπει να συνδυάζει την απαισιοδοξία της γνώσης με την αισιοδοξία της βούλησης.

-Μπα, διαβάζατε και Γκράμσι στην Κούτβα; Ακυρώθηκε λοιπόν το ουκάζιο του μακαρίτη; 

Όλα τα ήξερε, ο άθλιος. Τα γράμματα του Γκράμσι από τη φυλακή, την κριτική που έκανε στο κόμμα των Μπολσεβίκων για τη στάση τους απέναντι στο ιταλικό πρόβλημα γύρω στα 1930, το θυμό του Στάλιν, την απαγόρευση [...]

Στρατής Τσίρκας Η ΧΑΜΕΝΗ ΑΝΟΙΞΗ [σελ.26]

Χωρίς τις όποιες δεσμεύσεις του παρελθόντος, στο αδυσώπητο παρόν και με μια ρωγμή στο όνειρο, διάβασα το κείμενο του καλού φίλου Αντώνη Σαριδάκη. Στους μίζερους καιρούς μας είναι ακριβή η ομορφιά και αναγκαία η επιστροφή στις ρίζες. Με νέα εργαλεία στις λιγοστές αποσκευές μας. 

Α.ΣΤΕΓΟΣ

γράφει ο Αντώνης Σαριδάκης

Ανανέωση στην πολιτική  με επίκεντρο τον άνθρωπο, το περιβάλλον και την κοινωνία, με συναισθηματική νοημοσύνη δύναμη αλλαγής

Παρακολουθώντας τις πολιτικές εξελίξεις σε παγκόσμιο, εθνικό αλλά και τοπικό επίπεδο, θεωρώ επίκαιρο να συμβάλω στο γενικότερο πολιτικό προβληματισμό με μία διαφορετική προσέγγιση των πραγμάτων. 

Οι άκαμπτες πολιτικές θέσεις και πρακτικές, η έλλειψη οραμάτων, ή έλλειψη επικοινωνίας δηλώνουν βαθιά (συναισθηματική) αδυναμία των ανθρώπων να αντιληφθούν τον εαυτό τους και την κοινωνία. Αδυναμία να διαμορφώσουν αποτελεσματικές πολιτικές συνεργασιών για την προκοπή των ανθρώπων και την προστασία του  πλανήτη μας.

Δυστυχώς χωρίς οράματα, χωρίς στόχους, χωρίς πίστη στον εαυτό  μας και τις ιδέες μας, εγκλωβιζόμαστε σε έννοιες χωρίς περιεχόμενο χωρίς προοπτική. Με τρόπο ρατσιστικό[1] , διχαστικό και αδιέξοδο. 

Έννοιες όπως ανανέωση στην πολιτική πρέπει να πάρουν σάρκα και οστά μέσα από στρατηγικές επιλογές με όραμα. Με μαζικοποίηση των πολιτικών φορέων και κινημάτων, με δυνάμωμα της άμεσης δημοκρατίας, με ανεξαρτησία και μαζικοποίηση των συνδικαλιστικών φορέων και παρατάξεων. Με πολιτική συνεργασιών, πολυκομματικών σχημάτων και κυβερνήσεων. Με κοινωνική συνοχή, εθελοντισμό και αλληλεγγύη.

Απαραίτητη προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι να δοθεί προτεραιότητα στην «συναισθηματική νοημοσύνη» των ανθρώπων.

Τασούλα Καραγεωργίου Μιά ελαφριά παραλλαγή

 

ποιητικό ανθολόγιο 2013 με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών...

 

για τον Δεκέμβριο: Γιάννης Γαϊτης

 

 

Μιά ελαφριά παραλλαγή

 

Στα είκοσί του χρόνια λέγανε γι` αυτόν: 

"Τέτοιους βγάζει το έθνος μας"

Και τώρα - που πλησιάζει τα σαράντα-

πάλι το ίδιο λένε`

 

με μόνη διαφορά

μιάν ελαφρά παραλλαγή στον τόνο της φωνής

( για να αποδοθεί 

το νόημα σωστά

πως κάτι τέτοιους δηλαδή

- όπως κι αυτός-

βγάζει το δόλιο το έθνος μας ).  

 

 

 

 

 

Τασούλα Καραγεωργίου Το αδράχτι που ματώνει εκδόσεις ΠΛΕΘΡΟΝ, Αθήνα 1989  

 

Η Τασούλα Καραγεωργίου γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου το 1954. Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου της Αθήνας και υπηρετεί ως καθηγήτρια στη δημόσια γενική εκπαίδευση. Το 1986 δημοσίευσε την ποιητική συλλογή "Fragmentum αρ. 53" στις Εκδόσεις "Πλέθρον". Ακολούθησαν οι συλλογές: "Το αδράχτι που ματώνει" (Πλέθρον, 1989), "Διασπορά" (Πλέθρον, 1994), "Ποιητική τεχνολογία" (Κέδρος, 1998), "Το μετρό" (Κέδρος, 2004), "Η χελώνα του Κεραμεικού" (Γαβριηλίδης, 2011). Έχει μεταφράσει Αρχαία Ελληνική ποίηση: "Ποιήματα-Σαπφώ" (Γαβριηλίδης 2009), "Ηλακάτη-Σπαράγματα και επιγράμματα" (Γαβριηλίδης 2013). Ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στα περιοδικά "Πλανόδιον", "Ποίηση", "Νέα Εστία", "Παπαδιαμαντικά Τετράδια" και έχουν συμπεριληφθεί σε ανθολογίες, ενώ άρθρα της έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "Αυγή", "Καθημερινή" και στα περιοδικά "Το Δέντρο", "Φιλολογική", "Νέα Παιδεία", "Γράμματα και Τέχνες", "Αντί", "Ο Πολίτης", κ.ά. Είναι διδάκτωρ φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Πανεπιστημίου Κρήτης. Από το 2007 διδάσκει στο Εργαστήρι Ποίησης του Ιδρύματος Τάκης Σινόπουλος. Είναι παντρεμένη και μητέρα δύο παιδιών. 

 

Γιάννης Γαϊτης 1975

Αριστέα Παπαλεξάνδρου Γκρίζο της χαράς

 

ποιητικό ανθολόγιο 2013 με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών...

 

για τον Δεκέμβριο: Γιάννης Γαϊτης

Γκρίζο της χαράς

Η ίδια γυναίκα Η γκρίζα γυναίκα

Των γκρίζων ερώτων Των γκρίζων καιρών

Με γκρίζα φορέματα

και γκρίζα καπέλα

Με δίχως τη στήριξη των γκρίζων αντρών

Η ίδια γυναίκα Η άλλη γυναίκα

λευκή του χιονιού παλαιών ημερών

 

 

 

Αριστέα Παπαλεξάνδρου  ΩΔΙΚΑ ΠΤΗΝΑ εκδόσεις ΤΥΠΩΘΗΤΩ-ΛΑΛΟΝ ΥΔΩΡ 2008

 

Γιάννης Γαϊτης Σύνθεση, 1958

 

 

σημείωση: Μικρή, παροδική αλλαγή... "Βγαίνουμε" Σάββατο. 

 

 

Σπύρος Τσακνιάς ΑΛΛΟΘΙ

ποιητικό ανθολόγιο 2013 με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών...

 

για τον Δεκέμβριο: Γιάννης Γαϊτης

 

ΑΛΛΟΘΙ

Θα μαζέψω μιαν αγκαλιά σπάρτα, κλωνάρια μυγδαλιάς,
να ζεστάνω το μοναχικό σπίτι,  τ' άδειο δωμάτιο.  Θα
συμμαζέψω τα σκορπισμένα χαρτιά, θα πετάξω τ' απο-
τσίγαρα, θα συγυρίσω τ' ανάρμοστα όνειρα, τις ατίθασες
μνήμες. 

Θα διώξω τον ίσκιο που ρίχνουν οι λέξεις πάνω στα ποιήματα,
τον ίσκιο που ρίχνουν τα ποιήματα πάνω στη δυστυχία,
να μείνει ανόθευτο το βράδυ κι η γαλήνη του,   κι ο πό-
νος, γυμνό μαχαίρι,  ν' αστράφτει στο σκοτάδι. 

Όχι δεν με τρομάζει το σκοτάδι. Νυχτοβατώ ανάμεσα σε
πράγματα που ήταν κάποτε ανθρώπινα κι έγιναν φαντά-
σματα: ο σκυθρωπός καθρέφτης,  η βαρύθυμη καρέκλα,
τ' απαρηγόρητο σκαμνί, η απελπισμένη σιφονιέρα. 

Όχι δεν προσπαθώ να σας γελάσω: Αν είναι να ζήσουμε
δίχως αυταπάτες,  πρέπει να συνηθίσουμε στο πολικό
ψύχος ενός μοναχικού σπιτιού, ενός άδειου δωματίου.
Γι' αυτό στρέφομαι στ' αγριολούλουδα, τα βότανα, τ' άν-
θη της σέρας, τα εξημερωμένα φυτά. 

Είναι κι αυτό ένα άλλοθι,  ή μια ακόμη αυταπάτη,

-η τελευταία αυταπάτη. Μη με ρωτήσετε ποιος
φταίει,  δεν ξέρω ποιον να κατηγορήσω κι αν είναι σκό-
πιμο ν' αναζητούμε πάντα κάποιον ένοχο ή κάποιο εξι-
λαστήριο θύμα ή μήπως είναι απείρως προτιμότερο να
ζούμε με την υποψία μιας απέραντης αθωότητας.

Σπύρος Τσακνιάς  ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1952-1992 εκδόσεις σ τ ι γ μ ή Αθήνα 2000

Ο ποιητής, μεταφραστής, δοκιμιογράφος και κριτικός λογοτεχνίας Σπύρος Τσακνιάς (1929-1999) γεννήθηκε στη Λαμία. Σπούδασε οικονομικά στην Αθήνα και παρακολούθησε μαθήματα κινηματογράφου. Μετά τον πόλεμο εργάστηκε ως δημοσιογράφος, αλλά στη συνέχεια σταδιοδρόμησε ως στέλεχος επιχείρησης φαρμάκων. Από τη μεταπολίτευση ασχολήθηκε με τη λογοτεχνική κριτική. Στη λογοτεχνία εμφανίστηκε το 1951, με το ποίημα "Γράμμα σ' έναν ποιητή", στην εφημερίδα "Δημοκρατικός Τύπος". Υπήρξε μέλος της συντακτικής επιτροπής του περιοδικού "Γράμματα και Τέχνες", των ανθολογιών μεσοπολεμικής και μεταπολεμικής λογοτεχνίας των εκδόσεων Σοκόλη και διευθυντής της σειράς "Οι ποιητές του κόσμου" των εκδόσεων Εγνατία. Συνεργάστηκε με πολλά λογοτεχνικά περιοδικά ("Το Δέντρο", "Η Λέξη", "Σχεδία", "Τραμ", "Διαβάζω"), καθώς και με εφημερίδες ("Η Αυγή", "Η Καθημερινή", "Η Πρώτη", "Τα Νέα"). Ήταν παντρεμένος με την ποιήτρια και μεταφράστρια Αμαλία Τσακνιά. Απεβίωσε στην Αθήνα το 1999.

Γιάννης Γαϊτης Λάδι σε καμβά, 1960, διαστάσεις 25χ20εκ.


 

 

 

 

Τόλης Νικηφόρου Το μυστικό

ποιητικό ανθολόγιο 2013 με κοσμήματα αγαπημένων εικαστικών...

 

για τον Δεκέμβριο: Γιάννης Γαϊτης

Το μυστικό 

όπως ο μυθικός ανταίος
έπαιρνε δύναμη από τη μάνα γη
έτσι κι εγώ
βαπτίζω την ψυχή μου
στ` απορημένα μάτια σου
στα μαγεμένα σου δυο χρόνια
στις λέξεις σου χωρίς το λάμδα και το ρο

το ξέρω πως θα μεγαλώσεις
πως θα ξεχάσεις τον ακουάκο και το αγιογούουνο
ύστερα μόνος σου θα ψάξεις
θ` ανακαλύψεις έκθαμβος το μυστικό μου
κι αυτή την απουσία μου

όμως εγώ θα βρίσκομαι στα σκόρπια μου βιβλία
στις λέξεις που σωστά θα μάθεις να προφέρεις
θα περιφέρομαι στους σκονισμένους δρόμους
και θα υπάρχω
εκεί που γράφεται ένα σύνθημα
εκεί που ένα σύνθημα γίνεται πράξη

κοιμήσου τώρα
να πάρεις δύναμη και εσύ
αργότερα να ψάξεις τους συντρόφους σου
στις μεθυσμένες τις ανήλεες πολιτείες
και να σηκώσεις χωρίς δισταγμό
ακέραια την οδύνη αυτού του κόσμου.

Η επιλογή από τη συγκεντρωτική έκδοση "Ο ΠΛΟΗΓΟΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ", το ποίημα ανήκει στην συλλογή "Ο ΜΕΘΥΣΜΕΝΟΣ ΑΚΡΟΒΑΤΗΣ [1979]".

Ο Τόλης Νικηφόρου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1938. Οι γονείς του ήταν πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και την Ανατολική Ρωμυλία. Σπούδασε διοίκηση επιχειρήσεων και εργάστηκε ως τραπεζικός υπάλληλος, μεταφραστής -διερμηνέας και αναλυτής συστημάτων στη Θεσσαλονίκη, στην Αθήνα και στο Λονδίνο. Μετά το τέλος της δικτατορίας, επέστρεψε οριστικά στη Θεσσαλονίκη ασκώντας το επάγγελμα του μελετητή-συμβούλου οργάνωσης επιχειρήσεων έως το 1999.Τακτικός συνεργάτης του περιοδικού "Νέα Πορεία" από τα μέσα της δεκαετίας του '70, διετέλεσε επίσης αντιπρόεδρος της Λέσχης Γραμμάτων και Τεχνών Βορείου Ελλάδος και της Πανελλήνιας Πολιτιστικής Κίνησης ενώ υπήρξε και μέλος του Δ.Σ. της Εταιρείας Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης και της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κ.Θ.Β.Ε. Εμφανίστηκε στα γράμματα το 1966 με το μεγάλο ποίημα "Οι άταφοι". Από τις εκδόσεις της "Νέας Πορείας" έχουν κυκλοφορήσει μεταξύ άλλων οι ποιητικές του συλλογές "Το διπλό άλφα της αγάπης" (1994, επανέκδ. Παρατηρητής, 2002), "Γαλάζιο βαθύ σαν αντίο" (1999) , "Ο πλοηγός του απείρου" (συγκεντρωτική έκδοση, ποιήματα 1966-2002, 2004), τα διηγήματα "Εγνατία οδός" (1973), "Τα μάτια του πάνθηρα" (1996), "Νόστος" (2000) και το μυθιστόρημα "Η γοητεία των δευτερολέπτων" (2001). Έχει επίσης συγγράψει παραμύθια για μεγάλους. Ποιήματά του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες και έχουν περιληφθεί σε ελληνικές και ξένες ανθολογίες. 

Γιάννης Γαϊτης: Σύνθεση 61χ50εκ.

ΥΓ. Η εγγραφή αφιερώνεται στον μικρό μου Νικόλα-Κάρολο...