Γιάννης Ευσταθιάδης ΕΚΑΤΟ, εκδόσεις Μελάνι, Αθήνα 2013
"Ας εξετάζουμε" είπε ο καθηγητής, "το χρόνο ζωής των κονσερβοποιημένων τροφίμων. Είναι προφανές ότι αυτός ποικίλει ανάλογα με το είδος και τα χαρακτηριστικά της κατηγορίας. Υπάρχουν τροφές πιο ανθεκτικές και τροφές πιο ευπαθείς , όπως τα λαχανικά και τα φρούτα. Οι μπάμιες, φερ` ειπείν, και τα μούρα έχουν ημερομηνία λήξης που δεν ξεπερνά τους 18 μήνες -κατά προσέγγισιν- ασφαλώς. Αντιθέτως, τα βερίκοκα και τα δαμάσκηνα φτάνουν τους 24 μήνες, όπως και οι ντομάτες και τα σύκα. Προσέξτε τώρα... Ροδάκινα και αχλάδια αγγίζουν τους 28. Και μόνο τα μήλα -παρακαλώ- τους 30. Κατά προσέγγισιν πάντα."
"Διαφωνώ" ακούστηκε μια φωνή.
"Για την κλίμακα γενικώς;"
"Όχι` για τα μήλα."
"Με το 30 δηλαδή;"
"Ακριβώς."
"Και τι ισχυρίζεστε;"
"100!"
"Εκατόοο; Μπρείτε να μου αποδείξετε πως τα μήλα μπορούν να διατηρηθούν 100 μήνες;"
"Όχι μήνες` 100 έτη φωτός" είπε ο Αδάμ.
