Κομματική ζωή...

 Κομματική ζωή παρελθόντων χρόνων

Ο πρόεδρος είχε βυθιστεί στις σκέψεις του. Το ταξίδι ήταν ήρεμο, χωρίς αναταράξεις σε έναν γαλανό ουρανό, μα οι "ταραχές" στο εσωτερικό του Κόμματος, δεν τον άφηναν να το χαρεί. Είχε ζητήσει να τον αφήσουν μόνο. 

Ο επί του τύπου υπεύθυνος "απασχολούσε" τους ενοχλητικούς δημοσιογράφους που απαιτούσαν μιαν απάντηση:

-Τι θα γίνει με τους διαφωνούντες, κε Εκπρόσωπε;

-Μετά το τελευταίο συνέδριο της ΠΟΣΔΕΠ και την αναμφίβολη επιτυχία τους έχει ισχυροποιηθεί και η εσωκομματική αντιπολίτευση. Φοβάστε ότι οι φωνές που σας αμφισβητούν θα πληθύνουν;

-Είναι, ο Πρόεδρος ικανοποιημένος από την στάση των συνεργατών του; Για μια ακόμα φορά τους  μετέφερε τις πάγιες θέσεις του Κόμματος και τους κάλεσε να πάρουν από ένα ποτό... 

Σκοταδισμός και εμπάθεια...

γράφει ο κ. Σταύρος Τσακυράκης

Αναφορικά με τη δίκη του Ρίχτερ, ο καθηγητής σύγχρονης και πολιτικής ιστορίας στο ΑΠΘ κ. Γιώργος Μαργαρίτης υποστήριξε ότι δεν διώκεται η ιστορική επιστήμη αλλά η νεο-ναζιστική προπαγάνδα. Στο σχετικό κείμενό του χρησιμοποιεί εισαγωγικά όταν αναφέρεται στην ιδιότητα του Ρίχτερ ως ιστορικού. 

Ιδού η αρχή του κειμένου:

"Στην εφημερίδα Καθημερινή, στις 5 Δεκεμβρίου 2015 (ημερομηνία ηλεκτρονικής έκδοσης) φιλοξενήθηκε συνέντευση του Γερμανού «ιστορικού» Χάϊνς Ρίχτερ στην δημοσιογράφο Λίνα Γιάνναρη. Η συνέντευξη έφερε τον τίτλο «Η ιστορική επιστήμη στο εδώλιο», και με τον τρόπο που παρουσιάστηκε προφανώς στιγμάτιζε την δικαστική διώξη εναντίον του «ιστορικού». Μέσα από τον τίτλο και τα συμφραζόμενα η δημοσιογράφος και η εφημερίδα θεώρησαν ότι διώκεται και δικάζεται η ιστορική έρευνα και όχι η ανοικτή προάσπιση ναζιστικών πρακτικών και νεο-ναζιστικών «ιστορικών θέσεων». Η ίδια η τεχνική της συνέντευξης στήριξης στον αναξιοπαθούντα «ιστορικό» δημιουργεί ερωτηματικά."

Δεν θέλω να χαρακτηρίσω το αφελές του ισχυρισμού ότι αφού ο Ρίχτερ δεν είναι πραγματικά ιστορικός δεν διώκεται η ιστορία (λες και μόνον οι πτυχιούχοι μπορεί να γράφουν ιστορικά κειμενα). Με εντυπωσιάζει το θράσος του κ. Μαργαρίτη να χρησιμοποιεί εισαγωγικά για ένα καθηγητή ιστορίας. Νόμιζα ότι τον 21ο αιώνα, με το τέλος του κομμουνισμού, δεν θα υπήρχαν ακαδημαϊκοί (έστω και σε ελληνικό πανεπιστήμιο) που θα τολμούσαν να απονείμουν πιστοποιητικά επιστημοσύνης. Πάλι καλά που δεν ζήτησε από το Πανεπιστήμιο του Μανχάιμ να του αφαιρέσει τον τίτλο του καθηγητή. Το μήνυμα ολοκληρωτισμού από καθέδρας του κ. Μαργαρίτη είναι ό,τι πιο αντιδραστικό μπορεί να υπάρξει στο χώρο του πανεπιστημίου, της έρευνας και της επιστήμης.

Το μήνυμά του είχε ως αποτέλεσμα να κληθεί να καταθέσει ως μάρτυρας με ειδικές γνώσεις στη δίκη του Ρίχτερ. Θα έχει επομένως συνέχεια ο σκοταδισμός και η εμπάθεια.

σημείωση: 

Το "τετράδιο" προσυπογράφει το σχόλιο και αναδημοσιεύει. 

Αλιεύτηκε από την προσωπική σελίδα του κ. Τσακυράκη στο fb. 

Στα όρια της γενέθλιας γειτονιάς.

Στα όρια της γενέθλιας γειτονιάς. Στο Λάκκο, πίσω από το νοσοκομείο λέγανε τότε, και δεν μας άφηναν να πάμε από εκεί. Οι μεγάλοι, που κάτι πρόλαβαν, να "προστατεύσουν" τα μικρά. Από τα φαντάσματα του παρελθόντος. Η αφαίρεση δεν βγαίνει. Γεννηθήκαμε πολύ αργότερα από την παρακμή της "κακόφημης πλατείας". Η αίγλη της, τα πάθη, οι άνθρωποί της κυριαρχούσαν στην μνήμη. 

Βρεθήκαμε απόψε στην προετοιμασία. Από αύριο Πέπμτη 28 τρέχοντος και μέχρι το Σάββατο στην πλατεία του καφενείου "ο Λάκκος" φιλοξενείτε η φωτογραφική έκθεση "Ορεινή Κρήτη". Στην ιστορική συνοικία του Λάκκου. Που τώρα προσπαθεί να αναπνεύσει κάτω από τον επιβλητικό ίσκιο του νέου πολιτιστικού κέντρου. 

Θα βρεθούμε. Άλλωστε συχνά τα βήματά μας διατρέχουν μνήμες του παρελθόντος.

Διαβάστε επίσης: Λάκκος: μια πολύβουη, "ύποπτη" συνοικία

1968 - 2008: Τετελεσμένη και παρούσα ιστορία της ανανεωτικής Αριστεράς

Στις 5 - 15 Φεβρουαρίου 1968 συνήλθε στη Βουδαπέστη η 12η Πλατιά Ολομέλεια της ΚΕ του ΚΚΕ για να εξετάσει την πολιτική κατάσταση της Ελλάδας με τη δικτατορία και εσωκομματικά ζητήματα. Στη λήξη των εργασίων της η διάσπαση του Κόμματος είναι ένα πραγματικό γεγονός.

Το "τετράδιο εξόδου" δημοσιεύει ένα κείμενο του φίλου Βασίλη Ζουναλή. Πιστεύουμε -πέρα από τα ιστορικά στοιχεία που παραθέτει - ότι διατηρεί την επικαιρότητά του. 

1968 - 2008: Τετελεσμένη και παρούσα ιστορία της ανανεωτικής Αριστεράς [1]

γράφει ο Βασίλης Ζουναλής

Επιλεκτικά ολοκαυτώματα της μνήμης

γράφει ο Γιώργος Τσιάκαλος

Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι ο Μανώλης Αναγνωστάκης βρίσκεται στα χείλη όλων τα τελευταία χρόνια, αν αποδεχόταν ως δείκτη επαλήθευσης αυτού του ισχυρισμού τη συχνότητα με την οποία χρησιμοποιείται ο στίχος του "Τώρα τι λες!". Δημοσιευμένος στην εποχή της δικτατορίας, όταν ο λόγος ήταν επικίνδυνη πράξη, ερχόταν να πει στους αγωνιστές προηγούμενων εποχών ότι δεν είχαν ακόμη ολοκληρώσει το καθήκον τους απέναντι στην κοινωνία με τις θυσίες τους στους προηγούμενους αγώνες. "Τώρα τι λες", ασφαλώς δε σήμαινε απαξίωση του παρελθόντος τους, ακόμη και εάν δε μιλούσαν τώρα, σήμαινε όμως ότι η κοινωνική αναγνώριση αυτών που είχαν κάνει μέχρι τότε ήταν εκείνη που γεννούσε πρόσθετες ευθύνες, κι αυτές καλούνταν να δουν κατάματα με το "τώρα τι λες".

"Φωτο Αστήρ" μεγεθύνσεις

γράφει ο Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος

Στο πατρικό μου, ενώ η μάνα κοιμάται καπνίζω στο μικρό κουζινάκι. Απέναντι μου μια παλιά φωτογραφία που την βλέπω τόσες δεκαετίες που πια δεν της έδινα σημασία. Ο παππούς και η γιαγιά. "Φωτο Αστήρ" μεγεθύνσεις. Δύο φωτογραφίες ταυτότητας που ενώθηκαν άτεχνα, μετά τον θάνατο εκείνου. Δεν είχαν βγει ποτέ μαζί φωτογραφία.

Πέθανε νωρίς και δεν τον γνώρισα. Ήρθε από Μικρά Ασία βαριά τραυματισμένος από την σπάθα ενός τσέτη για να πεθάνει σε ελληνική εξορία ποτισμένος μουρουνόλαδο.

Εκείνη γυναίκα κοντή, αεικίνητη, σταφιδεργάτρια. Την μικρή τους κόρη μέσα στην κατοχή την βάφτισαν Οκτωβριανή με νουνό έναν καπετάνιο του ΕΛΑΣ και τριγύρω ένοπλους.  Άφησε τα δυό της κορίτσια σε συγγενείς και πήρε το δρόμο της εξορίας.

Την κατάφεραν να υπογράψει δήλωση λέγοντας πως η μικρή πεθαίνει. Δεν το συγχώρησε σε κανέναν, ούτε στον εαυτό της φαντάζομαι.

Και τα δυο της κορίτσια παντρεύτηκαν χωροφυλάκους.

Από τότε την θεία μου την φωνάζουν Νίτσα

σημείωση: Ο φίλος Παναγιώτης Παπαθεοδωρόπουλος γράφει και δημοσιεύει. Είναι τιμή για το "τετράδιο εξόδου" να φιλοξενεί αυτό το σπάνιο διαμάντι. Η φωτογραφία είναι του ίδιου, διακρίνεται  μάλιστα και η...κόκκινη υπογραφή του. Ανακαλύπτουμε τη "δουλειά" του στο "Εινονοστοιχεία και λέξεις". Άνθρωποι όπως ο Παναγιώτης δεν χωρούν σε στοιχεία βιογραφικών σημειωμάτων. Τα καθιστούν ανεπίκαιρα μέρα με την ημέρα με τις πράξεις τους.