Μεταρρυθμίσεων Αποτίμησις

Αν το έχομε σκεφτεί να το κάνουμε πράξη. 

Εκεί κρίνεται όλη η προσπάθεια. 

Προσυπογράφουμε το κείμενο του φίλου Θ.Μαχιά.

"τετράδιο εξόδου"

γράφει ο Θανάσης Μαχιάς

Το τέλος κάθε χρονιάς προσφέρεται για αποτιμήσεις, πολύ περισσότερο όταν συμπίπτει με μια πενταετία κρίσης και «αδύνατων» μεταρρυθμίσεων.  

Θυμάμαι πάντα τα λόγια του Λ. Κύρκου, ότι ο μεταρρυθμιστής δεν είναι αυτός που σχεδιάζει μια μεταρρύθμιση, αλλά αυτός που θα την φέρει σε πέρας, που την προσαρμόζει σύμφωνα με τους συσχετισμούς, έτσι ώστε να αποκτήσει μια ευρύτατη βάση στήριξης και να της δώσει γερά θεμέλια για παραπέρα αλλαγές. Το οικονομικό και το πολιτικό πρόβλημα της χώρας, είναι προφανώς υπαρξιακό, κεντρικό και θεμελιώδες. Το πρόβλημα αυτό με τον ένα ή τον άλλο τρόπο θα αντιμετωπιστεί (με χρεοκοπία ή όχι, με ευρώ ή δραχμή, με περισσότερη ή λιγότερη δυστυχία).  

Αυτό που μου φαίνεται μόνιμο, σισύφειο, ανεπίλυτο και ανακυκλούμενο πρόβλημα είναι η αναπαραγωγή της θεσμικής υπανάπτυξης της Ελληνικής κοινωνίας.

Ίσως είναι ακόμα νωρίς, αλλά μετά την λαίλαπα των εξελίξεων και του καλοκαιριού του ’15, έχει πιστεύω αξία μια κριτική αποτίμηση των (προσπαθειών) μεταρρυθμίσεων στα τελευταία 5 χρόνια. Η παλινδρόμηση αλλαγών θέτει αντικειμενικά το ερώτημα του πώς και γιατί αυτή τροφοδοτείται και τί πρέπει να αλλάξει στο μέλλον. Η κεντρική ιδέα των παρακάτω βασίζεται στην διερεύνηση της υπόθεσης ότι (ΚΑΙ) ο τρόπος που συντελούνται οι αλλαγές, εμπεριέχει (δικαίως ή αδίκως) το σπέρμα της ακύρωσής τους (το ταγκό χρειάζεται δύο).

Και για μεταρρυθμίσεις, ποιος θα μιλήσει;

γράφει ο Θανάσης Μαχιάς 

Στην Ελλάδα των στρεβλώσεων θεωρήθηκε ότι τα μνημόνια έφεραν την κρίση και όχι το αντίστροφο. Με παρόμοιο τρόπο έχει θεωρηθεί ότι τα μέτρα που συμφωνούνται ταυτίζονται με τις μεταρρυθμίσεις και τις πολιτικές. Αντίθετα οι μεταρρυθμίσεις ξεκινούν από το πώς αυτά θα εφαρμοστούν.

Σε λίγους μήνες θα κληθούμε να εφαρμόσουμε την φορολογία των αγροτών, μέτρο στο οποίο δύσκολα μπορεί να διαφωνήσει κανείς, πλην βεβαίως των πληττομένων. Είναι όμως εκπληκτική η απουσία της συζήτησης για την πολιτική ή σωστότερα των πολιτικών που σκοπεύουν να εφαρμόσουν τα κόμματα, που περιορίζονται απλά και μόνο να αντιδικούν και να αλληλοκατηγορούνται για το ποιος έφερε το μέτρο. Αν η συζήτηση περιοριστεί στη τεχνοκρατική διάρθρωση της είσπραξης των φόρων και δεν επικεντρωθεί στο πού θα στοχεύει και ποιά αναδιάρθρωση θα εξυπηρετεί, μόνο σε στρεβλώσεις θα οδηγήσει.