γράφει ο Γιάννης Παρασκευόπουλος
Τη δεκαετία πριν την κρίση, είχαν διαμορφωθεί καταστάσεις όπου «υπήρχαμε»
μόνο στο βαθμό που είχαμε αγοραστική δύναμη. Σήμερα, με την οικονομία
κατά 25% μικρότερη και τις τσέπες των περισσότερων άδειες, δύσκολα μπορούμε να
έχουμε πια τέτοια πολυτέλεια. .
Όμως το πολιτικό σύστημα, που κατά τα άλλα συγκρούεται ριζικά για το
αν η ανάπτυξη θα έρθει με τη λιτότητα ή με την ανατροπή της, συγκλίνει ότι, για
να ζήσουμε καλύτερα, «πρέπει» πρώτα να έρθει η ανάπτυξη. Ανάλογη είναι και η
διαχρονική φιλοσοφία του ΔΝΤ και των Μνημονίων: παντού η ύφεση ήταν το
εργαλείο για να δρομολογηθεί το τυφλό κυνήγι μιας άγριας
ανάπτυξης, ανάπτυξης με κάθε τίμημα και επί ποινή θανάτου.
Όμως η ανάπτυξη μπορεί και να αργήσει, ή να χρειαστούν δεκαετίες για να
μεταφραστεί σε επαρκείς θέσεις εργασίας και διάχυση εισοδημάτων. Ακόμη
χειρότερα, σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να αποδειχθεί τοξική. Μπορούμε λοιπόν,
έστω ως δικλείδα ασφαλείας, να αποσυνδέσουμε την ευημερία (ως ανθρώπινη ζωή για
όλους) από την ατομική αγοραστική δύναμη και την προσμονή της ανάπτυξης;
