Η κάθε πόλη παίρνει ο σχήμα από την έρημο στην οποία αντιστέκεται` έτσι βλέπουν τη Δέσποινα, πόλη- σύνορο αναμέσα σε δύο ερήμους, ο καμηλιέρης και ναύτης.
Ίταλο Καλβίνο Αόρατες Πόλεις εκδόσεις Καστανιώτη Αθήνα 2004
μετάφραση Ανταίος Χρυσοστομίδης [1]
γράφει ο Αντώνης Ανηψητάκης
Αλιεύς ελπίδων, επιμένω, αδιόρθωτος
μυθοποιός. Ξεσκαρτάρω τα δίχτια μου στην μετεκλογική Ελλάδα. Από τα
δίχτια της παιδικής μνήμης ανασύρω μια ξεχασμένη εικόνα, μισός αιώνας
πέρασε. Ο ηλιοκαμένος ψαράς, καθισμένος στην άκρη της σκάλας, δίπλα στο
βίντσι, ξυπόλυτος με γυμνές τις γάμπες, το μεγάλο δάχτυλο του ποδιού,
πολυεργαλείο, διευκολύνει τη δουλειά των χεριών, στο τελάρο τα καλά,
πίσω στη θάλασσα τα σκάρτα. Δε διαθέτω τη φωνή του, δεν τραγουδώ όπως
αυτός, σκέφτομαι μόνο. Πλησιάζει η ετήσια ημέρα περιβάλλοντος. Ως πότε
θα γιορτάζουμε τις μέρες και θα κηδεύουμε τα χρόνια. Ως πότε οι
πανηγυρικοί θα ντύνουν το κουφάρι της εθνικής μας παρακμής.
